Διαβάζοντας για «παράνομους» έρωτες

Νίκος Μουρατίδης

Συγγραφέας

στην Ελένη Οδυσσέως

Τελικά ποια είναι πραγματικά η παράνομη σχέση; Αυτή που απλά βιώνεται εκτός γάμου ή αυτή που βιώνεται εντός γάμου και μπορεί να παραβιάζει όλη την προσωπική ευτυχία του ζευγαριού αλλά και τις ζωές των παιδιών; Ο Νίκος Μουρατίδης έχει αγγίξει βαθιά, έχει κάνει μια επέμβαση μέσα στην ψυχή μιας γυναίκας -της Σοφίας, αλλά και κάθε άλλης Σοφίας- σα να είναι το καλύτερο νυστέρι του αιώνα μας. Μια επέμβαση που αν επρόκειτο για παθολογική διάγνωση θα γινόταν επέμβαση ρουτίνας. Γιατί οι «εγκλωβισμένες» γυναίκες, όπως τις αποκάλεσε ο συγγραφέας, είναι πολλές. Και όχι απλά την έκανε την επέμβαση, αλλά με μεγάλη επιτυχία, γιατί κατάφερε να ελευθερώσει την ψυχή της Σοφίας από την αιχμαλωσία που ζούσε, παρ’ όλες τις επιπλοκές που της έτυχαν. Και παράλληλα μ’ όλη αυτή την συναισθηματική περιπέτεια στρώθηκε και έγραψε και ένα παιδικό μυθιστόρημα γεμάτο τόλμη, φαντασία, ανατροπές και χιούμορ. Σήμερα εδώ, αποφασίσαμε να μιλήσουμε μόνο για βιβλία, για αισθήματα και συναισθήματα.

Τελικά αυτός ο Νίκος Μουρατίδης μήπως είναι…περίπτωση;

Προτείνω να μιλάμε στον ενικό και να μην χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό της μεγα-λειότητας των Λουδοβίκων. Συμφωνείς;

Βεβαίως και συμφωνώ.

Ωραία. Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με την συγγραφή ενός βιβλίου αρχικά, και πότε ένιωσες ότι το ήθελες;

Ανέκαθεν έγραφα. Από μικρές ιστοριούλες και διηγήματα μέχρι τα γνωστά ερωτικά εφηβικά ποιηματάκια που σκαρώναμε όλοι μας. Το ότι κάποια στιγμή μια ιστορία μου με ένα πιτσιρικά που ψάχνει τον πατέρα του έγινε βιβλίο δεν το περίμενα ούτε εγώ ο ίδιος. Έγινε εντελώς τυχαία, σαν να ήταν γραφτό να γίνει. Ακούγεται λίγο μοιρολατρικό αλλά έτσι είναι.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ξεκινήσεις την συγγραφική σου πορεία από ένα παιδικό μυθιστόρημα;

Εκ των υστέρων που το σκέφτηκα μάλλον θα ήταν κάποια ανάγκη μου να κάνω δύο μεγάλα ταξίδια. Ένα στην αρχαία Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ και ένα στην παιδική μου ηλικία. Μάλλον ήθελα να ανασύρω μνήμες, να ξαναγίνω παιδάκι και να κάνω σκανταλιές. Ξέρεις όμως τι ωραία που πέρασα. Ήταν πολύ θεραπευτικά αυτά τα δύο ταξίδια.

«Ο μικρός Αλκιβιάδης και οι Ολυμπιακοί Αγώνες» και ακολούθως «Ο μικρός Αλκιβιάδης στο νησί των πειρατών». Όλες οι πληροφορίες γύρω από την Αρχαία Ελλάδα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, τα αρχαία αγωνίσματα και τους Αγώνες, τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής τα χρόνια εκείνα. Σαφώς πρόκειται περί αρκετής μελέτης και φαντασίας…

Μου άρεσε να βάλω μια ιστορία που επινόησα μέσα στο αληθινό περιβάλλον και στην εποχή του Περικλή, μια και την λατρεύω εκείνη την περίοδο. Με κάνει και αισθάνομαι περήφανος σαν Έλληνας που τα πάντα ξεκίνησαν από εδώ. Διαβάζω πολύ για την αρχαία Ελλάδα. Από δοκίμια και αρχαία κείμενα μέχρι ιστορικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Σε πληροφορώ ότι ο ειδικός φιλόλογος που έστειλαν το βιβλίο να το διαβάσει πριν τυπωθεί δεν βρήκε να διορθώσει τίποτα.

Απ’ την άλλη διαβάζοντας κάποιος το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» αποκτά την εντύπωση ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία. Οι περιγραφές των συναισθημάτων των χαρακτήρων, όλες οι λεπτομέρειες χωρίς καθόλου φλυαρία αλλά και η ιστορία η ίδια… Υπάρχουν αλήθεια πραγματικά γεγονότα στα οποία βασίστηκες ή είναι μια φανταστική ιστορία;

Εντελώς φανταστική. Υπάρχουν φυσικά στοιχεία, ή σκηνές, ή κάποιες συμπεριφορές που τις έχω ζήσει σε κοντινά μου πρόσωπα, αλλά η ιστορία είναι φανταστική. Η μόνη αληθινή κάπως είναι η ηρωίδα μου, η Σοφία, που είναι ένα παζλ από τρεις φίλες μου. Πήρα στοιχεία δηλαδή από τρεις γυναίκες για να φτιάξω μια.

