Τις τελευταίες εβδομάδες πλανάται ένα (ασήμαντο μεν, ενδιαφέρον δε) ερώτημα, κυρίως στους φίλους του πρωταθλητή Ολυμπιακού: Είναι ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, ο μεγάλος αρχηγός της ομάδας που αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια, ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου; Εμάς δεν πρόκειται να μας απασχολήσει αυτό το ερώτημα. Θα μιλήσουμε για τα έργα και τις ημέρες του «Τζόλε» και ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ένας βιρτουόζος του σύγχρονου ποδοσφαίρου

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει επέλθει μια σημαντική αλλαγή ως προς την επιθετική λειτουργία των ομάδων: Η ανάπτυξη έχει πλέον φύγει από τα πόδια του κλασσικού «δεκαριού», του παίχτη με την υψηλή τεχνική κατάρτιση, την κάθετη μπαλιά-διαβήτη και τον ελεύθερο ρόλο στον μεσοεπιθετικό χώρο. Τέτοιοι παίχτες σπανίζουν πλέον στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο Ζινεντίν Ζιντάν μπορεί να χαρακτηριστεί ο τελευταίος πολύ μεγάλος από αυτούς. Σήμερα, σχεδόν όλα τα πρωτοκλασάτα και παγκόσμιας αχτινοβολίας αστέρια του σύγχρονου ποδοσφαίρου (Μέσι, Τζέραρντ, Ετό, Ρονάλντο, Κακά, Ρούνεϊ, Ντρογκπά, Ριμπερί, Ροναλντίνιο, Ανρί, Ρομπέν, Βίγια, Ρομπίνιο κ.λπ.) αγωνίζονται σε άλλες θέσεις ή τουλάχιστον δεν περιορίζονται στον ρόλο του δεκαριού. Παλαιότερα, παίχτες όπως ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Πλατινί, ο Ριβάλντο, ο Ζιντάν, κλασσικά δεκάρια, άφηναν την σφραγίδα τους όπου και αν αγωνίζονταν. Τώρα πλέον οι παίχτες-κλειδιά του μεσοεπιθετικού χώρου αγωνίζονται στις πτέρυγες. Είναι πιο γρήγοροι, προτιμούν τις μικρές σέντρες από τα πλάγια και συγκλίνουν προς την περιοχή του αντιπάλου, με αποτέλεσμα να σκοράρουν συχνά. Έτσι παίζεται σήμερα το παιχνίδι. Ο Πρέντραγκ Τζορτζεβιτς είναι ο κλασσικός ακραίος μεσοεπιθετικός του σύγχρονου ποδοσφαίρου: Τρέχει την γραμμή, συνεργάζεται με το μπακ-χαφ που τον καλύπτει, αλλάζει παιχνίδι στην άλλη πλευρά, σεντράρει κατευθείαν στην καρδιά της αντίπαλης περιοχής ψάχνοντας τον κεντρικό επιθετικό και όχι σπάνια, συγκλίνει και σκοράρει ο ίδιος. Προσοχή: Ο παλιός κλασσικός εξτρέμ κρατάει την γραμμή και την εξαντλεί μέχρι το κόρνερ. Ο σύγχρονος ακραίος μεσοεπιθετικός συγκλίνει και γίνεται δεύτερος ή τρίτος επιθετικός. Αυτός είναι ο Τζόλε: Η επιτομή του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ό,τι καλύτερο έχει δει η Ελλάδα από τα αριστερά και ένας Θεός ξέρει μέχρι που μπορούσε να φτάσει αν έφευγε κάποια στιγμή από την Α’ Εθνική για τα σαλόνια της Ευρώπης.

Ένας ολοκληρωμένος αρχηγός

Από το 2002 ο Τζόρτζεβιτς φορούσε στο μπράτσο το περιβραχιόνιο του αρχηγού του Ολυμπιακού. Ήδη στην ώριμη ηλικία των τριάντα ετών, είχε έξι χρόνια παρουσίας στον Ολυμπιακό στην πλάτη του. Ο ποδοσφαιρικός του χαρακτήρας είναι σπάνιος: Μέσα στο γήπεδο ήταν παθιασμένος και διε-κδικητικός, αλλά πάντα σοβαρός και ποτέ προκλητικός. Πάντοτε συζητούσε ή και αμφισβητούσε τις αποφάσεις των διαιτητών, μέσα όμως στα όρια της ανοχής. Σαν πραγματικός αρχηγός έπαιρνε στην πλάτη του την ομάδα απέναντι στις αποφάσεις του διαιτητή. Όχι ότι ο Ολυμπιακός είχε τα τελευταία δεκατρία χρόνια πρόβλημα με την διαιτησία (το αντίθετο θα έλεγα…), όμως ο αρχηγός θεωρούσε πάντοτε υποχρέωσή του να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ομάδας μέσα στο χορτάρι. Είναι και αυτό ένα μέρος του παιχνιδιού. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του Τζόλε με το απορημένο ύφος και τα ανοιχτά χέρια να διαμαρτύρεται στον διαιτητή, επαναλαμβάνω όμως, πάντοτε σε κόσμια πλαίσια.

