Γράφει: Κωνσταντίνος Δημητρίου

Νίκη της αποχής, ήττα της Ευρώπης και της Κύπρου

Ήμουν από τους πρώτους ψηφοφόρους που στις 6 Ιουνίου, από τα ξημερώματα μπορώ να πω, άσκησα το εκλογικό μου δικαίωμα και υποχρέωση. Ήξερα, άλλωστε όλοι το πληροφορηθήκαμε εγκαίρως, ότι το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες και ενισχυμένο πολιτικό λόγο, τόσο που η Βουλή των Αντιπροσώπων στην Λευκωσία, αλλά και τα υπόλοιπα 26 Εθνικά Κοινοβούλια των κρατών μελών της ΕΕ, θα μετατρέπονταν σε σώματα επικύρωσης νομοθεσιών που θα ψηφίζονται στο Στρασβούργο από τους 736 νέους Ευρωβουλευτές.

Αναδεικνύοντας το «Κόμμα της Αποχής» ως πρώτη πολιτική δύναμη με ποσοστό 57%, οι Ευρωπαίοι πολίτες αποφάσισαν να ενισχύσουν τον συντηρητισμό στην Ευρώπη. Κερδισμένες βγήκαν οι δυνάμεις που θα επιβάλλουν νέο-φιλελεύθερες πολιτικές επιλογές, περαιτέρω άνοιγμα των αγορών και καταπάτηση των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων που διατηρούν εδώ και δύο αιώνες.

Από την επομένη των εκλογών, ο κ. Μπαρόσο, ως ο υπέρμαχος της Ευρώπης του κεφαλαίου και των απορυθμισμένων αγορών, ως ο μοναδικός υποψήφιος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ως ο εκλεκτός των 22 κυβερνήσεων των κρατών μελών της ΕΕ των οποίων ηγούνται συντηρητικά κόμματα και, τέλος, ως ο τεχνοκράτης τον οποίο θα υποστηρίξουν τα 3 μεγάλα συντηρητικά κόμματα της Ευρωβουλής, θα συνεχίσει να ηγείται της Επιτροπής. Έτσι, η Επιτροπή, σε συνεργασία με το Συμβούλιο Υπουργών και του Ευρωκοινοβουλίου, θα ετοιμάζει και θα προωθεί ευρωπαϊκές νομοθεσίες (κανο-νισμούς, οδηγίες κλπ), οι οποίες θα είναι σε βάρος του κόσμου της εργατιάς και του μόχθου.

Πώς θα αντιδράσουν τότε τα 20 εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών που στις 6 Ιουνίου δεν βρήκαν 15 λεπτά για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα; Μήπως θα πουν ότι φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ότι φταίνε οι «Βρυξέλλες»; Έλεος, πόσες φορές να ζήσουμε το ίδιο έργο;

Φαίνεται ότι οι φίλες και οι φίλοι του Πανευρωπαϊκού Κόμματος της Αποχής δεν συνειδητοποίησαν ότι η δημοκρατία δεν ασκείται στις παραλίες και τα βουνά. Η δημοκρατία ασκείται μέσα από τα κόμματα, τα συνδικάτα, τα Πανεπιστήμια, τα εργοστάσια, τις πλατείες και τους δρόμους των αγώνων. Η δημοκρατία είναι μια συνεχής πάλη για το καλό του κοινωνικού συνόλου, όχι του εαυτούλη μας.

Εμείς οι Κύπριοι, που πριν από 5 χρόνια γιορτάσαμε με πανηγυρικό τρόπο την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχοντας κλείσει έντεχνα την πόρτα στους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους, στις 6 Ιουνίου 2009 γυρίσαμε την πλάτη στην Ευρώπη. Συμπεριφερθήκαμε σαν κακοί οικοδεσπότες και αχάριστοι. Σίγουρα όχι ως Ευρωπαίοι.

Πώς μπορούμε τώρα να ζητάμε την βοήθεια της ΕΕ για να λύσουμε το Κυπριακό; Με την αποχή τους, οι 213,000 Κύπριοι αγνόησαν την ΕΕ, το μόνο στήριγμα της Κύπρου στην διεθνή κοινότητα. Γιατί άραγε να θέλουμε εμείς, ο λαός που ψήφισε πρώτο κόμμα την αποχή, να ψηφίσουμε σε δημοψήφισμα για την λύση του Κυπριακού, όταν μάλιστα αυτή θα είναι συμφωνημένη από τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων; Δεν θα ήταν καλύτερα να ζητήσουμε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και την ΕΕ το επόμενο σχέδιο λύσης να το επικυρώσει η Βουλή των Αντιπροσώπων; Ας μην κουραστούμε, σε ένα ή δύο χρόνια να πάμε να ψηφίσουμε σε ένα νέο δημοψήφισμα. Θα προτιμούσα να δοθεί στα μέλη του κόμματος της αποχής το δικαίωμα να πάνε στις παραλίες και τα βουνά για να αφήσουν τους πολιτικοποιημένους πολίτες να αποφασίσουν για το μέλλον του τόπου τους.