Γράφει: Σάββας Ιακωβίδης
Διχοτόμηση: Πολιτική και διλημματικός μπαμπούλας…
Η διχοτόμηση, άλλοτε υπό μορφή ιδέας και εισήγησης, άλλοτε ως έκφραση επίσημης πολιτικής και εκβιασμού και άλλοτε ως βολικό άλλοθι και ως απεχθής μπαμπούλας έχει στοιχειώσει το κυπριακό και τον κυπριακό Ελληνισμό, την τελευταία σχεδόν 60ετία. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή στις ρίζες και στους εμπνευστές της θα ήταν χρήσιμη πριν προχωρήσουμε σε ανάλυση των σημερινών δεδομένων και πολιτικών γιατί Κύπριοι πολιτικοί επισείουν ξανά και ξανά την απειλή της διχοτόμησης. Ως εάν τίποτε να μη άλλαξε από το 1956 μέχρι σήμερα…
Η πρώτη πρόταση διανομής της Κύπρου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας υποβλήθηκε από τον ανεξάρτητο Βουλευτή Μαγνησίας, Κικμέτ Μπαγιούρ, τον Φεβρουάριο του 1956 (εφημερίδα «Τζουμ-χουριέτ», 26/2/1956). Ο Βουλευτής του βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος, Έλλιοτ, υιοθέτησε την ιδέα με επιστολή του στους «Τάιμς» του Λονδίνου (17/7/1956). Δύο ημέρες αργότερα, με τον συνάδελφό του Ουάλτερ Λέιτς, επανέφεραν την ιδέα στην Βουλή των Κοινοτήτων (Αβέρωφ: 1981, 214-218). Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, είχε κατηγορηθεί κυρίως από τους Τούρκους όπως και από Έλληνες, ότι πρώτος είχε την πατρότητα της ιδέας. Όμως, στο δίτομο βιβλίο του, «Ιστορία χαμένων ευκαιριών Κυπριακό, 1950-1963» υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μηχανεύσεις των Τούρκων. Ύστερα από παραστάσεις της Ελλάδας, με ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών (12/6/1958), διασαφηνίστηκε ότι οι Βρετανοί είχαν την πατρότητα της ιδέας, πράγμα που δεν ήταν ορθό αφού, όπως επισημαίνεται πιο πάνω, Τούρκος βουλευτής ήταν ο πρώτος εισηγητής της διανομής-διχοτόμησης της Κύπρου μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας (Αβέρωφ: 1981, ο.π.).
Η διχοτόμηση ήταν, από το 1956, η επίσημη βρετανική και τουρκική πολιτική. Εκδηλώνεται το ίδιο χρονικό διάστημα: Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1956. Στις 19/12/1956, ο Βρετανός Υπουργός των Αποικιών, Λέννοξ Μπόιντ, στην Βουλή των Κοινοτήτων, αφού ανέπτυξε τις απαράδεκτες, για την ελληνική πλευρά, συνταγματικές προτάσεις Ράντκλιφ, προέβη στην εκπληκτική δήλωση, ότι, σε περίπτωση που η βρετανική Κυβέρνηση θα παραχωρούσε στην Κύπρο αυτοδιάθεση, το δικαίωμα της εφαρμογής της αρχής αυτής θα το είχαν χωριστά οι Ελληνοκύπριοι και χωριστά οι Τουρκοκύπριοι. ‘Ηταν η πρώτη επίσημη πλέον εξαγγελία της πρόθεσης της Βρετανίας να διχοτομήσει το νησί. Ο Μπόιντ είπε και τα εξής: «… Η Κυβέρνηση της Α.Μ. αναγνωρίζει ότι η άσκηση της αυτοδιάθεσης, σ’ ένα τέτοιο ανάμικτο πληθυσμό, θα πρέπει να συμπεριλάβει και την διχοτόμηση, μεταξύ των πιθανών προϋποθέσεων» (Κρανιδιώτης: 1981, 237-241). Η Τουρκία, διά του Πρωθυπουργού Μεντερές, χαρακτήρισε τις προτάσεις Ράντκλιφ σαν «λογική βάση για συζήτηση» και πρόσθεσε ότι η αποδοχή της διχοτόμησης αποτελούσε «θυσία» για την Τουρκία.
