Είναι άξιον απορίας το πώς κατορθώνουν τα πολιτικά κόμματα (κυρίως τα δύο μεγαλύτερα) να επιδεικνύουν τόσο θαυμαστό επίπεδο ομοφωνίας σε αρκετά ζητήματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο σοβαρά. Είναι φρέσκια ακόμη στην μνήμη η διαμάχη για την πρόταση εισαγωγής φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου μέσω των GCE και το πώς τα δύο μεγάλα κόμματα (παρά την όψιμη διαφοροποίησή τους) ενήργησαν ως ένα είδος «πολιτικού λόμπυ» για την προώθησή της, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της ΟΕΛΜΕΚ.

Πιο πρόσφατα, με αφορμή την πρωτοφανή κίνηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΣΥ κ. Χρίστου Πουργουρίδη να υποστηρίξει προσχέδιο ψηφίσματος στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης το οποίο προωθούσε τις τουρκικές θέσεις για δήθεν «τουρκική μειονότητα» στην Ρόδο και την Κω, το φαινόμενο επαναλήφθηκε. Όχι μόνον το κόμμα του κ. Πουργουρίδη δεν τον επέπληξε (το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει) για την στάση του (περιορίστηκε σε μια νερόβραστη διαφοροποίηση), αλλά και η ίδια η Βουλή των Αντιπροσώπων, την οποία και εκπροσωπούσε ο κ. Πουργουρίδης στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση, περιορίστηκε σε ένα «κτύπημα με ρόδο». Μπροστά στον κίνδυνο να «διασαλευθούν οι σχέσεις μεταξύ των κομμάτων», η Βουλή (ομόφωνα) προτίμησε απλώς να διαφοροποιηθεί από την θέση που πήρε ο κ. Πουργουρίδης και να μην καταδικάσει την ενέργειά του. Με άλλα λόγια, προτιμήθηκε η μη διασάλευση στις μεταξύ των 56 αντιπροσώπων σχέσεις από του να ξεκαθαρίσει όσο περισσότερο γίνεται η αντίθεση της Βουλής στην ενέργεια του κ. Πουργουρίδη, με αποδέκτη κυρίως την Ελλάδα.

Το φαινόμενο του «αλληλοχαϊδέματος» μεταξύ των πολιτικών στην Κύπρο οφείλεται στην ύπαρξη ενός κλειστού κομματικού συστήματος, ενός είδους πολιτικού καρτέλ, εντός του οποίου στην ουσία απαγορεύονται οι συγκρούσεις. Ως εκ τούτου, η πολιτική στην Κύπρο δίδει την εικόνα ότι διεξάγεται μεταξύ «συγγενών και φίλων» και όχι μεταξύ διαφορο-ποιούμενων πολιτικών προτάσεων. Η τάση αυτή συνιστά μια εντελώς παρεξηγημένη οπτική της δημοκρατίας: Το δημοκρατικό πολίτευμα υπάρχει για να εγκολπώνεται τις όποιες κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές διαφωνίες και να φροντίζει ώστε αυτές να διεξάγονται εντός των προδιαγεγραμμένων πλαισίων, όχι όμως να καταπνίγονται. Και καθίσταται ακόμα πιο ενοχλητική όταν για χάρη της υποβαθμίζονται ακόμα και τα ίδια τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας.