Γράφει: Χάρης Νικηφοράκης

Η Κύπρος μεγάλωσε…

Ο πίνακας του σταδίου Βιθέντε Καλντερόν δείχνει ενενηκοστό λεπτό και Ατλέτικο-ΑΠΟΕΛ 0-0. Η κυπριακή ομάδα, για μια ακόμα φορά, υπερέβαλε εαυτόν και «τσίμπησε» ένα σπουδαίο εκτός έδρας αποτέλεσμα. Οι λόγοι της σπουδαιότητας του αποτελέσματος έχουν να κάνουν κυρίως με:

•Την δυναμικότητα του αντιπάλου. Μια από τις πέντε κορυφαίες ομάδες ενός εκ των δύο κορυφαίων πρωταθλημάτων της Ευρώπης.

•Το είδος του ποδοσφαίρου που μπορεί να παίξει ο αντίπαλος. Απόλυτο επιθετικό ποδόσφαιρο, με ταχύτατες εναλλαγές της μπάλας και δυνατότητες ατομικού παιχνιδιού, με βασικούς εκφραστές τους Αγκουέρο, Σιμάο, Μάξι, Φορλάν, Χουράδο (θυμηθείτε τι τράβηξε ο ΠΑΟ).

•Την σημασία που έχει και ο παραμικρός βαθμός, ειδικά για μια ομάδα σαν την Ατλέτικο, η οποία είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη να διεκδικήσει πρόκριση στην επόμενη φάση.

Με το που θα δημοσιευτεί αυτό το άρθρο το ΑΠΟΕΛ θα έχει παίξει και κατά της Τσέλσι στο ΓΣΠ. Λίγη σημασία έχει το αποτέλεσμα απέναντι στην πιο φορμαρισμένη ομάδα του άλλου από τα δύο κορυφαία πρωταθλήματα στην Ευρώπη. Εκείνο που ικανοποιεί όλους τους φίλους του ΑΠΟΕΛ, τους Κύπριους και, γενικά, τους Έλληνες φιλάθλους, είναι το πλέον αποδεδειγμένο γεγονός: Το ΑΠΟΕΛ μπορεί να κοιτάξει στα μάτια οποιονδήποτε αντίπαλο. Πέραν του οικονομικού άλματος (το κοντέρ γράφει συν 400 χιλιάδες), αυτό είναι που έχει σημασία. Με την Παρτιζάν το ΑΠΟΕΛ δημιούργησε προσδοκίες και ελπίδες. Με την Κοπεγχάγη τις επιβεβαίωσε και με την Ατλέτικο εδραιώνει την επιτυχία του, αλλά και του κυπριακού ποδοσφαίρου γενικότερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Από τεχνικής άποψης, η μεγάλη φετινή επιτυχία του ΑΠΟΕΛ διαφέρει από την περσινή της Ανόρθωσης στο εξής: Το ΑΠΟΕΛ δεν στηρίζεται μόνο στην ολοκληρωμένη αμυντική λειτουργία (απόλυτη αυτοσυγκέντρωση στα σέντερ μπακ, «μαζεμένα» πλάγια μπακ με πολύτιμες βοήθειες από τα χαφεξτρέμ και αμυντικά χαφ… χωρίς ανάσες). Αντί αυτού, εφαρμόζει άψογα το «πάσινγκ γκέιμ» -το οποίο ειρήσθω εν παρόδω το κατέστησε πέρυσι κυρίαρχο στο κυπριακό πρωτάθλημα- και στην Ευρώπη, τουλάχιστον για ένα ημίχρονο. Με κατοχή της μπάλας και έλεγχο του κέντρου έμεινε όρθιο στο Βελιγράδι, παρά το γρήγορο γκολ που δέχτηκε. Με την ίδια συνταγή έθεσε βάσεις πρόκρισης στο πρώτο ημίχρονο του κρίσιμου αγώνα με την Κοπεγχάγη στο ΓΣΠ, για έχει την πολυτέλεια στο Β’ ημίχρονο να περιοριστεί ανώδυνα σε παθητικό ρόλο. Με το πάσιγκ γκέιμ επίσης «σπατάλησε» το κρίσιμο από αγωνιστικής και ψυχολογικής άποψης πρώτο ημίχρονο στην Μαδρίτη, με αποτέλεσμα να κερδίσει πολύτιμο χρόνο, να αποσυντονίσει τους Ισπανούς και, στο τέλος, να κατακτήσει παλληκαρίσια τον βαθμό της ισοπαλίας. Το ΑΠΟΕΛ παίρνει το ρίσκο της δημιουργίας απέναντι σε ομάδες μεγαλύτερης (έως και πολύ μεγαλύτερης) αξίας και, μέχρι τώρα, δικαιώνεται. Αξίζει επίσης να σημειωθεί το εξής: Όταν το ΑΠΟΕΛ έχει στο χέρι το αποτέλεσμα που επιθυμεί, δύσκολα αυτό ανατρέπεται. Παρά την πίεση των τελευταίων λεπτών σε ΓΣΠ με Κοπεγχάγη και Βιθέντε Καλντερόν με Ατλέτικο, η ομάδα άντεξε. Η αδυναμία των τελευταίων λεπτών συνιστούσε παλαιότερα χαρακτηριστικό των κυπριακών ομάδων σε ευρωπαϊκό επίπεδο (και της Εθνικής Κύπρου, αλλά και του ιδίου του ΑΠΟΕΛ), αφού σε αυτό το διάστημα δέχονταν συχνά κρίσιμα γκολ.

Το ΑΠΟΕΛ εφαρμόζει το απόλυτο ομαδικό ποδόσφαιρο. Εν τούτοις, αξίζει ιδιαίτερη μνεία σε τρεις συντελεστές αυτής της επιτυχίας: 1) Στον προπονητή Ιβάν Γιοβάνοβιτς, για το μαεστρικό του στήσιμο και γενικότερα για την δουλειά που κάνει εδώ και ενάμισι χρόνο. 2) Στον τερματοφύλακα Σάκη Χιώτη, που «βγάζει» σίγουρα γκολ και εμπνέει ασφάλεια (χερ Όττο, μην σφυρίζετε αδιάφορα…). 3) Στον Πολωνό διεθνή Καμίλ Κοσόφσκι. Ο σπουδαίος αυτός ποδοσφαιριστής ανέλαβε το βάρος του αγωνιστικού ηγέτη της ομάδας την στιγμή που έπρεπε και απέδειξε ότι στο ΑΠΟΕΛ υπάρχουν παίκτες που μπορούν από μόνοι τους να κάνουν την διαφορά, ακόμα και στο Τσάμπιονς Λιγκ.