Γράφει: Πέτρος Βασιλείου
Εργολάβοι, Κυβέρνηση και δημόσια έργα
Εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο η Λευκωσία είναι ένα απέραντο εργοτάξιο. Η Διαγόρου ήταν κλειστή για περισσότερο από έξι μήνες και ακόμα δεν καταλάβαμε ποιο ήταν το όφελος από τα έργα που έγιναν. Στην Ακρόπολη κάθε δίμηνο κλείνει και ένας δρόμος για να διαπλατύνουν τα πεζοδρόμια! Η Πλατεία Ελευθερίας έχει βαλτώσει για να φτιάξουμε λέει το νέο αριστούργημα της Ιρακινής Ζάχα Χαντίτ, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι κλείνουν η Μακαρίου, η Στασίνου και οι άλλες κεντρικές οδοί της πρωτεύουσας. Και αν κάποτε κάποια οδός φτιαχτεί έγκαιρα, το αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση κάποιου αυτοκινήτου μέσα στα επιδιορθωμένα χαλάσματα, όπως έγινε στην περίπτωση της Τσερίου.
Και ας δεχθούμε ότι όντως το γεγονός ότι η Λευκωσία είναι ένα απέραντο εργοτάξιο, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα αναμόρφωσης, αποσκοπεί στην ενδυνάμωση των εργολάβων και στην διατήρηση θέσεων εργασίας ενόψει της οικονομικής κρίσης. Γιατί όμως δεν μπορούσαν να δοθούν τα χρήματα αυτά για την δημιουργία οδικών δικτύων ή λεωφορειοδρόμων, για την γένεση ενός μετρό (με ευρωπαϊκά μάλιστα κονδύλια) ή γενικά ενός δικτύου δημόσιας συγκοινωνίας; Σε ένα κράτος στο οποίο έκαστος πολίτης κατέχει ιδιωτικής χρήσης όχημα, χρειαζόταν πραγματικά να δοθούν πακτωλοί χρημάτων για να διαπλατυνθούν τα πεζοδρόμια; Αφού έτσι κι αλλιώς οι πεζοί στην Κύπρο θεωρούνται επάρατη νόσος, αντικείμενα που προξενούν απορία και οίκτο. Δεν μπορεί, κάποιο πρόβλημα θα υπάρχει για να είναι κάποιος πεζός. Και πού να πάει άλλωστε ο πεζός; Αφού οι δρόμοι είναι όλοι κλειστοί σε αυτό το απέραντο εργοτάξιο που καλείται Λευκωσία.
Μέσα σε όλα αυτά ο έντιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο έντιμος Υπουργός Οικονομικών κάλεσαν τους οικονομικούς φορείς να περιορίσουν τις προσφυγές στα δικαστήρια και στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών, ώστε να μην καθυστερούν τα έργα. Αλίμονο, είναι καλά γνωστό ότι επί Προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια δεν συμβαίνουν ποτέ παρατυπίες στην κατακύρωση των δημοσίων έργων και, κατά συνέπεια, η προσφυγή σε δικαστικά όργανα είναι περιττή. Και στο τέλος της ημέρας, αφού οι περισσότεροι εργολάβοι θα κλείσουν. Θα μείνουν 5-6 να τα μοιράζονται και όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Αρκεί ο κρατικός εργολάβος να έχει την μερίδα του λέοντος. Η αφαλάτωση βέβαια πρέπει να δοθεί με απευθείας ανάθεση. Είναι μεγάλο έργο και κάτι μπορεί να στραβώσει αν γίνουν προσφορές.
Ορισμένοι υπενθύμισαν ότι υπάρχει κοινοτική νομοθεσία. Αδιάφορο. Εμείς κύριοι δεν είμαστε υπέρ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και δεν θα εφαρμόζουμε τις κοινοτικές νομοθεσίες. Όπως μας θύμισε και ο Πρόεδρος Χριστόφιας με αφορμή τον ένα χρόνο διακυβέρνησής του, ήταν πολύ ωραία τότε που μπορούσε η Κυβέρνηση να ρυθμίζει τις τιμές της αγοράς και να αποφασίζει πώς θα γίνεται ο ανταγωνισμός. Ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτή η λέξη μας είπε ο Πρόεδρος. Αλίμονο. Γι’ αυτό δεν αφήσαμε την Επιτροπή Ανταγωνισμού από ιδρύσεώς της, να βολοδέρνει με Προέδρους που φυλακίζονται, κατασκοπεύουν ή απλώς αδρανούν.
Διαβάσαμε την δημόσια προκήρυξη για ανέγερση του νέου κτιρίου της Βουλής των Αντιπροσώπων και αναρωτηθήκαμε όλοι: Μα δεν έχει ήδη υπογραφεί σύμβαση για το έργο αυτό; Έχει. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά. Άλλαξε πια η Κυβέρνηση, κατέστησαν και οι συμβάσεις ανενεργές. Νομίζουμε πλέον ότι πρέπει να υπάρχει ρητός όρος στις συμβάσεις που υπογράφουν οι εργολήπτες: Ισχύει επί διακυβερνήσεως ΑΚΕΛ και ακυρώνεται επί διακυ-βερνήσεως οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα των αποζημιώσεων όσων αδικούνται. Ίσως μάλιστα εισαχθεί και κάποια ρήτρα ότι ένα ποσοστό επί των κερδών θα πηγαίνει ως εισφορά στο Κόμμα (ένα είναι το κόμμα). Αν δεν γίνεται ήδη έτσι δηλαδή.