Γράφει: Παναγιώτης Παναγίδης

Ο τέως Πρωθυπουργός απέτυχε να τηρήσει τις δεσμεύσεις του: Νίκη Παπανδρέου ή ήττα Καραμανλή;

Ο Παναγιώτης Παναγίδης είναι πολιτικός επιστήμονας.

«…με αποκλειστική ευθύνη του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης… θα οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές και η χώρα βαδίζει πλέον στον δρόμο μιας μακράς προεκλογικής περιόδου ως τον Μάρτιο του 2010. Το προεκλογικό αυτό κλίμα, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και μέσα στην συγκυρία που εξέθεσα είναι, κατά κοινή πεποίθηση, ό,τι χειρότερο για την οικονομία μας και, άρα, για τον τόπο…» (επιστολή του Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια για διάλυση της Βουλής και προκήρυξη πρόωρων εκλογών, Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009).

Ο κ. Καραμανλής στην ίδια επιστολή, όπως και σε ολόκληρη την προεκλογική περίοδο, αναφέρεται στο τρίπτυχο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης: Στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και την αύξηση των εσόδων, στον δραστικό περιορισμό των δημόσιων δαπανών και στην οργάνωση διαρθρωτικών αλλαγών. Αυτό βέβαια που δεν εξήγησε ο τέως Πρωθυπουργός, είναι γιατί δεν εφάρμοσε τα πιο πάνω μέτρα στα πεντέμιση χρόνια που είχε την εξουσία.

Ο Καραμανλής ανέβηκε στον πρωθυπουργικό θώκο υποσχόμενος την «επανίδρυση του κράτους», την εδραίωση της αξιοκρατίας και την κατάργηση της «πράσινης πελατείας». Οι συνθήκες ήταν ιδανικές, εφ’όσον η ελληνική κυβέρνηση διοργάνωσε επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες και η Ελλάδα κέρδισε αρκετές «μονάδες» διεθνούς αναγνώρισης και αξιοπιστίας. Πέραν των ποδοσφαιρικών και καλαθοσφαιρικών επιτυχιών του εθνικού αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, ο κ. Καραμανλής τήρησε θετική ουδετερότητα στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν (σε σχέση με την ενεργητική υποχωρητικότητα των Σημίτη-Γ. Παπανδρέου), ενώ προέβαλε veto στα Σκόπια για ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Παράλληλα, διεύρυνε το πεδίο δράσης της ελληνικής εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής, κάνοντας ανοίγματα στην Ρωσία και την Κίνα.

Το φθινόπωρο του 2007 ο κ. Καραμανλής ανανέωσε την θητεία του. Επανεξελέγη όμως Πρωθυπουργός πάνω στις στάχτες της καμένης Πάρνηθας, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά των εμπρηστών. Δεν διαχειρίστηκε όμως σωστά την λαϊκή βούληση. Η αδυναμία της κρατικής μηχανής στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών συνεχίστηκε, ενώ η διαφθορά, το πελατειακό σύστημα ως βίσμα για τα «γαλάζια παιδιά», τα σκάνδαλα πάσης φύσεως, η κρίση των δημοκρατικών θεσμών, η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης στην οικονομική κρίση και η κορυφή του παγόβουνου: Η άλωση της Αθήνας και των άλλων αστικών κέντρων από τους αναρχικούς, κατακρήμνισε την εικόνα της Νέας Δημοκρατίας στα μάτια των Ελλήνων πολιτών.

Η ελληνική οικονομική κρίση με το υπέρογκο δημόσιο έλλειμμα (12% επί του ΑΕΠ), και τα 2.5 δις ανείσπρακτων φόρων για το 2009 αφ’ενός και η κοινωνική κρίση αφ’ετέρου, με τις μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες στην ΕΕ να παρατηρούνται στην Ελλάδα, συνόδευαν τον Καραμανλή στον προεκλογικό αγώνα. Δεν ήταν τυχαία ούτε τα νούμερα των δημοσκοπήσεων, αλλά ούτε και η διαδοχολογία στην Ν. Δημοκρατία, με την αναμενόμενη πολιτική αυτοκτονία της 4ης Οκτωβρίου. Και ενώ ο κ. Καραμανλής απαντούσε στις σχετικές ερωτήσεις με στόμφο πως δεν τίθεται θέμα παραίτησής του από τη Ν.Δ και πως «έμαθε να είναι μαχητής, στην πρώτη γραμμή» μόλις κατέστη σαφές το αποτέλεσμα των εκλογών ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος.

Το ζήτημα της διαδοχής στην Ν. Δημοκρατία έχει και αυτό τη σημασία του, το ίδιο και τα πρόσωπα. Είναι σημαντικό η κεντροδεξιά παράταξη στην Ελλάδα, να ασκεί αξιόλογη και ποιοτική αντιπολίτευση, αλλά και η ίδια να επανακαθορίσει τον ιδεολογικό της προσανατολισμό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, για τα οποία οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα, αλλά διευρύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Η Ν. Δημοκρατία έχει λόγο και ευθύνη για τα εθνικά μας θέματα, ιδιαίτερα για την Κύπρο. Και πράγματι, ενώ η Τουρκία δηλώνει καθημερινά ότι το κυπριακό είναι το πρώτιστό της εθνικό θέμα και ο Νταβούτογλου αλωνίζει την Ευρώπη για την «απομόνωση των Τουρκοκυπρίων», ο Καραμανλής εγκατέλειψε την Κύπρο, συνηγορούσης της κυβέρνησης Χριστόφια, «απογαλακτισμένη από οτιδήποτε ελληνικό…»