Γιώργος Περδίκης, Βουλευτής, Υποψήφιος Ευρωβουλευτής κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

Συνέντευξη στον Μιχάλη Κοντό

Ο κ. Γιώργος Περδίκης μας μίλησε για την πρόταση των Οικολόγων στα μεγάλα περιβαλλοντικά, οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κύπρος και γενικότερα ο πλανήτης, στα πλαίσια της υποψηφιότητάς του για τις ευρωεκλογές.

Λέγεται ότι η κατανομή των κυπριακών εδρών στο ευρωκοινοβούλιο πρέπει να θεωρείται δε-δομένη και ότι πέραν των τεσσάρων παραδοσιακών κομμάτων δεν υπάρχει δυνατότητα να εκλεγεί ευρωβουλευτής από άλλο κόμμα. Ως υποψήφιος ενός εκ των λεγόμενων μικρών κομμάτων, πώς αντιμετωπίζετε αυτή την άποψη;

Αυτή η άποψη είναι απαξιωτική για τον Κύπριο πολίτη. Εάν οι εκλογές κρίνονταν από αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών ή από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, τότε δεν θα άξιζε τον κόπο να οργανώνονταν εκλογές. Θα παίρναμε τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών και των δημοσκοπήσεων και θα κάναμε την κατανομή των εδρών αναλόγως. Ακόμα, γιατί να κάνουμε προεδρικές εκλογές και να μην εκλέγουμε τον πρόεδρο βάσει των ποσοστών των κομμάτων που υποστηρίζουν τον κάθε υποψήφιο; Η βούληση του λαού εκφράζεται μέσα από τις εκλογές και εκεί είναι που θα υπάρξει η πραγματική κατανομή των εδρών.

Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι λιγότερες πιθανότητες για εκλογή ευρωβουλευτή έχουμε δυστυχώς εμείς. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Δεν κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, ούτε τους ψηφοφόρους μας. Η σημασία όμως των ευρωεκλογών, όπως και κάθε εκλογής, δεν είναι μονάχα στο να εκλέξεις έναν εκπρόσωπο. Η σημασία των ευρωεκλογών έγκειται και στο να τοποθετηθούν οι πολιτικές προτάσεις για το μέλλον της Ευρώπης και το μέλλον της πατρίδας μας και να προβληθούν αυτές οι προτάσεις μέσα στην κοινωνία. Είναι μια ευκαιρία ενός πολιτικού αγώνα. Οι δικές μας θέσεις είναι αγωνιστικές, στο περιβάλλον, στην ποιότητα ζωής, στα δικαιώματα των απλών πολιτών, στο κυπριακό για μια γνήσια και δίκαιη λύση στο πρόβλημά μας. Εξοπλισμένοι με αυτές τις θέσεις, χωρίς ψευδαισθήσεις αλλά με αποφασιστικότητα, κατερχόμαστε στις ευρωεκλογές με την ελπίδα ότι θα γίνει η έκπληξη και θα έχουμε οικολόγο ευρωβουλευτή.

Πιστεύετε ότι τέτοιου είδους νοοτροπίες επηρεάζουν αρνητικά και το πολίτευμα; Δηλαδή σε ποιο βαθμό η δημοκρατία διαμορφώνεται από τις νοοτροπίες και όχι από τους κανονισμούς;

Αυτή είναι μια νικώσα νοοτροπία, που μεταφέρει τα ποδοσφαιρικά ήθη στην πολιτική. Όμως εγώ διερωτώμαι αν θα μπορούσε να γίνει ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα χωρίς τις μικρότερες ομάδες. Θα γινόταν δηλαδή ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα μόνο με το ΑΠΟΕΛ και την Ομόνοια; Όχι βέβαια! Για να διεξαχθεί ένα πλήρες, δίκαιο, ανταγωνιστικό πολιτικό πρωτάθλημα χρειάζονται όλες οι πολιτικές δυνάμεις εφ’ όσον βέβαια είναι υπαρκτές και η δική μας πολιτική πρόταση είναι υπαρκτή και στην Κύπρο και στην Ευρώπη- και βασίζονται σε αρχές και αξίες. Εμάς είναι υποχρέωσή μας όχι μόνο να δώσουμε την μάχη των ευρωεκλογών, αλλά και να την κερδίσουμε. Βέβαια το να την κερδίσουμε για εμάς δεν εξαρτάται από το κατά πόσον θα εκλέξουμε έναν ή δύο ευρωβουλευτές. Στοχεύουμε στο να κάνουμε μια αξιοπρεπή παρουσία και να προβάλουμε με επιτυχία τις θέσεις μας.

