Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω ‘Κοινότητα’ χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της”.

Τάσσος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μεγάλη Τετάρτη, 07/04/2004

Σε μία εποχή κατά την οποία οι αξίες φθίνουν και οι άνθρωποι καθίστανται σκλάβοι των επιθυμιών και των αναγκών τους, είναι δύσκολο να πεισθεί κανείς για τις αγνές προθέσεις του συνανθρώπου του. Όντες ιδιαίτερα υποψιασμένοι, συχνά κουτοπόνηροι, αποδίδουμε σε λόγια και πράξεις άλλων αλλότρια κίνητρα, παρά τις διαβεβαιώσεις τους περί του αντιθέτου. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην πολιτική, έναν χώρο ο οποίος βρίθει από διαφθορά και στον οποίο η συσκότιση των πραγματικών προθέσεων των δρώντων έχει αναχθεί σε επιστήμη.

Την στιγμή όμως που διακυβέβεται το μέλλον ενός λαόυ και η επιβίωση ενός κράτους, οι έχοντες το πρόσταγμα της λήψης αποφάσεων κρίνονται από τον βαθμό της αυταπάρνησης και της αρετής που θα επιδείξουν. Από το κατά πόσον θα ξεπεράσουν πάθη, φοβίες και συμπλέγματα και θα ενεργήσουν με μοναδικό γνώμονα το κοινό καλό. Μία τέτοια στιγμή υπήρξε το διάγγελμα του τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου προς τον κυπριακό λαό για το σχέδιο Ανάν, τον Απρίλιο του 2004. Η στιγμή ήταν ιστορική. Οι Έλληνες της Κύπρου καλούνταν να αποφασίσουν για το μέλλον τους, έχοντας ενώπιόν τους δύο δεδομένα: Ένα ετεροβαρές σχέδιο λύσης, με μηδαμινές προοπτικές λειτουργικότητας, και την συντονισμένη άσκηση πίεσης από όλους σχεδόν τους εμπλεκόμενους στην διαδικασία επίλυσης του κυπριακού ανά το παγκόσμιο για την αποδοχή του. Μία πίεση η οποία συχνά λάμβανε μορφή απροκάλυπτης απειλής και παρέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα της Κύπρου. Σε τέτοιες περιστάσεις, το δίλημμα ενός κυβερνώντος είναι ένα και μοναδικό: Ενεργώ ως πολιτικός δρων, ή ως ηγέτης; Με την απόφασή του, όπως αυτή διατυπώθηκε μέσα από το ιστορικό διάγγελμά, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας: Κατέστη ο εθνικός ΗΓΕΤΗΣ των Ελλήνων της Κύπρου.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν έκανε κάτι περισσότερο από αυτό που επιτάσσει το έστινκτο της αυτοσυντήρησης, ατομικής και συλλογικής. Μόνο που στις μέρες μας έχει αποδειχθεί πολλάκις ότι η συλλογική αυτοσυντήρηση δεν είναι αυτονόητη. Ο ορθολογισμός και η απόφαση για επιβίωση δεν διέπουν πάντοτε την πολιτική δράση των κυβερνώντων, κυρίως σε μικρά κράτη όπως η Κύπρος, πάνω από τα οποία πλανάται διαρκώς η απειλή της προτεκτορατοποίησης. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι συχνά-πυκνά ένας πολιτικός δρων ενδεχομένως να επηρεάζεται από κίνητρα περισσότερο δελεαστικά από αυτά που του παρέχει η απόφαση για συλλογική επιβίωση. Αυτός όμως ΔΕΝ ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Και γι’ αυτό, την ώρα του ύστατου αποχαιρετισμού, του οφείλουμε ως κυπριακός Ελληνισμός ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Αιωνία σου η μνήμη, Τάσσο Παπαδόπουλε.