Σε πρόσφατο άρθρο του ο Σύμβουλος Έκδοσης της εφημερίδας Πολίτης, Διονύσης Διονυσίου, χαρακτήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ ως βλάκες όσους διαφωνούν με τις απόψεις του ιδίου και της εφημερίδας του. Χωρίς περιστροφές, ο κ. Διονυσίου ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Ο βλάκας αγκιστρώνεται σε κάποιο θεό ή σε κάποια υπερκόσμια ύπαρξη για να σου εξηγήσει ότι, ό,τι κάνεις με το οποίο διαφωνεί, είναι λανθασμένο. “Όσοι π.χ. ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν θα πάνε στην κόλαση”. Τα “τούβλα” που παριστάνουν τους αρθρογράφους, από την άλλη, θα σου υπαγορεύσουν με ποιους πρέπει να συναντάσαι και με ποιους όχι. Εάν συναντηθείς π.χ. με Τουρκοκύπριο τη σήμερον ημέρα είσαι προδότης και προσπαθείς να αλώσεις τις αντιστάσεις του Κυπριακού Ελληνισμού. Αντιθέτως, το πατριωτικό life style επιβάλλει να τρώμε μια φορά τη βδομάδα με τον Κουλία, ενώ καθημερινά οφείλουμε να ξυπνάμε υπό τους ήχους εμβατηρίων. Τέλος, οι βλάκες, όπως λένε και οι Γάλλοι, κινούνται μαζί. Αν κάποιος, όπως π.χ. ο Υπουργός Παιδείας, ζητήσει να κάνει εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να αλλάξει βιβλία ιστορίας που αναπαράγουν τη βλακεία τους στο Κυπριακό, τότε βρίσκει τον μπελά του. Πολύ γρήγορα η κινητοποίηση ορδών εκατοντάδων βλακών πνίγουν ελπιδοφόρα οράματα, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη ανάγκη για την αλήθεια να νεκρώνεται».

Εύκολα λοιπόν αντιλαμβάνεται κανείς πόσους (και ποιους) παίρνει σβάρνα ο κ. Διονυσίου. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να υποστηρίξει ότι ο άνθρωπος είναι απλώς ειλικρινής και λεει αυτά που αισθάνεται και πιστεύει, χωρίς να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του. Εξακολουθεί όμως να υπάρχει μια αδυναμία στο επιχείρημά του: Στο πώς ορίζει την έννοια της βλακείας. Π.χ. ο επιφανής γλωσσολόγος Γ. Μπαμπινιώτης στο διάσημο λεξικό του ορίζει την βλακεία ως «αδυναμία να αντιλαμβάνεται κανείς σωστά τα πράγματα». Ως βλάκα ορίζει ένα «πρόσωπο που πάσχει από βλακεία». Και μιας και αναφέρεται και ο ίδιος ο κ. Διονυσίου στον Υπουργό Παιδείας, διερωτόμαστε κατά πόσον η αναφορά του τελευταίου σε «διακοινοτικές συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις», στην εγκύκλιό του για την ονομαστική εορτή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, εμπίπτει σε αυτό τον ορισμό. Πόσο μάλλον η μετέπειτα διευκρίνιση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου ότι ως εξτρεμιστικές οργανώσεις εννοούμε την ΕΟΚΑ Β’. Νοουμένου φυσικά ότι οι διακοινοτικές συγκρούσεις ξεκίνησαν από τους Τουρκοκύπριους, τους οποίους παρακινούσε και ενίσχυε η ΤΜΤ, νοουμένου ότι καμία ελληνοκυπριακή εξτρεμιστική οργάνωση δεν στράφηκε τότε εναντίον τους και νοουμένου ότι η ΕΟΚΑ Β’ ιδρύθηκε οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμα της τουρκανταρσίας και στράφηκε όχι κατά των Τ/Κ, αλλά κατά του νόμιμου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη την ευκολία με την οποία ο κ. Διονυσίου χρησιμοποιεί τις λέξεις βλακεία και βλάκας και αν συνδυαστεί με τους ορισμούς του κ. Μπαμπινιώτη, θα μπορούσαν αυτές οι καθόλου ζηλευτές ιδιότητες να αποδοθούν και στον Υπουργό Παιδείας, αλλά και στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο; Άλλωστε το να προβαίνει κανείς σε αναφορές που διακρίνονται από έλλειψη ακρίβειας, ενδεχομένως να οφείλεται και σε «αδυναμία να αντιλαμβάνεται κανείς σωστά τα πράγματα». Μπορεί όμως και όχι. Εμείς πάντως δηλώνουμε ευθαρσώς ότι σε καμία περίπτωση δεν αποδίδουμε τον χαρακτηρισμό του βλάκα, ούτε και κάποιον άλλο χαρακτηρισμό, σε κανέναν από τους προαναφερθέντες και σε κανένα συνάνθρωπό μας γενικότερα. Και δεν το πράττουμε ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα και τις προθέσεις του καθ’ ενός όταν παίρνει θέση επί του οποιουδήποτε ζητήματος. Ο κ. Διονυσίου ίσως να γνωρίζει κάτι παραπάνω.