Αν πας στο Λονδίνο δεν θα εντυπωσιαστείς από το ύψος του Big Ben. Ούτε από τα κόκκινα σαν αίμα λεωφορεία. Ο ποταμός Τάμεσης θα δείχνει φτωχός μπροστά από τον Πεδιαίο που (δεν) περνά κάθε τόσο. Και μια βόλτα με το London Eye θα είναι σαν ένας τυπικός περίπατος στην Μακαρίου, μπροστά στον παράδοξο τρόπο ζωής των κατοίκων του Λονδίνου.

Λέω «κατοίκους» και όχι «Βρετανούς» γιατί -πέραν του ότι είμαι ενάντια σε κάθε ρατσιστική διάκριση- το Λονδίνο αποτελεί ίσως τον πιο πολυπολιτισμικό προορισμό της Ευρώπης. Σε μια πόλη που αποτελεί μόλις το ένα δέκατο της βρετανικής επικράτειας, μιλιούνται πάνω από 300 γλώσσες, ενώ μόλις το 58% δηλώνει «Λευκός/λευκή βρετανός/βρετανίδα» (Office for National Statistics, 2006).

Για τους «κατοίκους» του Λονδίνου λοιπόν, το χρήμα είναι το παν. Ας μην ξεχνάμε ότι εκεί εδρεύουν τα κεντρικά γραφεία εταιριών διεθνούς εμβέλειας. Ο Λονδρέζος δουλεύει 9:00π.μ.-5:00μ.μ. και έχει τις λιγότερες δημόσιες αργίες στην Ευρώπη. Η ιδιάζουσα σχέση τους με το χρήμα δεν σταματά εδώ: Σύμφωνα με μια είδηση, αν ένα προϊόν δεν είναι σε προσφορά, τότε δεν θα αγοραστεί. Επίσης, τίποτα δεν είναι δωρεάν. Ακόμα και η αγάπη εξαγοράζεται. Η εμπιστοσύνη προδίδεται και το μίσος καταδι-κάζεται.

Τα ρομπότ αυτά κάνουν διάλειμμα μεταξύ 12:00-1:00 το μεσημεράκι και κατευθύνονται προς μικρές τρυπούλες για να αγοράσουν τριγωνάκια (σάντουιτς σε σχήμα τριγώνων ή αλλιώς το εθνικό τους μεσημεριανό!). Όταν σχολάσουν, αρπάζουν μια δωρεάν κυβερνητική εφημερίδα και την διαβάζουν παντού! Μέσα σε μετρό, σε λεωφορεία, ακόμα και όταν περπατούν κι ας μη βλέπουν προς τα που κατευθύνονται (είπαμε είναι ρομπότ!). Εξάλλου κάνουν την ίδια διαδρομή κάθε μέρα.

Αναφέροντας τη λέξη «εφημερίδα», οφείλω να σας αποκαλύψω μια αντίφαση που επικρατεί σ’ αυτή την πόλη, ίσως και σε ολόκληρη την χώρα. Η εφημερίδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, η «The Sun», αποτελεί μέσο προβολής τραγικών οικογενειακών ιστοριών που προκαλούν κλάμα και στον πιο αναίσθητο αναγνώστη. Ως απόφοιτη κοινωνιολόγος θα έλεγα ότι ο λαός αυτός κυριεύεται από ένα αίσθημα συμπόνιας, κατανόησης και ευαισθησίας. Πρώτον, επειδή η εφημερίδα αυτή αγοράζεται μανιωδώς και δεύτερον επειδή οι αναγνώστες, σε συνεργασία με την εφημερίδα, κάνουν συχνά εισφορές σε άτυχες οικογένειες ή διαδηλώσεις κατά υπόπτων εγκληματιών. Πού είναι η αντίφαση; Αν για παράδειγμα δέχεσαι επίθεση από κάποιο/κάποια στην μέση του δρόμου, οι πιθανότητες να τρέξουν να σε βοηθήσουν είναι 1 στις 10. Οι υπόλοιπες 9 είναι και πάλι να τρέξουν. Για να φύγουν…

Ίσως να είναι αχρείαστο να σημειώσω ότι ο Λονδρέζος σπανίως γνωρίζει τον γείτονά του. Απαξιεί. Σύμφωνα με την εμπειρία μιας Τουρκάλας που μίλησε στην εφημερίδα «Guardian», «όταν βρίσκεσαι στο μετρό ο κόσμος δεν μιλά. Δεν σε κοιτάζει καν στα μάτια». Ένας καλός μου φίλος που επισκέφτηκε το Λονδίνο, παρατήρησε το εξής: Ενώ στο μετρό οι επιβάτες βρίσκονται δίπλα-δίπλα ή ακόμη αγγίζονται, ο καθένας είναι σαν να βρίσκεται μίλια μακριά. Οι αποστάσεις ό,τι και να συμβεί, δεν μηδενίζονται. Αν μιλήσεις, θα σε πάρουν για τρελό. Ή τρομοκράτη, βομβιστή… Μπορεί και κλέφτη. Αν είσαι ακίνητος, αμίλητος και μαζεμένος, τότε έχεις μπει στο νόημα της υπόθεσης. Και έχεις γίνει και συ, ένα ρομπότ.