Γράφει: Κατερίνα Γκότση

Θέατρο: Ο Ψαλιδοχέρης (Edward Scissorhands)

Κριτικές με ΆΠΟΨΗ

Θέατρο: Ο Ψαλιδοχέρης (Edward Scissorhands)

Θέατρο Sadler’s Wells, Λονδίνο, Δεκέμβριος 2008

 

της Κατερίνας Γκότση

Μια από τις πιο δημοφιλείς παραστάσεις του φετινού θεατρικού Χειμώνα στο Λονδίνο αποδείχτηκε η σκηνική μεταφορά του «Ψαλιδοχέρη» από τον πολυβραβευμένο Βρετανό σκηνοθέτη και χορογράφο Μάθιου Μπουρν (Matthew Bourne). Η γνωστή ταινία του Τιμ Μπάρτον (Tim Burton), στην οποία πρωταγωνίστησε ο Τζώννυ Ντεππ (Johnny Depp) το 1990, αφηγείται την ιστορία ενός δημιουργήματος, του οποίου ο εφευρέτης λόγω του αιφνιδίου θανάτου του δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Έτσι ο Ψαλιδοχέρης θα μείνει για πάντα ημιτελής, με ψαλίδια στις άκρες των χεριών του, κάτι που πάντα θα τον διαφοροποιεί και θα τον χαρακτηρίζει. Η άφιξη ενός τέτοιου, αλλιώτικου πλάσματος σε μια κλειστή συντηρητική κοινωνία γίνεται δεκτή άλλοτε με δυσπιστία, άλλοτε με περιέργεια και διάθεση κουτσομπολιού -πιο σπάνια με αγάπη. Ο Ψαλιδοχέρης παρ’ όλα αυτά, προσφέρει απλόχερα τις υπηρεσίες του χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Εκτός από ιδιαίτερα γενναιόδωρος αποδεικνύεται και ιδιαίτερα ταλαντούχος και επιδέξιος· μπορεί όμως οι επιδόσεις του στην κηπουρική και στην κομμωτική να συναρπάζουν, αλλά δεν θα πάψει ποτέ να είναι ο «άλλος», ο «ξένος», ο «διαφορετικός», ο αποδιοπομπαίος τράγος για ό,τι δυσάρεστο συμβεί.

Η σκηνική μεταφορά του έργου απαιτεί αλλαγές· πέρα από τις όποιες παρεμβάσεις στην πλοκή επιθυμεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ανάλογα με τα σημεία στα οποία θέλει να δώσει λιγότερη ή περισσότερη έμφαση, η έλλειψη του λόγου -καθώς πρόκειται για χορευτική παράσταση και όχι για πρόζα εξ’ ορισμού- δυσχεραίνει τη μετάδοση πιο λεπτών νοημάτων, οπότε και επιβάλλει διασκευές στις λεπτομέρειες. Έτσι, τα γεγονότα που αφορούν στη δημιουργία του Ψαλιδοχέρη περιγράφονται με χρονολογική σειρά και όχι σε φλας μπακ όπως στο έργο του Τιμ Μπάρτον· ο αιφνίδιος θάνατος του δημιουργού του δεν οφείλεται σε φυσικά αίτια, αλλά σε εγκληματική ενέργεια, κάτι που δίνει μια πιο δραματική διάσταση στο έργο από την αρχή· η Πεγκ Μπογκς, που με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον φιλοξενεί τον Ψαλιδοχέρη στο σπίτι της, δεν είναι πλασιέ καλλυντικών, ενώ ποτέ δε λαμβάνει χώρα η ληστεία στην οποία εμπλέκεται άθελα του και ο Ψαλιδοχέρης. Αντίθετα, το έργο εμπλουτίζεται σε σκηνές από τον μικρόκοσμο και τις καθημερινές συνήθειες των κατοίκων της μικρής Αμερικανικής πόλης συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής ζωής ενώ μεγαλύτερη έμφαση δίνεται στον υπέρμετρο συντηρητισμό των ανθρώπων της εκκλησίας, που κηρύσσουν την αγάπη αλλά πολεμούν ανελέητα οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτό που μια κοινωνία ορίζει ως «κανονικό».

O Μάθιου Μπουρν για μια ακόμη φορά καταφέρνει να δημιουργήσει μια γοητευτική χορευτική παράσταση, προσβάσιμη ακόμα και σε παιδιά, γεμάτη χρώμα, κίνηση και παραμυθένια μουσική, την οποία επιμελείται ο Τerry Davis. Μπορεί αυτή η δουλειά του Μπουρν να μην έχει το βάρος προηγούμενων παραγωγών του, όπως του βραβευμένου ‘Play Without Words’ (‘Έργο χωρίς Λόγια’)'ή του Car Man, μιας σύγχρονης διασκευής της Carmen του Bizet, αλλά είναι μια καλοδουλεμένη παράσταση με νεύρο, ρυθμό και πολλή θετική ενέργεια.

Σύνδεσμοι

http://www.edwardscissorhands.co.uk/mk2/index.htm

http://www.new-adventures.net/