Μεταφέροντας το ίδιο σκεπτικό και στα μεγάλα κόμματα, θα έλεγε κανείς ότι ούτε αυτά έχουν ανάγκη τις ευρωεκλογές: Αφού αναλογούν από δύο ευρωβουλευτές στα δύο μεγάλα κόμματα, ας ορίσουν αυτά ποιοι είναι οι εκλεκτοί της ηγεσίας τους και να τελειώνουμε, όπως άλλωστε γίνεται και στην Ελλάδα. Αυτό είναι σημαντικό θέμα διότι έχει να κάνει με την γνησιότητα της δημοκρατίας και με το αν η δημοκρατία που έχουμε νομίζω αυτή την δημοκρατία- διατηρεί τα ελάχιστα, τα στοιχειώδη, που εκπληρώνουν τους όρους της λαϊκής κυριαρχίας.

Αναφορικά με την ΕΕ, πόσο σοβαρό πιστεύετε ότι είναι το δημοκρατικό έλλειμμα από το οποίο πάσχει; Θεωρείτε ότι με μια αναβάθμιση των αρμοδιοτήτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπως αυτή προωθείται από την Συνθήκη της Λισσαβώνας- μπορεί, έστω και εν μέρει, να καλυφθεί;

Μερικώς. Ένα από τα θετικά της Συνθήκης της Λισσαβώνας θα έλεγα τα λίγα θετικά της- είναι ότι αναβαθμίζεται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και δημιουργείται και μια διαδικασία που ενισχύει την επικουρικότητα, με την έννοια ότι συμμετέχουν σε μεγαλύτερο βαθμό και τα εθνικά κοινοβούλια στο νομοθετικό έργο της ΕΕ. Το έλλειμμα δημοκρατίας για την ΕΕ είναι σύμφυτο και συγγενές με την ίδια την μορφή της ΕΕ σαν συνομοσπονδίας κρατών. Είναι ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί τους πολίτες και τους πολιτικούς για δεκαετίες, εκφράζεται δυστυχώς στις ευρωεκλογές με την μεγάλη αποχή και δεν μπορεί να λυθεί μόνο με τις βελτιωμένες πρόνοιες της Συνθήκης της Λισσαβώνας. Χρειάζεται καθημερινά πάρα πολλή δουλειά. Ιδιαίτερα για μια χώρα σαν την Κύπρο που γεωγραφικά είναι απομακρυσμένη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Στην καμπάνια του Κινήματος για τις ευρωεκλογές αποδίδετε πρωταρχική σημασία στην σωστή διαχείριση της οικονομικής κρίσης και στην έξοδο από αυτήν. Πέστε μας δυο λόγια για την πρόταση του Κινήματος, η οποία αντιλαμβάνομαι ότι έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με τις επικρατούσες προτάσεις.

Εντάσσεται κατ’ αρχήν μέσα στην νέα, ευρύτερη λογική που εκφράστηκε από το Ευρωπαϊκό Μανιφέστο των ενωμένων οικολογικών κομμάτων που κύριο στόχο έχει η αναζωογόνηση της οικονομίας να περάσει μέσα από την δημιουργία νέων οικολογικών θέσεων εργασίας. Έχει εκδοθεί το λεγόμενο «New Green Deal», στο οποίο παρου-σιάζονται αναλυτικά μια σειρά από μέτρα αντι-μετώπισης της κρίσης με κύριο στόχο, επαναλαμβάνω, την δημιουργία συγκεκριμένα 5 εκ. νέων θέσεων εργασίας στην Ευρώπη, σε τομείς που αφορούν την αειφόρο ανάπτυξη. Δηλαδή την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ανάπτυξη καθαρών τεχνολογιών, ανάπτυξη των τεχνολογιών της γνώσης κ.λπ. Για την Κύπρο συγκεκριμένα, το «New Green Deal» προβλέπει 30.000 νέες θέσεις εργασίας σε αυτούς τους τομείς. Εμείς θεωρούμε ότι αυτή η μελέτη, που έγινε από οικολόγους επιστήμονες, είναι βάσιμη σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, ότι μπορεί η Κύπρος να δημιουργήσει 30 000 νέες θέσεις εργασίας σε αυτούς τους τομείς διότι είναι οι τομείς του μέλλοντος, οι οποίοι οδηγούν σε μια αειφόρο ανάπτυξη. Δηλαδή στην ανάπτυξη σε μια αειφόρο βάση και όχι με την έννοια του άμεσου κέρδους και των πρόσκαιρων επιτευγμάτων, που δυστυχώς εκεί οδηγούν όλες οι άλλες προτάσεις -είτε προέρχονται από την κεντροαριστερά, είτε από την φιλελεύθερη δεξιά- και που κυριαρχούν δυστυχώς στα μέτρα που εξαγγέλλονται από την ΕΕ και τις διάφορες κυβερνήσεις. Η στήριξη των τραπεζών και των μεγάλων βιομηχανιών, η απευθείας στήριξη των οικονομικών πακέτων και των μεγάλων τραστ, νομίζω ότι -αν και στην φιλοσοφία του καπιταλισμού και της μικτής οικονομίας έχει μια εξήγηση, την αλυσιδωτή διαδικασία μεταφοράς των κερδών και των θετικών επιπτώσεων- έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει. Το να ενισχύεται η κεφαλή της πυραμίδας με την ελπίδα ότι θα μεταφερθούν προς την βάση τα οφελήματα, συνιστά μια προσέγγιση που έχει αποτύχει. Πρέπει να αλλάξει εντελώς η πυραμίδα και η διαδικασία της παραγωγής.

