Γράφει: Φώτης Βασιλείου
Οι Στάχτες του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου
του Φώτη Βασιλείου
Μια φίλη μου μετέφερε ότι από τη στιγμή που πυρπολήθηκε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, οι κάμερες των ξένων δικτύων στράφηκαν σε αυτό, ξεχνώντας τους βανδαλισμούς, το πλιάτσικο, τα κτήρια που καίγονταν.
Είναι πολύ λογικό, της απάντησα.
Κοιτάχτε, ξέρω τις απόψεις για την εμπο-ρευματοποίηση των Χριστουγέννων. Για την αποπνευματικοποίησή τους. Για το σταδιακό ξερίζωμα κάθε μεταφυσικού νοήματος. Τις ξέρω και τις συμμερίζομαι σε μεγάλο βαθμό.
Όμως
τα Χριστούγεννα δεν παύουν να τα γιορτάζουν όλοι όσοι αναγνωρίζονται ως Χριστιανοί την ίδια μέρα. Και είναι μία περίοδος που και οι άλλες μεγάλες θρησκείες έχουν σημαντικές γιορτές. Και αυτή η γιορτινή ατμόσφαιρα έλκει και γοητεύει ακόμα και τους συνειδητά ή ασυνείδητα αδιάφορους, οι οποίοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουν σε αυτή.
Γι’ αυτό τα Χριστούγεννα δεν παύουν να είναι η γιορτή μιας συλλογικής αθωότητας, ένας πλανήτης της χαμένης παιδικότητας όλων των ανθρώπων. Κάτω από τα στολισμένα κλαδιά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου υπάρχει χώρος για όλους μας ανεξάρτητα από θρησκεία, πατρίδα, ιδεολογία, χρώμα, προτιμήσεις. Κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στην εποχή της Παγκοσμιότητος.
Γι’ αυτό και η πυρπόληση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου σοκάρει.
Γιατί δείχνει τον βαθμό πώρωσης και αποκτήνωσης της κοινωνίας.
Γιατί δείχνει ότι εκεί δεν πρόκειται να γεννηθεί τίποτα καινούργιο.
Καμιά ελπίδα.
Μόνο διαρκής αποσύνθεση που οφείλεται στην προσωπική, την ατομική αποτυχία του καθενός μας.
Όσοι ψάχνουν δικαιολογίες ή δεκανίκια, όσοι λένε ότι όλα αυτά οφείλονται στον χαμό ενός παιδιού ή ότι φταίει ο Καραμανλής ή ο Αλαβάνος, απλώς αρνούνται να αντικρίσουν κατάματα την πραγματικότητα.
Αρνούνται να δουν τη σαπίλα που κρύβει το σαρκίον τους.
Ας το ξαναπώ: Η ευθύνη για όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες δεν είναι συλλογική και αφηρημένη. Βαραίνει τον καθένα μας προσωπικά. Είμαστε ένοχοι και με αυτή την ενοχή πρέπει να πορευτούμε από δω και πέρα.
Προς τον οριστικό χαμό.