Επιπλέον, ένας αρχηγός παίρνει την ομάδα στους ώμους του σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Εκεί που η μπάλα «καίει» και χρειάζονται «άντερα». Μια τέτοια στιγμή σε έναν αγώνα είναι πάντοτε το πέναλτι. Για πολλά χρόνια δεν τολμούσε κανείς να αγγίξει την μπάλα όταν ο Ολυμπιακός κέρδιζε πέναλτυ. Εκτός βέβαια αν για κάποιο λόγο ο Τζόλε δεν αγωνιζόταν.

Τίτλοι να φαν και οι κότες…

Η πιο σημαντική στιγμή για έναν ποδοσφαιριστή και δη για έναν αρχηγό είναι όταν καλείται να σηκώσει ένα κύπελλο στον αέρα, το τρόπαιο μιας κατάκτησης που απαίτησε κόπους και μόχθους μιας ολόκληρης χρονιάς. Πόσοι και πόσοι ποδοσφαι-ριστές δεν κρέμασαν τα παπούτσια χωρίς να γευτούν την υπέρτατη χαρά του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα. Από την άλλη, πόσο ασυγκράτητος είναι ο ενθουσιασμός ενός αρχηγού όταν φιλάει το κύπελλο και, εν συνεχεία, το σηκώνει εκστασιασμένος, μεταβιβάζοντας τον ενθουσιασμό του στα πλήθη των οπαδών της ομάδας του. Για τον Τζόλε ο ενθουσιασμός αυτός ήταν αισθητός τα πρώτα χρόνια της αρχηγίας του. Από κάποιο σημείο και μετά, οι τίτλοι έγιναν ρουτίνα. Τόσο που μόλις που έσκαγε ένα χαμόγελο όταν σήκωνε το κύπελο… Μάλιστα, σε μια περίπτωση, συγκεκριμένα πέρυσι, ο αρχηγός είχε αντικατασταθεί κατά την διάρκεια του αγώνα, παραχωρώντας το περιβραχιόνιο στον Τάσο Πάντο. Την ώρα της απονομής δεν μπήκε καν στον κόπο να πάει να παραλάβει το κύπελλο και έγνεψε στον Πάντο χαρακτηριστικά να το παραλάβει εκείνος… Και πώς να μην έχει χορτάσει ένας ποδοσφαιριστής από τίτλους, όταν την τροπαιοθήκη του κοσμούν δώδεκα πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα; Σημειώστε ότι έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα περισσότερο από την ΑΕΚ, την τρίτη σε κατακτήσεις ομάδα στην Ελλάδα! Πρόκειται λοιπόν για ένα εκπληκτικό επίτευγμα. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Ολυμπιακός ήταν ούτως ή άλλως ένα πανίσχυρο σύνολο και απλώς έτυχε ο Τζόρτζεβιτς να έχει μακροχρόνια παρουσία σε μια εποχή που η πρωτοκαθεδρία του ήταν συνεχής και αδιαμφισβήτητη. Σύμφωνοι, αλλά ο Τζόλε ήταν όλα αυτά τα χρόνια βασικός, ενώ με εξαίρεση την φετινή χρονιά (στην παρουσία του ταλαντούχου αλλά δύστροπου Λέτο) δεν υπήρχε άλλος αντάξιός του αριστεροπόδαρος μεσο-επιθετικός στην ομάδα. Οι 341 συμμετοχές και τα 128 τέρματα σε πρωτάθλημα, κύπελλο, Champions League και κύπελλο UEFA λένε πολλά.

Αυτά λοιπόν τα ολίγα για τον αρχηγό του Ολυμπιακού που αποφάσισε, μετά από μια μεστή και ζηλευτή καριέρα, να εγκαταλείψει την ενεργό δράση. Μετά από όσα έχουμε αναφέρει, νομίζω ότι σας πείσαμε ότι το κατά πόσον ο Τζόρτζεβιτς είναι ή όχι ο πιο επιτυχημένος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του Ολυμπιακού ουδεμία σημασία έχει. Όταν μιλά η ποδοσφαιρική αξία που εξόφθαλμα προδίδει την αλήθεια μέσα στο χορτάρι, όταν μιλούν οι συμμετοχές, τα τέρματα και οι τίτλοι, κάθε άλλος χαρακτηρισμός είναι περιττός και υποδεέστερος.