Μιας και αναφερθήκαμε σε αυτό το θέμα, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Παράγωγο του επικρατούντος συστήματος οικονομικής οργάνωσης στην Ευρώπη, αλλά και γενικότερα στον δυτικό κόσμο, είναι και οι κλιματικές αλλαγές. Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα σε αυτόν τον τομέα;

Είναι χαρακτηριστικό αυτό το στοιχείο. Φαίνεται ότι η οικονομική κρίση, που έχει πλήξει ιδιαίτερα τις δυτικές χώρες, απειλεί να αναστείλει μια αργή ούτως ή άλλως διαδικασία λήψης αποφάσεων για αντιμετώπιση του φαινομένου των κλιματικών αλλαγών. Μέχρι πρόσφατα για παράδειγμα είχαμε την φανατική άρνηση ορισμένων χωρών – ιδιαίτερα των ΗΠΑ του Μπους. Αναμέναμε ότι με την νέα πολιτική Ομπάμα θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε πιο γοργά στην εφαρμογή της συμφωνίας του Κυότο σε μια νέα συνθήκη της Κοπεγχάγης (που έρχεται στο τέλος αυτού του χρόνου) για τις κλιματικές αλλαγές που να είναι πιο τολμηρή (για να παρθούν πιο ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών). Τώρα έρχεται η οικονομική κρίση και απειλείται σοβαρά η προοπτική επιτάχυνσης των μέτρων αντιμετώπισης του φαινομένου των κλιματικών αλλαγών. Ανησυχούμε ιδιαίτερα διότι φαίνεται ότι τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης λειτουργούν ανασταλτικά στην εφαρμογή φιλοπεριβαλλοντικής πολιτικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ενίσχυση εκείνων των τομέων της βιομηχανίας που είναι ιδιαίτερα ρυπογόνοι, όπως για παράδειγμα οι αυτοκινητοβιομηχανίες.

Σε αυτό το επίπεδο όμως, η επιβράδυνση αυτή της διαδικασίας οφείλεται όντως σε υπαρκτούς λόγους, ή χρησιμοποιείται η οικονομική κρίση ως άλλοθι για να αποφευχθούν οι δαπάνες που απαιτούνται για την μείωση των ρύπων;

Νομίζω ότι είναι και τα δύο. Δηλαδή στριμώχνονται από το περιβαλλοντικό λόμπυ οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες να εφαρμόσουν νέες τεχνολογίες, τις οποίες ήδη κατέχουν, αλλά όμως ανεβάζουν το κόστος της παραγωγής και μειώνουν τα περιθώρια κέρδους. Υπήρχε μια τεράστια συζήτηση πέρυσι, αποτέλεσμα μιας πολύχρονης διαδικασίας, για την ανάγκη να περιοριστούν οι εκπομπές των ρύπων στην πηγή τους, δηλαδή το ίδιο το αυτοκίνητο να αλλάξει τεχνολογία. Έφθασε όμως η εποχή της κρίσης και χρησιμοποιήθηκε αυτό σαν επιχείρημα για να κερδίσουν μια επιπλέον αναβολή. Το συγκεκριμένο παράδειγμα αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι κάπου στην μέση, δηλαδή η διαδικασία των αποφάσεων επηρεάζεται μεν από την κρίση, αλλά κάποιοι χρησιμοποιούν την κρίση για να αποφύγουν την εφαρμογή των πολιτικών που έχει ήδη αποφασίσει η ΕΕ. Η ΕΕ έχει ένα πρωτα-γωνιστικό ρόλο στην ιστορία των μέτρων αντι-μετώπισης των κλιματικών αλλαγών. Εν τούτοις σημειώνουμε μια οπισθοδρόμηση τους τελευταίους μήνες και βεβαίως αυτή η αργοπορία, για εμάς τους Οικολόγους, δεν είναι ικανοποιητική.

