Γράφει: Θάλεια Νεοφύτου

Κύπρος: Ακάμας και ακόμα πιο πέρα

Η διαδρομή από την Πάφο προς την Πόλη Χρυσοχούς αρχίζει με γκρίνια για τον δρόμο. Ο πολυσυζητημένος αυτοκινητόδρομος Πάφου- Πόλεως αργεί ακόμα κι ο ταξιδιώτης κατευθύνεται ακόμα στον προορισμό του μετ’ εμποδίων. Τα εμπόδια είναι συνήθως αγροτικά αυτοκίνητα φορτωμένα με χαρακτηριστικά για την περιοχή φορτία: Πέτρες της Λετύμπου, καρπούζια και διακοσμητικά φυτά για τους κήπους των ξενοδοχείων.

Φτάνοντας στην Πόλη συνειδητοποιείς ότι αυτός ο δρόμος είναι κατάρα αλλά και ευχή για τον τόπο. Ισως η μακρινή απόσταση να λειτουργεί ακόμα αποτρεπτικά για τους πολλούς και μαζικούς εισβολείς του τουρισμού. Όχι ότι η περιοχή είναι υπανάπτυκτη. Κάθε άλλο. Υπάρχουν και τα πολυτελή ξενοδοχεία και οι νεόδμητες βίλες και τα κέντρα αναψυχής. Ωστόσο η περιοχή δεν έχει ακόμα «πνιγεί τουριστικά» και διατηρεί κάτι από τον χαρακτήρα της. Στις ψαροταβέρνες στο Λατσί τρως ακόμα πραγματικό ψάρι, στην πραγματική του τιμή, σε οικογενειακές επιχειρήσεις, ακούγοντας παλιά ελληνικά τραγούδια. Οι παραλίες δεν κατακλύζονται από ενοικιαζόμενες ομπρέλες και παραθαλάσσια μπαράκια και τα βράδια μπορείς να περπατήσεις ακόμα στην σκοτεινή ακροθαλασσιά, χωρίς να σε αποσπούν εκτυφλωτικοί προβολείς και «μπιτάτες» μουσικές από το βάθος.

Από την άλλη είναι και η χερσόνησος του Ακάμα, το πολυσυζητημένο εθνικό πάρκο και το φυσικό κάλλος. Προχωρώντας στο μονοπάτι πάνω από τα λουτρά της Αφροδίτης η θέα με τους πράσινους απόκρημνους βράχους να συναντούν το γαλάζιο της θάλασσας σου κόβει την ανάσα.

Αυτά για τον λεγόμενο «ποιοτικό τουρισμό», τους ρομαντικούς, τους φυσιολάτρες, αλλά και για όλους εκείνους τους ξένους και ντόπιους που ψάχνουν απεγνωσμένα τον χαρακτήρα και την αυθεντικότητα της πραγματικής Κύπρου.

Οι πιο περιπετειώδεις δεν μένουν εκεί. Παίρνουν το δρόμο για τα επόμενα χωριά όπως ο ειδυλλιακός Πωμός, ο οποίος τελευταίως χαρακτηρίζεται ως «in» εναλλακτικός προορισμός για ευκατάστατους Κύπριους. Και μετά ο Πύργος Τυλληρίας. Μια πανέμορφη διαδρομή με καταπράσινα δέντρα, καταγάλανα νερά, άγρια κατσίκια και πολλές στροφές. Πολλές και απότομες στροφές που όσο ανεβαίνεις σε καταλαμβάνει ο ιδανικός ίλιγγος του σκεπτόμενου ταξιδιώτη σε ένα παράξενο μείγμα αισθήσεων, παραισθήσεων και υποσυνείδητης νοσταλγίας.

«Γιατί δεν έχω ξαναδεί αυτά τα μέρη; Μα πού βρίσκομαι; Είμαι ακριβώς στην ακραία καμπύλη της Κύπρου όπως την βλέπω στο χάρτη; Γιατί τα αγνοώ αυτά τα μέρη και πού τα ξέρω; Είναι κάπως έτσι και στα κατεχόμενα; Ετσι ήταν η Κύπρος πριν από την εισβολή; Πώς είναι να ζεις στον Πύργο; Πώς είναι να θυμάσαι, να αρρωσταίνεις στον Πύργο Τυλληρίας και να πρέπει να διασχίσεις αυτή τη διαδρομή που από μόνη της σε αρρωσταίνει; Θα αντέξει ο ασθενής μέχρι την Λευκωσία, θα αντέξουν οι κάτοικοι να δουν το οδόφραγμα να ανοίγει;»

Στον Πύργο δεν άντεξα να πάω. Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε παραζαλισμένη σάρξ ασθενής. Έζησα όμως το μεγαλύτερο μέρος μιας διαδρομής που έχει ως μοναδικό προορισμό την απομόνωση. Την πραγματική απομόνωση των κατοίκων χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες. Την ίδια απομόνωση των κατοίκων που το μόνο που δημιούργησε ανάμεσα σε εμάς τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους, ήταν ειρωνικά υπονοούμενα και ρετσινιές που παραπέμπουν κωμικά σε ανθρώπους των σπηλαίων.

Η διαδρομή από τον Ακάμα και πιο πέρα, άγνωστη για τους πολλούς, δεν παύει να δίνει την εντύπωση της παλιάς γνώριμης Κύπρου που διατηρεί ακόμη κάτι από τον εαυτό της, τον πόνο της και την διάθεσή της να μη χαθεί.