Στο εκδοτικό σημείωμα του τεύχους Μαρτίου είχαμε αναφερθεί στον «ανώμαλο βίο» της συγκυβέρνησης ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ, παρατηρώντας ότι τα δύο κόμματα του ενδιάμεσου χώρου δεν στήριζαν την Κυβέρνηση όχι μόνο στο κυπριακό, αλλά ούτε καν σε ζητήματα εσωτερικής διακυβέρνησης. Συγκεκριμένα είχαμε αναφερθεί στο σκάνδαλο με τις παράτυπες μεταθέσεις στην αστυνομία με κομματικά κριτήρια, το οποίο είχε ανακινήσει ο ΔΗΣΥ και στο οποίο η στάση του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ δεν συνιστούσε σε καμία περίπτωση στήριξη προς την Κυβέρνηση. Είχαμε δε καταλήξει ως εξής: «Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να υποστηρίξει ότι, στην ουσία, το ΑΚΕΛ κυβερνά μόνο του, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες των συγκυβερνώντων κομμάτων, αλλά και χωρίς να λαμβάνει ουσιαστική στήριξη από αυτά. (…) Το ερώτημα που φυσιολογικά προκύπτει είναι μέχρι πότε θα διαρκέσει αυτή η φαυλότητα και ποια θα είναι η κατάληξή της;»

Στο τεύχος Απριλίου επανήλθαμε στο ίδιο θέμα, εξ’ αφορμής του πολυτάραχου Εκλογικού Συνεδρίου του ΔΗΚΟ. Η επικράτηση της ούτω καλούμενης «τασσικής πτέρυγας» στις εκλογές για την ηγετική πυραμίδα έστειλε σαφή μηνύματα ως προς τον προσανατολισμό της πλειοψηφίας της δηκοϊκής βάσης. Είχαμε, τότε, αναφέρει τα εξής: «Το αποτέλεσμα αυτό στέλλει ξεκάθαρα μηνύματα προς πολλαπλούς αποδέκτες: Η γραμμή του κόμματος πρέπει να είναι διεκδικητική στο κυπριακό και, όποτε κρίνεται αναγκαίο, συγκρουσιακή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τις επιλογές του. Κατά συνέπεια, εάν οι εξελίξεις το επιβάλουν, δεν θα πρέπει να αποκλείεται και αυτή ακόμα η δημιουργία τάσεων αποχώρησης από την Κυβέρνηση, παρά τα ωφελήματα που συνεπάγεται η κυβερνητική ‘γη της επαγγελίας’».

Δεν πέρασε ένας μήνας και οι τάσεις αποχώρησης έκαναν επισήμως την εμφάνισή τους, με τα υπομνήματα των κ.κ. Κολοκασίδη, Παπαδόπουλου, Κενεβέζου και Κωνσταντίνου προς τον Πρόεδρο του κόμματος. Την ίδια στιγμή, ο κ. Άντρος Κυπριανού γινόταν ο πρώτος γ.γ. του ΑΚΕΛ που περνούσε το κατώφλι της Πινδάρου για μια ιστορική -όσο και συμβολική- συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ κ. Νίκο Αναστασιάδη. Είναι πλέον γεγονός αναντίλεγκτο ότι το ΑΚΕΛ κυβερνά ΜΟΝΟ του. Αποδεικνύεται με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η όλη κοινωνική και πολιτική πρόταση του -αστικού μεν, κομμουνιστικού δε- κόμματος δεν εκφράζει σε καμία περίπτωση την κρίσιμη μάζα των Ελληνοκυπρίων. Η ταύτισή του στο κυπριακό με την ηγεσία του ΔΗΣΥ και τους ΕΔΗ καταδεικνύει μια μεγάλη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος: Οι εκλογή του Προέδρου Χριστόφια δεν έγινε στην βάση κοινών αρχών και προτάσεων, αλλά στην βάση καθαρά εκλογικών συμφερόντων, η διαμόρφωση των οποίων ανάγεται σε άλλες εποχές. Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ ακολουθούν το ΑΚΕΛ όχι επειδή το θέλουν, αλλά διότι φοβούνται το κόστος της διαφοροποίησής τους, καθ’ ότι το ΑΚΕΛ είναι αυτό που κρατάει τα ηνία της κοινής τους εκλογικής δεξαμενής. Μιας δεξαμενής που διαχρονικά στηριζόταν στην λογική του «λαϊκού μετώπου» των δυνάμεων της Αριστεράς και του Κέντρου, η οποία όμως έχει πλέον ξεπεραστεί από την ιστορία. Κοινό σημείο αναφοράς ήταν οι «αγώνες για την δημοκρατία», ενάντια στην «πραξικοπηματική Δεξιά». Τώρα πλέον οι «πραξικοπηματίες» της Δεξιάς πήραν συγχωροχάρτι, μιας και η ηγεσία της μοιράζεται κοινές αντιλήψεις με την Αριστερά στο πιο σοβαρό ζήτημα της κυπριακής πολιτικής ζωής (και αντίστροφα), την ώρα που το Κέντρο διαφοροποιείται.

Ποια λοιπόν θα είναι η επόμενη διαμόρφωση του πολιτικού μας συστήματος; Αυτή δύσκολα θα προκύψει από μια ενδεχόμενη ενοποίηση του βαθιά κατακερματισμένου ενδιάμεσου χώρου. Μένει να δούμε κατά πόσον η κυπριακή κοινωνία θα «καταπιεί» το χάπι μιας ενδεχόμενης συνεργασίας μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, με πρόσχημα την ανάγκη γρήγορης εξεύρεσης λύσης στο κυπριακό. Άλλωστε, η μέχρι τούδε αδυναμία επίτευξης αυτής της τερατογένεσης κρίνεται από τους ξένους ως μια από τις αιτίες της μέχρι στιγμής αποτυχίας τους να επιβάλουν τα ανελεύθερα σχέδιά τους για το κλείσιμο του κυπριακού προς όφελος της Τουρκίας.