Υπάρχει εδώ και χρόνια έντονη δράση για το ζήτημα των Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών (ΓΤΟ). Υπήρχε κάποτε μια έντονη διαμάχη μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ. Πού βρίσκεται τώρα αυτό το θέμα;

Η διαμάχη συνεχίζεται. Οι ΗΠΑ είναι μια χώρα στην οποία τα ΓΤ προϊόντα κυκλοφορούν ελεύθερα, είναι παντού, προβάλλονται κιόλας ως καλύτερα από τα φυσικά προϊόντα. Η ΕΕ, παρά το γεγονός ότι νομικά αναγκάστηκε από τις ΗΠΑ να άρει το γενικό μορατόριουμ, εν τούτοις εφάρμοσε πολύ περί-πλοκες διαδικασίες αδειοδότησης των ΓΤΟ, με αποτέλεσμα να γίνεται μια πάρα πολύ αργή διείσδυσή τους στην ευρωπαϊκή αγορά, τόσο σε ό,τι αφορά στην αγροτική παραγωγή, όσο και στην αγορά τροφίμων. Υπάρχει περίπου μια δωδεκάδα γενετικά τροποποιημένων ποικιλιών που καλλιεργούνται στους αγρούς της ΕΕ, υπάρχει όμως και μια ομάδα κρατών, μεταξύ των οποίων και η Κύπρος, που έχουν μια πολιτική ενάντια στους ΓΤΟ. Πρόκειται για μια μάχη στην οποία εμείς στεκόμαστε με ιδιαίτερη έμφαση, διότι είναι το στοιχείο που μας διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις και στην Κύπρο και στην Ευρώπη. Είναι δηλαδή εκεί που η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη σε σχέση με τις άλλες πολιτικές ομάδες και κόμματα στην Κύπρο, που εξαντλούνται σε μια γενική, αόριστη και χλιαρή τοποθέτηση. Πολλά από τα ευρωπαϊκά κόμματα, όπως το Φιλελεύθερο και το Συντηρητικό Λαϊκό κόμμα, υποστηρίζουν τους ΓΤΟ, ενώ με τους Σοσιαλιστές η διαφορά μας είναι περισσότερο διαφορά έντασης και συνέπειας. Είναι από τα θέματα που δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση για να αναδειχθεί η διαφορά τοποθέτησης (το ίδιο ισχύει και στο θέμα της ενέργειας). Η κάθετη αντίρρηση των Οικολόγων στην πυρηνική ενέργεια είναι ένα στοιχείο που τους διαφοροποιεί από όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα και από τους Σοσιαλιστές που συχνά ενδύονται ένα περιβαλλοντικό μανδύα. Είναι εκεί ακριβώς που διακρίνεται η καθαρά οικολογική φωνή από τις υπόλοιπες, που είναι απομιμήσεις και απλά χρησιμοποιούν τον περιβαλλοντικό λόγο για να παραπλανήσουν τους ψη-φοφόρους όταν πλησιάζουν οι εκλογές.

Ας επιστρέψουμε λίγο στα κυπριακά θέματα. Είστε ικανοποιημένος από την πρόοδο του κυπριακού πολιτικού συστήματος και του Κύπριου πολίτη σε θέματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας;

