Η προκήρυξη των εθνικών εκλογών της 4ης Οκτωβρίου στην Ελλάδα υπήρξε στην ουσία η διέξοδος του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή από τα αδιέξοδα των τελευταίων δύο τουλάχιστον ετών. Αδιέξοδα τα οποία οφείλονται τόσο στην οικονομική κρίση, την οποία ο ίδιος ο Πρωθυπουργός επικαλέστηκε ως αφορμή, όσο και σε εσωτερικά. Η νωπή εντολή την οποία ζήτησε ο κ. Καραμανλής πιθανότατα δεν θα έρθει και το γνωρίζει και ο ίδιος. Όποιο όμως και αν είναι το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών, ένα είναι το βέβαιο: Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα διανύει μια περίοδο πρωτοφανούς πολιτικής αποτελμάτωσης.

Η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία αποδεδειγμένα δεν επιλύει τα χρόνια προβλήματα του τόπου. Με εξαίρεση την κατά καιρούς βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, η οποία πάντως συνεχίζει να καταγράφει έντονες διακυμάνσεις, τα λοιπά παραμένουν: Η διαφθορά δεν έχει καταπολεμηθεί και, αντίθετα, παρά το γεγονός ότι η εμπειρία της διακυβέρνησης Σημίτη υπήρξε τραυματική («αρχιερέα της διαπλοκής» τον είχε χαρακτηρίσει ο κ. Καραμανλής), η απερχόμενη Κυβέρνηση δεν κατόρθωσε παρά να διαμορφώσει μια εικόνα ακόμα χειρότερη. Η παιδεία δεν είδε άσπρη μέρα. Αντιθέτως, τα βασικά προβλήματα που την ταλανίζουν παρέμειναν, ενώ η μετωπική σύγκρουση μεταξύ Υπουργείου και φοιτητών για το θέμα της μεταρρύθμισης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση οδήγησε πριν από δύο χρόνια σε μακροχρόνιες καταλήψεις, που παρόμοιές τους είχαν χρόνια να βιώσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Η τρομοκρατία, παρά την σύλληψη και εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, αναβίωσε και μάλιστα πιο αδίστακτη παρά ποτέ. Οι δε κοινωνικές ταραχές του Δεκεμβρίου του 2008 κατέδειξαν με τον πιο εμφαντικό τρόπο τις διαστάσεις που μπορεί κατά καιρούς να λάβει η νεανική παραβατικότητα. Οι τρομακτικές πυρκαγιές των τελευταίων δύο κατέδειξαν την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τον πολίτη και το περιβάλλον, αφού δεν έχει παρατηρηθεί οποιαδήποτε αποτελεσματική ενέργεια αποτροπής τους. Τέλος, στα εθνικά θέματα δεν επετεύχθη οποιαδήποτε πρόοδος. Κάθε άλλο. Σε ότι αφορά στο Αιγαίο, η τουρκική προκλητικότητα έχει αποθρασυνθεί, ενώ σε ό,τι αφορά στο κυπριακό η Ελλάδα έχει στην ουσία απεμπολήσει τον όποιο ρόλο της στα πλαίσια του τρέχοντος γύρου συνομιλιών. Συνεπικουρούντος βέβαια και του Προέδρου Χριστόφια και της εμμονής του σε μια «κυπριακή λύση» χωρίς «ξένα στρατεύματα και κηδεμονίες», διατυπώσεις που αφήνουν σκιές να αιωρούνται πάνω από τις κυπροελλαδικές σχέσεις, αφού δεν διαφοροποιείται ρητά ο ρόλος της Ελλάδας από αυτόν της κατοχικής Τουρκίας.

Στο τεύχος Ιουνίου 2008 είχαμε επαινέσει την αντίσταση της κυβέρνησης Καραμανλή απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις σε ό,τι αφορά στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την υπογραφή της ελληνορωσικής συμφωνίας για τον αγωγό φυσικού αερίου South Stream. Είναι γεγονός ότι σε αυτό τον τομέα η απερχόμενη κυβέρνηση επέδειξε μεγαλύτερη αντοχή από την προκάτοχό της. Μέχρις εκεί όμως. Το βάρος των δημοσιοποιούμενων σκανδάλων και των απανωτών «γκαφών» πρωτοκλασάτων στελεχών της, ως επίσης και οι πανταχόθεν βολές για την παρατηρούμενη κρατική αποδιοργάνωση, την γονάτισαν και οδήγησαν στην προκήρυξη των επικείμενων εκλογών.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία είναι το εξής: Κανείς λογικά σκεπτόμενος δεν πιστεύει ότι μια ενδεχόμενη επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, υπό την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου, θα επιλύσει τα σοβαρότατα προβλήματα της χώρας, σε αντίθεση με το 2004, όταν η ΝΔ και ο Καραμανλής προέβαλλαν ως φορείς ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος. Όλοι γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι οι επιλογές είναι δεδομένες και είναι αυτές οι δύο και ότι, αποδεδειγμένα πλέον, καμία εκ των δύο δεν μπορεί να εμπνεύσει την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο στον ελληνικό λαό. Και αυτό ακριβώς το γεγονός είναι που καταδεικνύει το μέγεθος της πολιτικής αποτελμάτωσης, από την οποία υποφέρει το ελλαδικό πολιτικό σύστημα.