Στήλη άλατος
Είδαμε, ακούσαμε, διαπιστώσαμε και μείναμε στήλη άλατος
Όταν κοιτάς από ψηλά…
Οσοι είχαν την τύχη να πετάξουν αυτό το καλοκαίρι θα είχαν σίγουρα την ατυχία να δουν την Κύπρο από ψηλά. Το πολυτραγουδισμένο χρυσοπράσινο φύλο ριγμένο στο πέλαγος, κατάντησε χρυσόμαυρο από την ανομβρία τις πυρκαγιές και το άναρχο χτίσιμο. Επόμενο ερώτημα. Είναι αυτή η θέα ικανή να μας αφυπνίσει ή θα ζήσουμε ακόμα ένα καλοκαίρι που θα αποδείξει ότι όχι, δεν θα ησυχάσουμε αν δεν κάψουμε οποιοδήποτε ίχνος πρασίνου μας έχει απομείνει;
Που να ‘ ναι ο ίσκιος σου Θεέ;
‘My God there is no shade’, ελληνιστή «Θεέ μου δεν υπάρχει καθόλου σκιά εδώ», ακούστηκε να αναφωνεί ανοιχτόχρωμος τουρίστας στους καυτούς, ηλιοκαμένους και διαρκώς διαπλατυνώμενους δρόμους της Λευκωσίας. Τι να τους πεις; Ότι δεν έχουμε νερό και αναγκαστήκαμε να κόψουμε τα λιγοστά δέντρα της Λευκωσίας γιατί δεν μπορούσαμε πια να τα ποτίζουμε; Αυτή ακούγεται κάπως πιο αξιοπρεπής δικαιολογία από τις γνωστές που δόθηκαν από τις αρχές της πόλης.
Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Κι ενώ η τουριστική Κύπρος καταπατά το δικαίωμα ξένων (και ντόπιων) στον ίσκιο, ένας φίλος κουρδικής καταγωγής, που έφθασε πρόσφατα στη χώρα μας από τη Γερμανία μίλησε για την καταπάτηση ενός ακόμα «στοιχειώδους δικαιώματος». Του δικαιώματος στη μετακίνηση και τη συγκοινωνία. Ο ίδιος είναι νέος και πηγαίνει στη δουλειά με τα πόδια διανύοντας καθημερινά μια απόσταση 25 λεπτών περίπου. Όμως μας μίλησε για το δικαίωμα των ηλικιωμένων στη μετακίνηση. Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν μέσα μαζικής μεταφοράς στην Κύπρο, στερεί από τους υπερήλικες , οι οποίοι δεν είναι πια εύκολο να οδηγούν, το δικαίωμα να είναι αυτάρκεις και ανεξάρτητοι στις μετακινήσεις τους. Είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων μου είπε, είναι θέμα αξιοπρέπειας. Και μετάνιωσα που γέλασα με έναν παππού που μεταξύ σοβαρού και αστείου, είπε ότι σκέφτεται να στείλει μαθήματα οδήγησης την αλλοδαπή οικιακή βοηθό του.
Κυπριακή εξάρτηση …