Γράφει: Σοφία Πατσέλλη

«Οι “βάρβαροι” ζουν μέσα μας»

της Σοφίας Πατσέλλη

Βράδυ Σαββάτου, περπατάς ανέμελος, τυλιγμένος στο ζεστό σου παλτό, στους δρόμους της Αθήνας, και δίπλα σου ένας ειδικός φρουρός πυροβολεί και σκοτώνει έναν δεκαεξάχρονο αγόρι, επονομαζόμενο αντεξουσιαστή, κατόπιν διαπληκτισμών, ύβρεων και πιθανόν επιθέσεων και εκδηλώσεων βίας. Ανεξέλεγκτη εξελίσσεται κατόπιν η κατάσταση στην Αθήνα και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας με πορείες, διαδηλώσεις, φωτιές, καταστροφές ξένης περιουσίας, δακρυγόνα, και μολότοφ. Οι πολιτικοί ξεπροβάλλουν στα παράθυρα των τηλεοράσεων δράττοντας την ευκαιρία για «γόνιμη» αντιπολίτευση. Οι δημοσιογράφοι σε αγώνα δρόμου καλύπτουν τις λεπτομέρειες των επεισοδίων. Όλοι μιλάνε για τα αίτια και τις συνέπειες του εγκλήματος και υποδυόμενοι τον ρόλο του δικαστή κρίνουν και επικρίνουν. Τόσες λέξεις! Λες και λέγονται όχι για να φανερώσουν αλλά για να κρύψουν τις αλήθειες! Με αγορεύσεις στην «εκκλησία» των καναλιών θα περάσει και αυτή η κρίση. Ο οργισμένος πόνος όσων τον νιώθουν πού θα ξεσπάσει;

Αναπόφευκτα το γεγονός αυτό προκαλεί συνειρμούς και για όλες τις άλλες περιπτώσεις παρακμής και απαξίωσης, οι οποίες δυστυχώς έχουν γίνει καθημερινότητά μας. Η αναξιοκρατία, η βία και η εγκληματικότητα, οι υποκλοπές και οι κλοπές, η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, η παραβίαση την ιδιωτικής ζωής, η έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η πάλη της χειραγώγησης εναντίον της ασυδοσίας, η κυριαρχία του υπερκαταναλωτισμού απέναντι στην φτώχια και τους θανάτους από πείνα, η κοντόφθαλμη οπτική του συμφέροντος, η απώλεια κάθε μέτρου, η εξαφάνιση των αρχών και των αξιών και η απαρίθμηση δεν βρίσκει τέλος. Όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα σανίδες σωτηρίας από το τέλμα. Όλοι αποφαινόμαστε για το σωστό και το δίκιο, λες και η πραγματικότητα που μόλις περιγράψαμε είναι η πραγματικότητα για την οποία όλοι «οι άλλοι» και μόνο αυτοί ευθύνονται. Και όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε αυτό τον κατήφορο της παρακμής προφασιζόμαστε, δήθεν αδύναμοι, την αδυναμία του ενός να αλλάξει τον κόσμο. Και έτσι ο καθένας από εμάς στέκεται δίπλα στον άλλον, άλλοτε ανταγωνιστικά, άλλοτε ως θύμα και άλλοτε ως κυρίαρχος του παιχνιδιού, για να βοηθήσει στην διόγκωση του φαύλου κύκλου του «τίς πταίει» της κακοδαιμονίας μας.

Να βιαστώ να διασαφηνίσω ότι πρόθεσή μου δεν είναι η άσκηση κριτικής, και πολύ περισσότερο η ηθικολογία. Επίκληση για προβληματισμό θέλω να κάνω. Γιατί να νιώθουμε τόσο αδύναμοι να αναδυθούμε από το τέλμα που διαρκώς βαθαίνει! Γιατί να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας ότι δεν βλέπουμε, ή ακόμα χειρότερα να βλέπουμε τους σάκους που οι άλλοι κουβαλάνε στις πλάτες τους και όχι τους δικούς μας! Γιατί να ανεχόμαστε την καταπάτηση του δικαιώματός μας για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας και ισοτιμίας! Γιατί, εν τέλει, να παραδεχόμαστε τους εαυτούς μας ανάξιους για αξιοπρέπεια, ελεύθερη βούληση και, συνεπώς, ευτυχία! Κάπως έτσι θα αποκρινόταν ο ποιητής μας: «Γιατί ενύχτωσε και οι βάρβαροι δεν ήλθαν./ Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,/ και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν./ Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους. / Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Δεν προτίθεμαι να προτείνω λύσεις! Μάλλον, δεν υφίσταται λόγος να απαριθμήσω τα πασιφανή! Οι τρόποι είναι πρόδηλοι τοις πάσιν. Και αν σε κάποιους οι συνειρμοί φαντάζουν υπερβολικοί, «αδεία ευαισθησίας» χρώμενη τόλμησα να τους ακολουθήσω!