TOP 10: Επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού

10. Αίολος Κεντέρης

Είναι δύσκολο σήμερα να αποτιμήσει κάποιος την σημασία των διαδοχικών νικών του Κώστα Κεντέρη στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Παγκόσμιο και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στα 200 μέτρα. Τα γεγονότα που ακολούθησαν το 2004 αμαύρωσαν την εικόνα, όχι μόνο του Κεντέρη, αλλά και ολόκληρου του ελληνικού αθλητισμού και μείωσαν την αξία επιτυχιών που όταν έγιναν, είχαν συγκλονίσει ολόκληρη την Ελλάδα.

9. Ο θρυλικός Τσικλητήρας

Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας πρωτοεμφανίστηκε στους Αγώνες του Λονδίνου, κατακτώντας δύο αργυρά μετάλλια στα άλματα άνευ φοράς, πίσω από τον μεγάλο Ρέι Έουρι. Τέσσερα χρόνια αργότερα στη Στοκχόλμη, ο Τσικλητήρας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς και το χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς, ενώ το 1913 κατατάχθηκε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου και πέθανε από μηνιγγίτιδα σε ηλικία 24 ετών. Μοναδική προσωπικότητα, όχι μόνο για την κατάκτηση του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου, αλλά κυρίως γιατί συμβολίζει όσο κανένας την αγνότητα και αυταπάρνηση του Έλληνα αθλητή, μιας εποχής ρομαντικής, όσο και χαμένης.

8. Μπροστά σε 80.000 κόσμο

Μπροστά σε 80.000 κόσμο στο Παναθηναϊκό στάδιο, σε ένα αριθμό που αποτελεί ακόμα και σήμερα ρεκόρ γκίνες για αγώνα καλαθόσφαιρας, η ΑΕΚ του Τρόντζου, του Αμερικάνου, του Ζούπα και του Βασιλειάδη, άνοιξε τον δρόμο των επιτυχιών σε συλλογικό επί-πεδο, νικώντας την Σλάβια Πράγας στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1968.

7. Στον ναό του ποδοσφαίρου

Στη μεγαλύτερη επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός του Δομάζου και του Αντωνιάδη, έφθασε το 1971, με προπονητή τον καλπάζοντα ταγματάρχη Φέρεντς Πούσκας, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Παρά την ήττα του από τον Άγιαξ του Κρόιφ, μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών, η παρουσία του Παναθηναϊκού στο Γούεμπλεϊ παραμένει αξεπέραστη στιγμή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

6. Η δυναστεία

Έχουν περάσει πια δεκατρία ολόκληρα χρόνια από τότε που μετά τις αποτυχίες του Άρη, του ΠAOK και του Ολυμπιακού, μια ελληνική ομάδα απέδειξε ότι η κορυφή της Ευρώπης δεν είναι όνειρο. Με την λάμψη του Ντομινίκ Ουίλκινς να κατακλύζει το Παρίσι, ο Παναθηναϊκός του Αλβέρτη, του Οικο-νόμου, του Παταβούκα, του Κόρφα, του Γιαννάκη, του προπονητή Μπόζι-νταρ Μάλκοβιτς και του Στόικο Βράνκοβιτς, έφερε για πρώτη φορά το τρό-παιο στην Ελλάδα. Την επόμενη χρονιά θα ακολουθούσε ο Ολυμπιακός του Ρίβερς, ενώ ο Παναθηναϊκός κατέκτησε την Ευρώπη τέσσερις ακόμα φορές, όντας η πρώτη ελληνική ομάδα που εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκή δυναστεία.

5. Ξαναβάλτο αγόρι μου

Το 2005 η Εθνική Ελλάδος του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη κλήθηκε να επα-ναλάβει τον άθλο του 1987 και τα κατάφερε χάρη σε μια επική ανατροπή στον ημιτελικό με την Γαλλία που ολοκληρώθηκε με ένα αλησμόνητο τρίποντο του Διαμαντίδη που αποτυπώθηκε έκτοτε χάρη στην κραυγή του Βασίλη Σκουντή «βάλτο αγόρι μου». Το 2006 η Εθνική προχώρησε ένα βήμα ακόμα κερδίζοντας στον ημιτελικό τις ΗΠΑ του Λεμπρόν, του Γουέιντ και του Καρμέλο, προτού συντριβεί από την Ισπανία του Γκασόλ στον τελικό. Η επιστροφή της επίσημης αγαπημένης στην κορυφή του κόσμου ήταν πλέον οριστικό γεγονός.

4. Ο νερουλάς από το Μαρούσι μπαίνει στο στάδιο

Ο Σπύρος Λούης, ένας νερουλάς από το Μαρούσι, είχε αποφασίσει να τρέξει στον Μαραθώνιο, κατόπιν παραινέσεων του πρώην Συνταγματάρχη του και νυν αφέτη του Μαραθωνίου της Αθήνας, Παπαδιαμαντόπουλου, ο οποίος γνώριζε τις αντοχές του παλιού του στρατιώτη. Στο Πικέρμι ο Λούης σταμάτησε να πιει ένα ποτήρι κρασί και συνέχισε. Μέχρι και τέσσερα χιλιόμετρα πριν το τέλος στην πρωτιά βρισκόταν ο Τέντι Φλακ, ένας Αυστραλός δρομέας που ήδη είχε κατακτήσει χρυσό μετάλλιο στους δρόμους των 800 και 1500 μέτρων. Κουρασμένος όμως κατέρρευσε, δίδοντας την ευκαιρία στο νερουλά από το Μαρούσι να κατακτήσει την πρωτιά και να καταστήσει το όνομά του τμήμα της ελληνικής γλώσσας.

