10. Pancho Gonzalez def. Charlie Pasarell 22-24, 1-6, 16-14, 6-3, 11-9 (1969)

Η επικράτηση του Ken Rosewall απέναντι στον Rod Laver στον τελικό -τηλεοπτικό γεγονός- του WCT το 1972 με 4-6, 6-0, 6-3, 6-7, 7-6 και η επικράτηση του Κροάτη Goran Ivanisevic απέναντι στον Patrick Rafter στον τελικό του Wimbledon το 2001 με 6-3, 3-6, 6-3, 2-6, 9-7, θα είχαν σίγουρα θέση στην πρώτη δεκάδα. Όμως ένας εκ πρώτης όψεως ταπεινός αγώνας πρώτου γύρου στο Wimbledon είναι αυτός που κατακτά την δέκατη θέση. Έχοντας υποχρεωθεί να μην συμμετάσχει σε αγώνες Grand Slam κατά τα χρόνια της νεότητάς του λόγω της απαγόρευσης συμμετοχής σε επαγγελματίες τενίστες, ο αγέραστος Pancho Gonzales μαθαίνει στους φιλάθλους τι είχαν χάσει, νικώντας στα 41 του χρόνια τον νεαρό Πουερτορικανό αντίπαλό του μετά από πέντε ώρες και δώδεκα λεπτά, στον μακρύτερης διάρκειας αγώνα στην ιστορία του Wimbledon.

9. Monica Seles def. Steffi Graf 6-2, 3-6, 10-8 (1992)

Προτού ένας τρελός Γερμανός οπαδός που κρατούσε μαχαίρι, ανακόψει απότομα μια από τις καλύτερες διαμάχες στην ιστορία του τένις, η Σέλες νίκησε την μεγαλύτερη τενίστρια όλων των εποχών στον τελικό του Ρολάν Γκαρός του 1992, παρά το γεγονός ότι η Γκραφ έσωσε πέντε match points πριν χάσει με 10-8 στο τρίτο σετ.

8. Justine Henin def. Jennifer Capriati 4-6, 7-5, 7-6 (2003)

Η Καπριάτι, που σέρβιρε δύο φορές για το ματς και ήταν δύο πόντους μακριά από τη νίκη σε δέκα περιπτώσεις, φώναζε και κτυπούσε τις γροθιές της, ενώ το αμερικανικό κοινό του Αμερικανικού Όπεν γιούχαρε την Βελγίδα αντίπαλό της, στηρίζοντας την Αμερικανίδα. Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά απέναντι σε μια Justine Henin που, κουτσαίνοντας κατά περιόδους και έχοντας πάθει αφυδάτωση, έστειλε το μήνυμα ότι η εποχή της κυριαρχίας της είχε ξεκινήσει για τα καλά. Η Καπριάτι δήλωσε ότι ένιωσε για πρώτη φορά την καρδιά της να σκίζεται, ενώ το κοινό υποχρεώθηκε να αποθεώσει την Βελγίδα, στο -καθαρά από άποψη ποιότητας- ίσως καλύτερο γυναικείο ματς όλων των εποχών.

7. Don Budge def. Gottfriend Von Cramm 6-8, 5-7, 6-4, 6-2, 8-6 (1937)

Κανένας τελικός του Davis Cup δεν προκάλεσε τόση αναστάτωση, ούτε και παρουσίασε τόσο ψηλό θέαμα. Ο Χίτλερ είχε ζητήσει από τον Cramm να κερδίσει για να μην επαναληφθεί σενάριο τύπου Τζέσι Όουενς ένα χρόνο νωρίτερα και ο τελευταίος αγωνίστηκε θαρρείς και η ζωή του κρεμιόταν από κάθε πόντο. Αλλά ο Αμερικανός κατάφερε να επικρατήσει σε ένα αγώνα γεμάτο πολιτική, καταφέρνοντας να υπερβεί τον εαυτό του.

6. Suzanne Lenglen def. Helen Wills 6-3, 8-6 (1926)

Στον μοναδικό αγώνα στον οποίο συναντήθηκαν τα ιερά τέρατα του προπολεμικού τένις, η θεϊκή Σουζάν νίκησε στην έδρα της στη Γαλλική Ριβιέρα, την νεαρή αμερικανίδα, σε ένα αγώνα που χαρακτηρίστηκε ως ο αγώνας του αιώνα και ως ένας αγώνας που έκανε δύο ηπείρους να σταματήσουν να κινούνται. Η χορευτική Λεγκλέν νίκησε την κουρασμένη από το ταξίδι Wills, αλλά ο απόηχος του αγώνα παραμένει ακόμα και σήμερα ζωντανός.

