Γράφει: Ιωάννα Χατζηκωστή

Get a Life, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους

Κάθομαι σε ένα υπέροχο καφέ σε ένα μικρό λιμανάκι σε ένα ψαροχώρι στην Βόρεια Ελλάδα και προσπαθώ να μαζέψω τις λίγες δυνάμεις μου μετά από μια πολύ κουραστική επαγγελματικά χρονιά για να γράψω αυτό το άρθρο. Δεν έχω καν δύναμη να γράψω το άρθρο μου για το περιοδικό με θέμα που εγώ η ίδια διάλεξα: Το Get a Life. Μια πολύ γνωστή αμερικανική φράση -που δεν έχει μεταφραστεί ακόμη επαρκώς στα ελληνικά- με πολλές σημασίες. Σύμφωνα με το Wikipedia, η φράση μπορεί να απευθύνεται α) σε άτομα που ξοδεύουν τον χρόνο τους σε μικρότητες και ανουσιότητες, β) σε εργασιομανείς οι οποίοι δεν έχουν χρόνο να ζήσουν ή γ) σε άτομα που ασχολούνται με την ζωή άλλων ανθρώπων περισσότερο από ότι ασχολούνται με την δική τους ζωή. Συχνά την ακούμε αυτή την φράση όλοι μας ή την λέμε σε ανθρώπους ή για ανθρώπους που μας εκνευρίζουν με την ανικανότητά τους να ζήσουν μια δική τους ουσιαστική ζωή.

Ξεκίνησα την συζήτηση για αυτό το θέμα με εκνευρισμό για το γεγονός ότι πολύ συχνά εντοπίζω ανθρώπους γύρω μου που αρέσκονται να εντοπίζουν συνεχώς σφάλματα στις ζωές άλλων ανθρώπων και να τα κατακρίνουν, δήθεν καλοπροαίρετα. Στην πορεία μου να ψέξω αυτούς τους ανθρώπους και μελετώντας τον ορισμό του Get a Life κατέταξα με ευκολία και σχετική ικανοποίηση, το ομολογώ, αυτούς τους ανθρώπους στην πρώτη και τρίτη κατηγορία του ορισμού. Ένιωσα ότι δικαιώνομαι. Με έκπληξη, και σχετική αυτογνωσία, συνειδητοποιώ ότι κατατάσσοντας τους εκεί αυτομάτως γίνομαι ένα με αυτούς και εμπίπτω και εγώ στην κατηγορία 1 και 3 του ορισμού. Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η συνειδητοποίηση ότι προσωπικά εμπίπτω και στην δεύτερη κατηγορία του ορισμού, τον τελευταίο ένα χρόνο σίγουρα. Άρα, η ιστοριούλα μου είναι τραγική. Είναι ώρα για αναθεώρηση.

Τι περίεργη η ανθρώπινη φύση. Αγνοούμε, όταν κρίνουμε άλλους, το γεγονός ότι όλοι εμπίπτουμε σε μια από τις πιο πάνω κατηγορίες, κάποιοι από μας σε περισσότερες ίσως από μια. Σπαταλούμε χρόνο για να ανησυχήσουμε, να συμβουλεύσουμε και να κατακρίνουμε άλλους. Βλέπουμε το ξυλαράκι στο μάτι του άλλου αλλά όχι το καρφί στο δικό μας και μας κάνει αυτό να νιώθουμε πιο καλά για τις ζωές μας για τις οποίες συχνά δεν έχουμε πολύ αυτογνωσία ή, για διάφορους λόγους, δεν μας γεμίζουν.

Η φράση Get a Life θα μπορούσε να μεταφραστεί στα ελληνικά, κατά την γνώμη μου, ως «ψάξε την ουσία». Ποια είναι όμως η ουσία; Καταλήγω ότι ουσία είναι η αθωότητα. Η απλή αγνή ματιά στα πράγματα και στα συναισθήματα. Η ικανότητα να χαίρεσαι σαν παιδί με τα μικρά, να εκπλήσσεσαι και πάντα να μαθαίνεις με ανοικτή καρδιά. Να πονάς πολύ αλλά το επόμενο λεπτό να το ξεχνάς και να το συγχωρείς. Να ονειρεύεσαι και να διατηρείς την φαντασία σου αδάμαστη. Οι φόβοι σου να σβήνουν όταν κλείνουν τα παραμύθια με τους δράκους. Να κατανοείς ότι όλοι οι φόβοι μας, και στην ενήλικη ζωή, είναι εξίσου γελοίοι με τους δράκους των παραμυθιών. Ότι απλά χρειάζεται να κλείσεις το συγκεκριμένο παραμύθι και να γράψεις εσύ την επόμενη ιστορία.

Καταλήγω ότι γύρω από δύο άξονες θα έπρεπε να περιστρέφεται για όλους μας η ουσία και η αθωότητα: Αγάπη και δημιουργία. Αγάπη σημαίνει μια πορεία προσωπική, αλλά καθόλου μοναχική. Μια πορεία σε συνάρτηση με τον εαυτό μας και τους γύρω μας, αλλά όχι σε ανταγωνισμό με όσους περπατάνε ή τρέχουν αγχωτικά γύρω μας. Να αγαπάς χωρίς να συγκρίνεις και να αγαπάς παρόλο που οι άλλοι θα συγκρίνονται μαζί σου. Να αγαπάς προσφέροντας τον εαυτό σου και συγχωρώντας αυτούς που σε απογοητεύουν στα μικρά ή στα μεγάλα: Απαραίτητο αυτό για να διατηρήσεις καθαρή την καρδιά σου.