3. Ο Πύρρος βγάζει τα παπούτσια του

Η Ελλάδα επιθυμούσε όσο τίποτα να διοργανώσει ξανά τους Αγώνες. Παρά τον συνεχή πόλεμο του αγγλόφωνου τύπου, ο οποίος κατηγορούσε την Αθήνα ότι ήταν ανέτοιμη για να διοργανώσει τους Αγώνες και ότι είχε κενά ασφαλείας, η διοργάνωση αποδείχθηκε μια από τις πλέον επιτυχημένες της ιστορίας, σημειώνοντας ρεκόρ συμμετοχών και τηλεθέασης. Η Ελλάδα κατέκτησε έξι χρυσά μετάλλια, έξι αργυρά και τέσσερα χάλκινα, την καλύτερη επίδοση στην ολυμπιακή ιστορία της μετά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Συγκλονιστικότερη στιγμή των Αγώνων υπήρξε η αποθέωση που επιφύλαξαν οι Έλληνες θεατές στον Βορειοηπειρώτη αρσιβαρίστα Πύρρο Δήμα, ο οποίος είχε κατακτήσει τρία διαδοχικά χρυσά μετάλλια από το 1992- 2000 και είναι μια από τις μεγάλες μορφές της ιστορίας των Αγώνων. Αν και ο αθλητής από τη Χιμάρα έκλεισε την καριέρα του με το χάλκινο μετάλλιο, αποθεώθηκε ως αν είχε κερδίσει το χρυσό.

2. Το πειρατικό κατακτά την Πορτογαλία

Ποιος μπορεί αλήθεια να ξεχάσει εκείνες τις στιγμές του 2004; Την νίκη επί της Γαλλίας του Ζιντάν στα προημιτελικά, την κεφαλιά -πρόκριση του Δέλλα στην παράταση του ημιτελικού απέναντι στην Τσεχία και την λύτρωση που πρόσφερε ο Χαριστέας με το γκολ του τελικού απέναντι στην διοργανώτρια Πορτογαλία. Στην μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του ποδοσφαίρου, η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο σε μια διοργάνωση στην οποία κανένας δεν της έδιδε την παραμικρή πιθανότητα και έβγαλε τους Έλληνες στους δρόμους ξανά και ξανά και ξανά. Ο Ζαγοράκης ψηφίστηκε ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης, ο Ότο Ρεχάγκελ είδε τον ελληνικό λαό να υποκλίνεται μπροστά του και ο Καραμανλής εξασφάλισε, ίσως χάρη στον απόηχο του πειρατικού, ανανέωση της λαϊκής εντολής μερικά χρόνια αργότερα.

1. Η παρέα του Γκάλη στην κορυφή της Ευρώπης

Περισσότερο από είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τον θρίαμβο του 1987 και την ημέρα που η ελληνική κοινωνία ένιωσε ότι ξαναγεννήθηκε. 59 χρόνια ακριβώς μετά την γέννηση του Τσε Γκεβάρα στις 14 Ιουνίου του 1928, η επανάσταση του ελληνικού αθλητι-σμού άρχισε στο ΣΕΦ, επαναπροσδιορίζοντας την θέση της καλαθόσφαιρας, αλλά και της ελπίδας στην ελληνική κοινωνία. Η έκτοτε επίσημη αγαπημένη των Ελλήνων έπεισε τους Έλληνες, για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο, ότι η επιμονή και η συνέχεια ανταμείβονται, ότι η «μικρή Ελλαδίτσα» μπορεί να κερδίζει, όχι διότι παίζει καλή άμυνα ή διότι είναι τυχερή, αλλά διότι είναι η καλύτερη και διότι καταφέρνει να υπερβεί τον εαυτό της. Οι βολές του τίμιου γίγαντα Καμπούρη και οι βολές του Μπέρι Ανδρίτσου που έστειλαν τον αγώνα στην παράταση, οι ηρωισμοί του Μέμου Ιωάννου και του Γιαννάκη, τα τρίποντα του Φάνη και τα παπούτσια Etonic του Φασούλα, ο άτυχος Φιλίππου, ο ψύχραιμος Πολίτης, η Μελίνα, η Μαρινέλα, ο Αντρέας, ο λαθρεπιβάτης του πάγκου Ρόνι Σεϊκέλι και πάνω από όλους ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών, ο συγκλονιστικός ηγέτης Νίκος Γκάλης, μας έκαναν να νιώσουμε ότι βγαίνουμε από το τούνελ και να συνεχίσουμε το ταξίδι. Ήρθανε άλλες εποχές. Ήμασταν πια πρωταθλητές.