Καθόλου! Πρώτα απ’ όλα υπάρχει μια χυδαία υπο-κρισία που στηρίζεται κυρίως στην άγνοια. Τα κυπριακά κόμματα δηλαδή δεν ασχολούνται σοβαρά -παρά μόνο επιφανειακά- με θέματα περιβαλλοντικής πολιτικής. Η ενασχόλησή τους είναι ψηφοθηρική, πολλές φορές τοποθετούνται με ένα εντελώς λαϊκίστικο τρόπο σε σχέση με το πού βρίσκονται οι περισσότερες ψήφοι. Π.χ., το θέμα του Ακάμα. Ή σκέπτονται το περιβάλλον όταν τυχαίνει μεγάλες ομάδες ψηφοφόρων να υποστηρίζουν ένα θέμα που αφορά το περιβάλλον, όπως είναι π.χ. η προστασία μιας κοινότητας από τα λύμματα. Τότε τους βλέπουμε να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Αλλά και η Κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα περιβαλλοντικά ζητήματα ως εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είχαμε πάρα πολλά παραδείγματα, με πιο κρίσιμο την προσπάθεια της Κυβέρνησης πρόσφατα να αυξηθούν τα περιθώρια ρύπανσης της ατμόσφαιρας, με ρύπους που έχουν σχέση με τις κλιματικές αλλαγές. Όταν η ΕΕ έθεσε ως όριο το 2020 το 20-20-20 και η Κύπρος ανέλαβε την υποχρέωση να αναπτύξει την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο 13% του συνόλου της παραγόμενης ενέργειας, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ζήτησε επίμονα τη μείωση των υποχρεώσεών μας. Η Κύπρος ζήτησε αυτό να γίνει 9 %. Δηλαδή η συνεχής προσπάθεια της Κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων είναι να μειώσουν τις υποχρεώσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας σε θέματα περιβάλλοντος. Και αυτή είναι μια ένδειξη της έλλειψης πραγματικής ευαισθησίας και αντίληψης που χρειάζεται η αειφόρος ανάπτυξη με τα σημερινά Ευρωπαϊκά δεδομένα.

Θα ήθελα να κλείσουμε την συζήτησή μας με το κυπριακό πρόβλημα. Είστε ικανοποιημένος από την διαχείριση του κυπριακού μέχρι τώρα από την παρούσα διακυβέρνηση;

