Εκδοτικό Σημείωμα

Παρακολουθήσαμε πρόσφατα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις σε σχέση με το εκλογικό συνέδριο του ΔΗΚΟ. Εκ των αποτελεσμάτων σε ό,τι αφορά στις ηγετικές θέσεις πολλά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν. Εάν λοιπόν τα όσα λέγονται αληθεύουν και ο Πρόεδρος του κόμματος κ. Καρογιάν είχε προωθήσει για τις θέσεις αναπληρωτή προέδρου, αντιπροέδρου και γενικού γραμματέα συγκεκριμένους υποψήφιους οι οποίοι απέτυχαν να εκλεγούν, τότε σχηματίζεται μια αλυσίδα συμπερασμάτων, αλλά και εικασιών ως προς τον ίδιο, το κόμμα, αλλά και γενικότερα την κυπριακή πολιτική ζωή:

1) Είναι εμφανής η αδυναμία του Προέδρου να επιβάλει την «τάξη πραγμάτων» την οποία ο ίδιος επιθυμεί εντός του κόμματος. Το γεγονός αυτό ίσως και να προδικάζει ότι το μέλλον του στην προεδρία του κόμματος δεν μπορεί να θεωρείται «χαλύβδινο». Παράλληλα, η αντιμετώπισή του από τον συνεργάτη του στην συγκυβέρνηση, Πρόεδρο Χριστόφια, μάλλον δεν θα μπορεί (προς το παρόν τουλάχιστον) να αναχθεί σε αντιμετώπιση ίσου προς ίσον. Αντί αυτού, η σχέση υποτέλειας που διαμορφώθηκε από τον Β’ γύρο των προεδρικών εκλογών και εντεύθεν θα συνεχιστεί μέχρι οι εξελίξεις να μεταβάλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το status quo στο κυβερνητικό σχήμα.

2) Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, τρεις μήνες μετά τον θάνατό του, στην ουσία εξακολουθεί να ηγείται του κόμματός του. Μόνον έτσι μπορεί να εξηγηθεί η πανηγυρική επικράτηση της τάσης που είθισται να αποκαλείται «τασσική». Μήπως το γεγονός αυτό αναδεικνύει σε όλη της την μεγαλοπρέπεια την έλλειψη του ηγετικού στοιχείου από το κόμμα, αλλά και από τον ενδιάμεσο χώρο γενικότερα;

3) Το αποτέλεσμα αυτό στέλλει ξεκάθαρα μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες: Η γραμμή του κόμματος πρέπει να είναι διεκδικητική στο κυπριακό και, όποτε κρίνεται αναγκαίο, συγκρουσιακή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τις επιλογές του. Κατά συνέπεια, εάν οι εξελίξεις το επιβάλουν, δεν θα πρέπει να αποκλείεται και αυτή ακόμη η δημιουργία τάσεων αποχώρησης από την κυβέρνηση, παρά τα ωφελήματα που συνεπάγεται η κυβερνητική «γη της επαγγελίας».

Μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και η τοποθέτηση του Προέδρου του ΔΗΣΥ στο συνέδριο του ΔΗΚΟ να ερμηνευτεί από πολλούς ως άνοιγμα προς το κόμμα του κέντρου. Είναι φυσιολογικό, δεδομένου του γεγονότος ότι στο πολιτικό μας σύστημα είναι απαραίτητες οι συνεργασίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η παλαιότερη απόπειρα κυβερνητικής συνεργασίας μεταξύ ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ υπήρξε βραχύβια και μάλλον αποτυχημένη. Εν τούτοις, εάν η ισορροπία στις σχέσεις των συγκυβερνώντων κομμάτων διασαλευθεί περαιτέρω, δεν θα πρέπει να αποκλείεται στο μέλλον μια στροφή προς τον ΔΗΣΥ. Πάντως η παρουσία του κ. Αναστασιάδη στην προεδρία του κόμματος (πόσο μάλλον μια ενδεχόμενη πρόθεση διεκδίκησης του χρίσματος του υποψηφίου σε μια τέτοια συνεργασία) θα πρέπει να θεωρείται εξ’ ορισμού ανασταλτικός παράγοντας. Εν τούτοις, ποτέ δεν ξέρεις. Ο κ. Αναστασιάδης μπορεί να «ποντάρει» στην αδύναμη πολιτική μνήμη των κυπρίων. Σε αυτήν άλλωστε δεν ποντάρει (και ενίοτε δικαιώνεται) σε κάθε του κίνηση, κυρίως από το 2004 και μετά;