5. Pete Sampras def. Andre Agassi 6-3, 6-4, 5-7, 6-4 (2002)

Πολλοί τον θεωρούσαν ξοφλημένο. Νεώτεροι αντίπαλοι τον είχαν καλέσει να σταματήσει να αμαυρώνει την θρυλική καριέρα του. Όμως ο μεγαλύτερος τενίστας όλων των εποχών δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη. Με μια απίστευτη επέλαση ο Πιτ Σάμπρας κατέκτησε το 14ο τουρνουά Grand Slam, νικώντας τον αιώνιο αντίπαλο και μοναδικό ίσως που εξ αρχής δεν αμφισβητούσε τις δυνατότητές του Αντρέ Άγκασσι, στον τελικό του Αμε-ρικανικού Όπεν. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι ενός πρωταθλητή και ο επίλογος μιας από τις μεγαλύτερες διαμάχες στην ιστορία του αθλήματος.

4. Chris Evert def. Martina Navratilova 6-3, 6-7, 7-5 (1985)

Το σημαντικότερο από τα ογδόντα ματς της μεγαλύτερης μονομαχίας στην ιστορία του τένις. Η ψύχραιμη, δεξιόχειρας, γλυκύτατη αμερικανίδα baseliner απέναντι στην συναισθηματική, αριστερόχειρα, μυώδη, πρώην Τσεχοσλοβάκα και νυν Αμερικανίδα, παίκτρια του φιλέ. Στον τελικό του Ρολάν Γκαρός το 1985 η Μαρτίνα έμοιαζε ανίκητη, έχοντας επικρατήσει στα τελευταία 15 παιχνίδια απέναντι στην μεγάλη της αντίπαλο και νοιώθοντας έτοιμη να συμπληρώσει ένα ημερολογιακό Grand Slam. Η Κρίσσι όμως, παρά τα τριάντα της χρόνια, είχε γυμναστεί και είχε αλλάξει τις τακτικές της, έτοιμη να κατατροπώσει την νεώτερη Ναβρατίλοβα χρησιμοποιώντας τις ίδιες της τις τακτικές. Σε ένα απίστευτο ματς, η Έβερτ επανήλθε στο Ν. 1.

3. Bjorn Borg def. John McEnroe 1-6, 7-5, 6-3, 6-7, 8-6 (1980)

Ο θρασύς, αυθάδης και παθιασμένος Αμερικάνος απέναντι στον ήρεμο, μαγευτικό Σουηδό. Με τον Μποργκ να κατακτά τον πέμπτο σερί τίτλο του στο Wimbledon, παρά το ότι έχασε το καλύτερο σετ όλων των εποχών (το τέταρτο) με 18-16 στο νεοεμφανισθέν tie break. O Μποργκ έγραψε ιστορία, αλλά ο Τζόνι Μακ κατέστησε σαφές πως η ώρα του είχε πλησιάσει. Πολλοί πιστεύουν πως ακόμα και σήμερα, αυτός ο θρυλικός τελικός παραμένει το σημαντικότερο παιχνίδι τένις της ιστορίας.

2. Rafael Nadal def. Roger Federer 6-4, 6-4, 6-7, 6-7, 9-7 (2008)

Ο Ρότζερ Φέντερερ αισθανό-ταν έτοιμος να κατακτήσει τον τίτλο του καλύτερου τενίστα όλων των εποχών, κατακτώντας το Wimbledon για έκτη συνεχή χρονιά, ισοφαρίζοντας το παιχνίδι στα 2-2 σετ. Ο Ναδάλ όμως δεν ήταν διατεθειμένος να υποχωρήσει. Μετά από σχεδόν πέντε ώρες, σε ένα αγώνα ασύλληπτο από άποψη ποιότητας, ευφυΐας και πάθους, ο Ναδάλ κλείδωσε την θέση του ως Ν. 1 για το 2008, νικώντας τον Φέντερερ που είδε το σερί των 65 συνεχών νικών του στο χόρτο να φθάνει στο τέλος του. Από άποψη θεάματος είναι το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών.

1. Billie Jean King def. Bobby Riggs 6-4, 6-3, 6-3 (1973)

Ο Μπόμπι Ριγκς, παλιός πρωταθλητής του Wimbledon, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους τενίστες της δεκαετίας του 1940 και κατά ορισμένους ένας από τους καλύτερους τενίστες όλων των εποχών. Στα 55 του χρόνια νίκησε την τότε Ν.1 τενίστρια Μάργκαρετ Σμιθ Κώρτ και αυτοαποκλήθηκε ως πρωτα-θλητής του γυναικείου τένις. Η Μπίλι Τζιν Κινγκ, πρωταθλήτρια του Wimbledon και μια από τις γνωστότερες φεμινίστριες αποδέχθηκε την πρόκληση και συμμετείχε στον αγώνα που έμεινε για πάντα γνωστός ως η μάχη των φύλων. Η Μπίλι νίκησε τον Μπόμπι ενώπιον 30 χιλιάδων θεατών (το πλέον πολυπληθές κοινό στην ιστορία του τένις), καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ τηλεθέασης, σε ένα αγώνα που έγινε ταινία, διαφήμιση και το απόλυτο σύμβολο του φεμινιστικού κινήματος. Σε ένα ελάχιστα ενδιαφέρον αγώνα από άποψη θεάματος, η θέση της γυναίκας στην αμερικανική κοινωνία μεταβλήθηκε οριστικά.