Γράφει: Σοφία Πατσέλλη

Ντοκιμαντέρ: Πάρβας, Άγονη γραμμή

Η ταινία, με τα βασικά χαρακτηριστικά του ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει σκηνές από την ζωή στη Χώρα της Αμοργού στο πέρασμα των τεσσάρων εποχών του χρόνου. Επί 26 μήνες ο Γεράσιμος Ρήγας, ο σκηνοθέτης της ταινίας, κινηματο-γραφούσε τον Δημήτρη Γιαννακό, γνωστό και ως Πάρβα, από το ξημέρωμα που πήγαινε στο καφενείο του, στα περιβόλια του να δουλεύει τη γη, κοπωμένο να επιστρέφει πάλι στο καφενείο, μέχρι το βράδυ που γύριζε στο σπίτι του. Μαζί του ζούσαν παρόμοια ζωή η γυναίκα του Φλώρα και η κόρη του Ντίνα. Έτσι μπλέχτηκαν σκηνές, και έδωσαν την ατμόσφαιρα της απέριττης καθη-μερινής ζωής σε ένα νησί των Κυκλάδων, έτσι όπως δεν την ζει κανείς στις θερινές του διακοπές.

Ο σκηνοθέτης καταθέτει την οπτική του: «Σε αυτή την ιστορία δεν θα υπάρχει αφηγητής. Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει πλοκή, απλά μια σειρά από τυχαία περιστατικά από την ζωή μιας οικογένειας που κατοικεί στην Χώρα της Αμοργού. Θα εστιάσω σε μια συγκεκριμένη σειρά από στιγμές της καθημερινότητας… Στις πλέον γαλήνιες και στις πλέον άγριες στιγμές η φύση είναι ένας επιπλέον συγγενής, εχθρικός καμιά φορά. Τα περιβόλια, οι ρεματιές, τα οπωροφόρα είναι καθημερινοί σύντροφοι.»

Κυρίαρχη είναι η σιωπή. Μέσα από αυτή δηλώνονται οι έγνοιες, οι φόβοι και οι ανησυχίες των ανθρώπων. Έτσι ζούμε σιωπηλοί μαζί με κείνους την απλά επαναλαμβανόμενη μέρα τους. Μυρίζουμε τον χειμωνιάτικο αέρα του νησιού, ζούμε την κατάνυξη του Επιταφίου το Πάσχα, ανησυχούμε για την υγεία του ήρωα, διαισθανόμαστε τον πόνο της Φλώρας για τον χαμό του άντρα της. Αναθαρρούμε όταν η Ντίνα ανοίγει το καφενείο για να μας δηλώσει ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά τις απώλειες.

Διάχυτη στις ψυχές όλων η μοναξιά. Μια μοναξιά όμως που δεν φαίνεται να την αναλογίζονται και ίσως γι’ αυτό δεν τους βαραίνει. Τα μάτια τους γεμάτα μόνο από το νησί, αποφασισμένα να ζήσουν μόνο με τις εικόνες που η μοίρα τους όρισε.

Όσοι ξέρουν τι σημαίνει η ζωή σ’ ένα τέτοιο νησί, θα θυμηθούν. Όσοι δεν έχουν ανάλογη εμπειρία, θα καταλάβουν.