Δεύτερος άξονας, η δημιουργία. Να κρατάς το μυαλό σου ζωντανό, καθαρό και παραγωγικό. Δηλαδή να ζεις δυναμικά και ενεργά, με διάθεση θετική. Η ζωή δεν μας δίνεται απλά, πρέπει να την διεκδικήσουμε και να την τιμήσουμε, να της δώσουμε αξία, την αξία μας. Πρέπει να βρούμε ή να δημιουργήσουμε τις ασχολίες που μας γεμίζουν, πρέπει να γνωρίσουμε καλά τον εαυτό μας και τις ανάγκες του και τα ταλέντα του και να φροντίσουμε να λειτουργούν θετικά σε συνδυασμό τα δύο. Να κατανοήσουμε ότι έχουμε όλοι πολλά ταλέντα και ικανότητες, τα οποία όμως μπορούν να μας παρασύρουν. Πρέπει συνεχώς να σταματάμε την φρενώδη πορεία μας και να ρωτάμε τον εαυτό μας αν τα πράγματα τα οποία κάνουμε μας ευχαριστούν, σε ποιο βαθμό, αν μας ευχαριστούν όλα. Θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο για το οποίο δεν υπάρχει χρόνος; Αναθεώρηση, ανακατανομή του χρόνου μας πρέπει να γίνεται συνεχώς. Ας μην μπερδευόμαστε με τα όνειρα άλλων ανθρώπων, ας ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ποια είναι τα δικά μας και με πείσμα να τα κυνηγήσουμε. Ακόμα και αν τα όνειρά μας δεν ταυτίζονται με τα όνειρα των πολλών. Το όνειρο κάποιου να γίνει πολιτικός ή να γίνει πλούσιος δεν είναι το δικό μου όνειρο και ούτε θα έπρεπε να γίνει. Το δικό μου όνειρο μπορεί να είναι να ζήσω για πάντα δίπλα από την θάλασσα, να ερωτευθώ ένα ψαρά, να διαβάζω ποίηση και να γράφω βιβλία. Και άσχετα αν το διαβάζετε και χαμογελάτε για την χαζή μου επιλογή, το όνειρό μου για μένα είναι σημαντικό και κινητήριός μου δύναμη.

Είμαι λοιπόν σε αυτό το παραδεισένιο καφέ, που φέρει το υπέροχο όνομα του Αιγαίου, και σκέφτομαι την ανακατανομή του χρόνου μου για την καινούρια χρονιά, την αναζήτηση της ουσίας. Κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να αρνηθεί κάποιες δεσμεύσεις επαγγελματικές για του χρόνου για να μπορέσω να αναπνεύσω και να αναδιοργανωθώ. Θέλω χρόνο, πιο πολύ ελεύθερο χρόνο για να κάνω τα πράγματα που με ευχαριστούν. Επιστροφή στα λίγα, επιστρο-φή στην ουσία. Στόχος μας θα έπρεπε να είναι να φύγουμε από αυτή την ζωή (γιατί αυτό μοιραία θα συμβεί) έχοντας διατηρήσει όσο το δυνατό περισσότερη από την αθωότητα με την οποία ήλθαμε προικισμένοι. Κάτω από αντίξοες συνθήκες. Η ζωή είναι το παιχνίδι που προσπαθεί με χίλιους τρόπους να αφαιρέσει από εμάς την αθωότητα με την οποία μας προίκισε ο Θεός. Η υποχρέωσή μας προς αυτήν την τεράστια προίκα που μας δόθηκε είναι να αγωνιστούμε να την διατηρήσουμε. Διατηρώντας γερό μυαλό (με αναζήτηση του μέτρου -ούτε η αργία, ούτε η υπερκόπωση είναι σωστές λύσεις) και καθαρή καρδιά. Εύχομαι για όλους μας με την καινούρια χρονιά να γίνει η αρχή για μια καινούρια ζωή. Απολογούμαι σε όσους, χωρίς να το γνωρίζετε, σας κατέταξα στις κατηγορίες που ανέφερα πριν. Αν σας παρηγορεί, εσχάτως κατέταξα και τον εαυτό μου εκεί μαζί σας. Ας αγωνιστούμε όλοι, ω συνοδοιπόροι στον λάθος δρόμο, να βγούμε.

Κάθομαι εδώ και βλέπω τα ψαροκάϊκα να βγαίνουν, τα πλοιαράκια να μεταφέρουν τον κόσμο στο απέναντι νησί κάτω από ήχους περιπλανώμενων μουσικών (το ακορντεόν ταιριάζει πολύ στα κύματα του Αιγαίου, ανακαλύπτω), τους γλάρους να πετούν, ενίοτε δελφίνια να εμφανίζονται στιγμιαία με τρομερή ηρεμία στην επιφάνεια του νερού. Εύχομαι η φύση να με συγχωρέσει που χαλώ την αρμονία της κρατώντας τον φορητό υπολογιστή μου και θορυβώντας με τα πλήκτρα του. Δεν ξεχνιέμαι, όμως. Το ονειράκι μου για τον ψαρά και την ποίηση ισχύει. Δεν θέλω να αφήσω την ζωή να με πα-ρασύρει.

Το δικό σας;

Κεραμωτή, Καβάλα, 2009