Όχι βέβαια! Με αντικειμενικούς όρους πιστεύουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαχειρίζεται το κυπριακό σε διάσταση με ό,τι υποσχέθηκε στον κυπριακό λαό και στους συνεργάτες του, δηλαδή στα κόμματα τα οποία τον στήριξαν για να εκλεγεί. Υπάρχουν γραπτές δεσμεύσεις, ιδιαίτερα όσον αφορά στην εφαρμογή της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου, που κατά την άποψή μας δεν έχουν εκπληρωθεί. Αυτό που θεωρούσε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος ως την αφετηρία για μια νέα διαδικασία δια-πραγματεύσεων, που ήταν η συμφωνία της 8ης Ιουλίου και η εφαρμογή της και ήταν δέσμευση του Προέδρου Χριστόφια, δεν έγινε πράξη. Έγινε μια παρωδία. Μια φάρσα. Μια καρικατούρα της συμφωνίας, μια απομίμηση φτηνή της διαδικασίας της 8ης Ιουλίου. Αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις χωρίς να υπάρχει συμφωνημένη βάση. Δεν λειτούργησαν επιτροπές, δεν λειτούργησαν ομάδες εργασίας και πήγαμε σε αυτό που ουσιαστικά ζήτησε από την αρχή η Τουρκία, δηλαδή τις απευθείας διαπραγματεύσεις. Πρόκειται δηλαδή για μια διαδικασία που αποτελεί συνέχεια της διαδικασίας που μας έφερε το σχέδιο Ανάν. Δεν πέρασε το σχέδιο Ανάν; Κάθονται κάτω οι δύο ηγέτες, συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις με την μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, ουσιαστικά με βάση τις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν (έστω και κάτω από το τραπέζι). Συγκρίνονται σχεδόν πάντα οι προτάσεις που μπαίνουν στο τραπέζι και από την μια και από την άλλη πλευρά με το σχέδιο Ανάν (αν ήταν καλύτερες ή χειρότερες κατά την αντίληψή τους). Είναι δηλαδή μέτρο σύγκρισης το σχέδιο Ανάν, άρα είναι βασικά στο τραπέζι. Αυτή η διαδικασία βεβαίως δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά αλλού, παρά σε μια κατάληξη όπως το σχέδιο Ανάν. Δηλαδή σε μια μορφή επιδιαιτησίας και σε κάποιο δημοψήφισμα, το οποίο θα είναι μάλιστα καταληκτικό. Φοβάμαι ότι θα έχουμε μια επανάληψη του σεναρίου 2002-2004. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να αποφύγει αυτές τις ιστορικές συμπληγάδες ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Έχω την εντύπωση ότι προσπαθεί να τις αποφύγει για την δική του υστεροφημία περισσότερο και δευτερευόντως για το καλό του κυπριακού λαού, έχοντας υπόψη το τι συμβαίνει σε σχέση με την αξιοποίηση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, που ήταν το μεγαλύτερό μας επιχείρημα. Αυτοί που υποστήριξαν το «Όχι» στο δημοψήφισμα έδωσαν την ελπίδα στον κυπριακό λαό ότι μετά την ένταξη οι συνθήκες θα είναι τέτοιες που θα επιβάλουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην Τουρκία μια ευρωπαϊκή λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Δηλαδή μια λύση βασισμένη στις αρχές και τις αξίες της ΕΕ. Όταν αυτές οι αρχές και αξίες δεν αποτελούν τον μπούσουλα, τον κανόνα, το πλαίσιο των ελληνοκυπριακών προτάσεων, όταν η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ δεν αξιοποιείται, όταν προβάλλει η προοπτική της ειδικής σχέσης και δεν γίνονται σενάρια αντιμετώπισης αυτής της προοπτικής ούτως ώστε και αυτή η προοπτική να χρησιμοποιηθεί στην πορεία επίλυσης του κυ-πριακού, τότε δίκαια ανησυχούμε. Όταν όλα αυτά κάποιος τα μετρήσει και τα βάλει σε τάξη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα μηνύματα είναι πάρα πολύ αρνητικά. Μαζεύονται σύννεφα. Έχουμε μια αργή αλλά σταθερή υποχώρηση και το μόνο που μένει μάλιστα επαναλαμβάνεται μετ’επιτάσεως περισσότερο για να αυτοϊκανοποιείται η ηγεσία μας- είναι ότι ξεφύγαμε από την δύσκολη κατάσταση που βρισκόμασταν μετά το δημοψήφισμα, ότι υπάρχει καλό κλίμα γενικότερα, ότι δεν είμαστε στην γωνιά, ότι όλοι μας χαμογελούν και ότι δεν δεχόμαστε πλέον τις πιέσεις που δεχόμασταν μετά το 2004 για να παιχτεί το παιχνίδι του απευθείας εμπορίου και της άρσης της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Αυτά βέβαια είναι όντως κάποια θετικά της σημερινής κατάστασης, αλλά αυτό δεν οδηγεί στην λύση του κυπριακού. Δηλαδή το γεγονός ότι δεν βρισκόμαστε στη γωνιά και δεν μας κατηγορούν ότι είμαστε αδιάλλακτοι και το ότι δεν προσπαθούν να περάσουν τον λεγόμενο κανονισμό του απευθείας εμπορίου, ή ότι δεν επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι είναι ανάγκη να αρθεί τάχα η «απομόνωση» των Τουρκοκυπρίων, αυτό δεν είναι σίγουρα βήμα προς τα μπροστά. Δυστυχώς μόνο με το καλό κλίμα δεν λύνεται το κυπριακό.

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να απευθύνετε στον κυπριακό λαό εν όψει ευρωεκλογών;

Εμείς απευθυνόμαστε στους σκεπτόμενους πολίτες, είτε αυτοί είναι πολλοί είτε λίγοι -ελπίζουμε να είναι πολλοί- αυτούς που δεν παρασύρονται από ποδοσφαιρικά συνθήματα, που δεν μεταφέρουν το αίσθημα του «νικητή» στην πολιτική, που διεκδικούν σε αυτές τις εκλογές να έχουν το δικαίωμα να εκφράσουν τις γνήσιες προσωπικές τους θέσεις και ελπίδες για την Ευρώπη και για την Κύπρο. Καταθέτουμε την δική μας πρόταση, που είναι μια οικολογική πρόταση για το κυπριακό και για την ποιότητα της ζωής, την οικονομία, το περιβάλλον και την κοινωνία.

Ελπίζουμε ότι οι άνθρωποι που διαθέτουν όραμα, οι άνθρωποι που διαθέτουν λογική, οι άνθρωποι που δεν παρασύρονται από κομματικά αντανακλαστικά και από το σύνδρομο του νικητή, θα υποστηρίξουν τις θέσεις-νικητές. Και οι θέσεις-νικητές είναι αυτές της Οικολογίας, των Οικολόγων Περιβαλλοντιστών της Κύπρου, είναι θέσεις με όραμα, πρόταση και προοπτική.