Άποψη

Το γεγονός της «εκλογικής νίκης» του κ. Έρογλου στις ψευδοεκλογές των κατεχομένων έχει δημιουργήσει μεγάλη αναστάτωση στις ελεύθερες περιοχές, αλλά και διεθνώς. Πολλά δάκρυα έχουν χυθεί, τα πιο πολλά όμως κροκοδείλια. Και αυτό διότι όσοι επιτειδίως καιροφυλακτούν για την επαναφορά του σχεδίου Ανάν, ή άλλως πως ονομαζόμενου σχεδίου για το κλείσιμο του κυπριακού προς όφελος της Τουρκίας, αντιλαμβάνονται τον ολοφυρμό των πολιτικών μας ηγετών ως αδύνατο σημείο εν όψει του κρίσιμου Φθινωπόρου.

Για να εξηγήσουμε όμως πιο λεπτομερώς το επιχείρημά μας, πρέπει να παρατηρήσουμε την ύπαρξη τριών παγίδων που προκύπτουν από το εν λόγω «εκλογικό αποτέλεσμα»:

1. Όποιος και αν είναι ο «εκλελεγμένος» ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, η ουσία είναι ότι ουδέποτε θα παρεκκλίνει από το πλαίσιο ανοχής της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στην άλλη πλευρά τον έχει η κατοχική δύναμη, η οποία καθορίζει τόσο τους στόχους των διεκδικήσεων, όσο και τις κόκκινες γραμμές. Συνεπώς, το ποιός τυπικά ηγείται του ψευδοκράτους μικρή σημασία έχει και αυτό αποδείχθηκε από την εντυπωσιακή, και από πολλούς μη αναμενόμενη, μεταμόρφωση του κ. Ταλάτ από την ώρα που διαδέχτηκε τον Ραούφ Ντεκτάς.
2. Στα κατεχόμενα υιοθετείται «προεδρευόμενο σύστημα», με «πρόεδρο» και «πρωθυπουργό». Ο κ. Έρογλου θα συμμετέχει ενεργά στις συνομιλίες, ενώ τον ερχόμενο Ιαννουάριο ενδεχομένως να αναρριχηθεί και στην «προεδρία», αναλαμβάνοντας και τον ρόλο του επίσημου διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής πλευράς. Επομένως, ο κ. Ταλάτ ίσως να χρησιμοποιήσει τον κ. Έρογλου ως άλλοθι για την σκλήρυνση της στάσης της τουρκοκυπριακής πλευράς στις συνομιλίες. Στο κάτω κάτω έχει αποδείξει ότι ουδόλως φείδεται ακραίων θέσεων και προτάσεων που ακόμη και ο ευέλικτος κ. Χριστόφιας δύσκολα θα μπορούσε να αποδεκτεί.
3. Η τρίτη παγίδα στην ουσία συμπληρώνει την δεύτερη: Πρόκειται για την επιτήδεια επίκληση του παράγοντα χρόνου, κυρίως από τον κ. Ταλάτ και τους Βρετανούς, αλλά και τους εν Κύπρω θιασώτες της άμεσης «λύσης» ανεξαρτήτως περιεχομένου. Το επιχείρημα παραπέμπει σε μια ενδεχόμενη περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης της άλλης πλευράς στην περίπτωση κατά την οποία ο κ. Έρογλου θα διαδεχθεί τον κ. Ταλάτ στην «προεδρία», στις αρχές του 2010. Δεδομένης της επίδειξης σημείων υπέρμετρης ευκαμψίας από την δική μας πλευρά, είναι δεδομένο ότι θα ασκηθούν σε εμάς έντονες πιέσεις για υποχωρήσεις έτσι ώστε να καταλήξουμε σε συμφωνία πριν από τον κρίσιμο για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας Δεκέμβριο του 2009.

Ολόκληρο λοιπόν το σκηνικό που διαμορφώνεται μετά την «εκλογή» του κ. Έρογλου θα τύχει της κατάλληλης επεξεργασίας από τους φίλους της Τουρκίας, έτσι ώστε αντί να ενεργήσει εναντίον της να ενεργήσει υπέρ της. Η σκλήρυνση της στάσης της άλλης πλευράς δεν πρόκειται να οδηγήσει σε καταδίκη της για το όποιο ναυάγιο των συνομιλιών, καθ’ ότι την κατάλληλη στιγμή θα επιδειχθεί μια μίνιμουμ υποχωρητικότητα από τις ήδη προκεχωρημένες θέσεις της με στόχο την εκμετάλλευση της δικής μας πλαδαρότητας. Εάν συνεχίσουμε να ενστερνιζόμαστε την λογική της «τελευταίας ευκαιρίας», να αρνούμαστε να συζητήσουμε την προοπτική ενός σχεδίου Β’ και να καταθέτουμε προτάσεις βασισμένοι στο απορριφθέν σχέδιο Ανάν (βλέπε «Σύγχρονη Άποψη», τεύχος Απριλίου 2009), τότε η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη: Ένα σχέδιο λύσης χειρότερο από το προηγούμενο, το οποίο πολλοί στην πλευρά μας θα υποδεχτούν ως «μεσσία», όπως συνέβηκε και το 2004, με αποτέλεσμα ο λαός μας να βρεθεί ξανά στο δίλημμα κατά πόσον ένα χαρακίρι θα ήταν επωφελές ή όχι. Και τότε, ξανά θα ακούμε για μικρασιατικές καταστροφές, για τελευταίες ευκαιρίες, αλλά και το αποκορύφωμα της γελοιότητας: Ότι κάθε σχέδιο είναι χειρότερο από το προηγούμενο, χωρίς φυσικά να εξετάζονται οι λόγοι που καθιστούν μια πρόταση λύσης χειρότερη από την προηγούμενη και, φυσικά, χωρίς να αναφέρονται οι δικές μας ευθύνες σε αυτό.