Η Αθηνά Χατζή είναι συγγραφέας

Παράδοξο, σχήμα οξύμωρο, όταν βομβαρδίζεσαι πανταχόθεν με τις ζωές των άλλων και τα πρότυπα ζωής που καλείσαι και απαιτείται να ζήσεις -πώς να ζήσεις, πού, με ποιους και κυρίως οχυρωμένος πίσω από ποια συγκεκριμένα αντικείμενα πόθου ή και μη, ακίνητα, αυτοκίνητα, βιτρίνες, περιτυλίγματα;

Αφιερώματα πλήθος σε έντυπα και λοιπά μέσα: Κατάλογοι με τα τραγούδια που πρέπει να ακούς, τα βιβλία που πρέπει να διαβάσεις, τα εκατό πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις, ποιος το ορίζει το πρέπει σου;

Αυτό συνιστά το σύνθημα GET A LIFE κατ’ εμέ: Πάψε να συντάσσεσαι με τις ξένες ζωές και τις ξένες απόψεις περί της δικής σου ζωής. Κι αντί να σχεδιάζεις την ζωή σου, μπορείς να ξεκινήσεις να την ζεις.

Παραμύθι και δη χρυσό, για να παραφράσω τους αγαπημένους αδελφούς Κατσιμίχα, ότι «αν είχα το τάδε και το δείνα, θα ξεκινούσα να ζω την ζωή που μου αρμόζει», γιατί, μάντεψε, το τάδε και το δείνα είτε δεν θα το έχεις ποτέ, είτε όταν το αποκτήσεις, δεν θα σε αφορά. Η ζωή δεν είναι αλλού: Εξυπηρετεί να φανταζόμαστε ότι κάποιοι άλλοι κάπου αλλού ζουν την δική μας κλεμμένη ζωή, πλην άτοπον. Η αλλού ζωή δεν υφίσταται. Αυτό που υπάρχει και επιβάλλεται να το διεκδικήσεις είναι το εδώ και το τώρα, προπάντων το τώρα. Αναβολές πολλές: Από Δευτέρα δίαιτα, από φθινόπωρο γυμναστική, από κάποτε θα ζήσω. Θυμίζει παλιά ελληνική ταινία με τον Μίμη Φωτόπουλο που οραματίζεται την στιγμή που «μετά, θα κάαααθεται». Και η στιγμή δεν έρχεται ποτέ. Τα περί μέλλοντος οράματα συνιστούν παραμυθία όταν το παρόν κρίνεται ζοφερό. Αναθεώρηση συνεπώς, τουτέστιν ας θυμηθούμε τον Αλεξανδρινό:

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου

όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κι’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Είδα μια μέρα σύνθημα σε τοίχο κάπου σε γειτονιά της Αθήνας: «Έκανες ποτέ αυτό που ήθελες;». Σκέψου το μια στιγμή. Αν έχεις έστω ένα «ναι» να απαντήσεις, τότε έχεις ζωή και το πρόσταγμα να βρεις μια μπορείς να το προσπεράσεις, δε σε αφορά. Αν όχι, ξανασκέψου το.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε ένα νησί, άσε να σε παρασύρει η αίσθηση ότι είσαι ζωντανός και ελεύθερος και κάπου σε ένα πέλαγος, γύρω-γύρω θάλασσα, όλα κοντά κι όλα αποκομμένα. Κι αν δεις ένα ξωκλήσι στην κορυφή του βουνού, ανέβα, μην το φωτογραφίσεις απλώς. Θα κουραστείς, αλλά θα νιώσεις αυτό που καμία φωτογραφία και κανένα σχόλιο στις φωτογραφίες σου των διακοπών στο facebook δεν θα σου δώσει: Την χαρά της ζωής. Που δεν αγοράζεται, δεν πληρώνεται, δεν υποκαθίσταται και δεν μπορεί κανείς να την νιώσει για λογαριασμό σου.

Και ένα τελευταίο σχόλιο, παρεμπίπτον, ας πούμε, και επίκαιρο λόγω εποχής: Σκέψου λίγο την έννοια των διακοπών. Γιατί έχεις ανάγκη να διακόψεις την ζωή σου, αν την ζεις; Γιατί σπεύδουμε σε κατάσταση αλλοφροσύνης να μεταφέρουμε τον αστικό μας βίο σε τόπους υπαίθρου και δη νησιωτικούς προ-ορισμούς; Μήπως, αν ήμασταν λίγο λιγότερο ανικανοποίητοι οι διακοπές μας θα ήταν λίγο λιγότερο αγχωτικές; Και τελικά, μήπως είναι αυτή η επιδίωξη της ευτυχίας, που -μάντεψε, δεν υπάρχει- δεν ορίζεται παρά ως στιγμές και σίγουρα όχι ως συνεχές, η οποία αποπροσανατολίζει από το ζην εν αρμονίη; Ας μην φορτώνουμε την ζωή μας με απαιτήσεις και ίσως τότε μας χαμογελάσει. Εν κατακλείδι, Live your life!