Ήταν το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» αυτό που φαντάστηκες εσύ να είναι όταν παίχτηκε στην τηλεόραση;

Όχι. Πιστεύω ότι πάντα όταν κινηματογραφείται ένα κείμενο γίνεται κατώτερο. Γράφοντας αλλιώς φαντάζεσαι τα πρόσωπα, τους χώρους ή τα φυσικά τοπία και αλλιώς σου προκύπτει μετά στην τηλεόραση που λόγω «ευκολίας» ή οικονομίας κάνουν προχειρότητες. Και το Αθήνα-Θεσσαλονίκη πάλι καλά έγινε, που να δεις κάποια άλλα. Μην ξεχνάς ότι το διάβασμα είναι φαντασία, ενώ η τηλεόραση και το σινεμά μας τα δίνουν όλα δεδομένα.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η μετάβαση του σεναρίου σε μυθιστόρημα;

Νόμιζα ότι θα είναι εύκολο, αλλά τελικά ήταν πολύ δύσκολο. Μια σεναριακή γραφή είναι εντελώς διαφορετική από μια μυθιστορηματική αφήγηση. Με παίδεψε, αλλά δεν πειράζει. Οι κριτικές που πήρε το βιβλίο και η πορεία του στα βιβλιοπωλεία με δικαίωσε.

Μέσα από τα βιβλία σου μου δίνεις την εντύπωση ότι θαυμάζεις πολύ τα παιδιά και τις γυναίκες. Επίσης δείχνεις ότι σου αρέσουν οι συμπτώσεις.

Τα παιδιά τα λατρεύω. Μπορώ να καθίσω ώρες και να τους μιλάω και να παίζω μαζί τους και να ζωγραφίζουμε. Χωρίς τις γυναίκες πιστεύω ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε ενώ οι συμπτώσεις με αφήνουν άφωνο και δύσπιστο. Κάτι περίεργο κρύβεται πίσω από κάθε σύμπτωση…

Το γράψιμό σου έχει μια καθαρότητα στους χαρακτήρες και στους χώρους, έχει χιούμορ, ευαισθησία, είναι ευθύ, είναι ακριβώς μέσα στην ουσία και η φαντασία δεν έχει όρια. Όλα αυτά σε αντιπροσωπεύουν;

Φυσικά. Πρέπει να ξέρεις πως όταν γράφω πρώτα δουλεύω πολύ καλά τους χαρακτήρες. Θέλω να μοιάζουν όσο το δυνατόν πιο αληθινοί. Να μην «μπάζουν» από πουθενά. Και μετά «κεντάω» την ιστορία. Κάνω συνέχεια τον δικηγόρου του διαβόλου για να μου βγει όσο γίνεται πιο αληθοφανής. Δεν θέλω ο αναγνώστης να πει «έλα μωρέ, έτσι τον βόλευε έτσι το έγραψε».

Τελικά οι «παράνομοι» έρωτες είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής μας;

Έτσι φαίνεται αν και δεν πιστεύω στην ορολογία «Παράνομος έρωτας». Δεν συμφωνώ καθόλου πριν από την λέξη έρωτας να μπαίνει οποιοδήποτε επίθετο. Ο έρωτας είναι έρωτας. Τελεία.

Αν είχες να επιλέξεις ένα από όλα αυτά που κάνεις ή που έχεις κάνει, τι θα ήταν αυτό;

Το γράψιμο πρώτο και καλύτερο, και μετά η μουσική.

Μια και το Αθήνα-Θεσσαλονίκη έχει γίνει τηλεοπτική σειρά να ευχηθούμε ο μικρός Αλκιβιάδης να είναι το μεγάλο τηλεοπτικό ή και κινηματογραφικό γεγονός πριν τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο;

Από το στόμα σου και στου Walt Disney τ’ αφτί. [Γέλια]

Τελειώνοντας ετοιμάζεις κάτι ακόμα για να εκδοθεί;

Μέσα στο 2009 θα βγουν ακόμα δύο βιβλία μου. Ένα μυθιστόρημα που λέγεται «Η βραχονησίδα» και μια συλλογή δέκα διηγημάτων, που μπλέκουν με κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο, με τίτλο «Εγώ ήμουν αντράκι». Εδώ χρησιμοποιώ και μια πολύ σκληρή και ωμή γλώσσα.

Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία.

Ευχαριστώ πολύ.

Διαβάζοντας το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» διαπίστωσα στο συγγραφικό επίπεδο πόσο έξυπνη και γρήγορη είναι η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή που γίνεται από την διήγηση της Σοφίας, στην αφήγηση του Ανδρέα. Κάτι το οποίο μας βάζει πολύ νωρίς στην καθημερινότητα των δύο ηρώων του μυθιστορήματος και της παράλληλης δράσης τους. Και βέβαια διαβάζοντας, οι εικόνες τρέχουν από μόνες τους. Δεν χρειάζεται να σταματήσει κανείς να τις φανταστεί. Η καταπληκτική λεπτομέρεια, χωρίς καθόλου φλυαρία, λεπτομέρεια που ξυπνά τις μικρές πραγματικότητες της καθημερινότητας, που τις προσπερνούμε αλλά είναι τόσο σημαντικές. Την στιγμή που η Σοφία δεν μπορούσε να χτυπήσει το κουδούνι με τα χέρια της, θυμήθηκε αυτόματα και μηχανικά ότι μπορούσε να το κάνει με την μύτη της. Την στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσε τη φωνή του Ανδρέα, θυμήθηκε ότι κάτι λείπει από την ψυχή της και την καρδιά της. Και έτσι προχώρησε.