Γράφει: Σοφία Πατσέλλη

Παρουσίαση: Τα Ελεγεία της Οξώπετρας του Οδυσσέα Ελύτη και όλων μας

Αποκατάσταση τον λέει τον θάνατο. Και τότε τι είναι η ζωή; Να ‘ναι η ανατροπή που κάποτε θα αποκατασταθεί!

Και αναρωτιέται:

Ά τι να ‘σαι που σε λεν «ψυχή» αλλά που μήτε αέρας.

Έσωσε ύλη να σου δώσει μήτε χνούδι ποτέ.

Στο πέρασμα να σου αποσπάσει.

Απορίες, εικασίες, αμηχανία για το εδώ και το αλλού! Για το πριν, το τώρα και το μετά! Για το δίκιο και το άδικο. Για το σωστό και το λάθος. Γι’ αυτό που αξίζει και για ό,τι δεν αξίζει. Και ποιος άραγε να ξέρει να πει και να μπορεί να πείσει και τους άλλους!

Και επανέρχεται ο ποιητής:

Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει.

Εκεί υπάρχει η αλήθεια. Μέσα μας. Λάμπει παίρνοντας ποικίλες μορφές για να μπορέσουμε να την δούμε. Άλλοτε μεγάλη και άλλοτε μικρότερη. Άλλοτε για πολύ, άλλοτε για λίγο. Πότε γίνεται ομορφιά και πότε δικαιοσύνη. Πότε καλοσύνη και πότε δύναμη και περηφάνια. Γίνεται και ταπεινοφροσύνη και αυταπάρνηση. Γίνεται θυσία και ηρωισμός. Και τότε, μέσα από την αυθεντικότητα ξεπροβάλλει η αλήθεια.

Αυτήν ψάχνουν και οι ποιητές. Με το θάρρος που διαθέτουν καταφέρνουν να την δουν. Και με το θράσος που βρίσκουν καταφέρνουν να την παραδεχτούν. Βρίσκουν ψυχραιμία, αυτοσυγκέντρωση, ταπεινότητα και μπορούν να δουν εκεί που δε βλέπουν οι άλλοι. Βγαίνουν από το εγώ τους, από τις ανάγκες και τις προσδοκίες τους, από τα θέλω και τα μη θέλω και ψάχνουν ψηλαφητά. Ούτε και εκείνοι ξέρουν. Ψάχνουν και βρίσκουν ό,τι ο καθείς χρειάζεται. Να ‘ναι όμως αληθινό! Αυτό τους νοιάζει. Έτσι την δείχνουν και σε μας και εμείς βλέπουμε όσα είμαστε ικανοί να δούμε.

Μα πόσοι διαλαλούν ότι ό,τι αξίζει είναι το αληθινό! Ποιο δηλαδή; Τι σημαίνει να ζω αληθινά; Να ζω δίκαια; Να ζω με όραμα; Να ζω προσφέροντας και αγαπώντας; Να ζω δημιουργώντας; Να ζω έχοντας συνείδηση πως μετρημένο τόπο έχουνε οι άνθρωποι… μόλις αποχωρισμένος απ’ τον (πριν και πάλι μεταμφιεσμένος μου αγγιχτεί) Θάνατο.

Όλες μου οι σκέψεις συγκεχυμένες, αφηρημένες, αόριστες. Μιλώντας με τις λέξεις του Ελύτη από «Τα ελεγεία της Οξώπετρας» βάζω μια τάξη στο χάος του μυαλού μου. Δε καταλήγω πουθενά. Βρίσκω τη γαλήνη να συνειδητοποιήσω το μάταιο και το τίποτα. …Αλήθεια θα ‘ναι φαίνεται ότι Ζω για τότε που δεν θα υπάρχω.

Οι λέξεις (και αυτή τη φορά) δεν γράφονται για να βγάλουν συμπέρασμα. Δεν δίνουν λύσεις. Δεν πρόκειται για σοφίες. Ίσως να μη μπορούν να δώσουν ούτε ένα ξεκάθαρο νόημα. Δεν διατείνονται πως κατέχουν την αλήθεια. Γράφτηκαν για να βρουν δρόμο και να βγουν απ’ το μυαλό όλα εκείνα που έχουν μπλεχτεί μεταξύ τους. Και να πάρει το καθένα μορφή και όνομα χωριστά και σε σχέση με τα άλλα. Υπάρχουν τόσα άλλα ακόμα εκεί μέσα. Στο μυαλό ή στην ψυχή ή στην καρδιά.