Οι εκθέσεις Ερήμ
Την ίδια περίοδο Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1956 τεχνουργούνται και υποβάλλονται στον Μεντερές οι δύο γνωστές εκθέσεις του Τούρκου συνταγματολόγου και μετέπειτα Υπουργού Εξωτερικών και Πρωθυπουργού, Νιχάτ Ερήμ, προς τον Μεντερές, διά των οποίων κωδικοποιείται έκτοτε η διαχρονική εθνική τουρκική πολιτική στο κυπριακό. Ο Ερήμ ισχυρίζεται ότι «η ιδέα της διχοτομήσεως έχει συζητηθεί και μελετηθεί σε ορισμένες μυστικές, επίσημες και ανεπίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Τουρκίας, της Ελλάδος, της Αγγλίας και της Αμερικής». Και ότι ο Μεντερές, μιλώντας με τον διευθυντή της CIA, στρατηγό Χολμς, του είπε ότι «η διχοτόμηση της Κύπρου, κατά βάση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, ίσως και με την παραχώρηση στην Αγγλία μιας περιοχής για στρατιωτικές βάσεις, σημαίνει την εφαρμογή της αρχής της αυτοδιαθέσεως κατά τρόπον δίκαιον…» (Σαρρής: 1982, 274-336). Στις 20/12/1956, ο Μεντερές, σε επίσημες δηλώσεις του στο πρακτορείο «Ανατολία» και με αφορμή την δήλωση Λέννοξ Μπόιντ, λέγει ότι αυτή «περιλαμβάνει σημεία, από τα οποία εκκινώντας, μπορούμε να εξασφαλίσουμε την τελική ρύθμιση του κυπριακού». Τι εννοούσε με την έκφραση, «τελική ρύθμιση»; Απαντώντας σε επικρίσεις της αντιπολίτευσης (28/12/1956), είπε: «…Εκεί (στην Κύπρο), κρίνουμε αναγκαίο να υπάρχει ένα φυλάκιο των συμφερόντων μας, ένα προκεχωρημένο φυλάκιό μας!» (Σαρρής:1982, ο.π.).
Οι δύο εκθέσεις Ερήμ αποτελούν έκτοτε την βίβλο των τουρκικών εθνικών διεκδικήσεων σε βάρος της Κύπρου. Μεσολάβησαν η τουρκοανταρσία-πραξικόπημα του 1963, η κρίση της Κοφίνου, οι διακοινοτικές, το πραξικόπημα κατά του Μακάριου, η τουρκική εισβολή το 1974 και το 2004 το σχέδιο Ανάν, που θα παρέδιδε την Κυπριακή Δημοκρατία αύτανδρη στην νέα τουρκοκρατία, με βρετανική επίνευση, συγκατάθεση και υποκίνηση. Με την Τριμερή του Λονδίνου, η Βρετανία εισαγάγει για πρώτη φορά την Τουρκία ως ενδιαφερόμενη και συμβαλλόμενη στην επίλυση του κυπριακού. Θα αναχθεί στον σημαντικότερο παράγοντα εξαιτίας της ανεπάρκειας, της αβελτηρίας και της πολυγλωσσίας της ελληνικής πολιτικής, ιδιαίτερα της ελληνικής κυπριακής πολιτικής ηγεσίας.
Ενώ, δηλαδή, παρατηρείται μια ανατριχιαστική διαχρονική συνέπεια στην τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου και του κυπριακού, αντίθετα στην ελληνική πλευρά -Αθήνα και Λευκωσία- σημειώνεται μια εξίσου ολέθρια και καταστροφική ασυνέπεια και σταθερή κατολίσθηση θέσων, που ξεκίνησε απο την Ένωση, κατέληξε στην ανεξαρτησία, πέρασε στο εφικτό και στο ευκταίο, επέστρεψε πάλι στην Ένωση, ενεπλάκη στους μαιάνδρους του δικοινοτικού διαλόγου, ανετράπη από τις φοβερές συνέ-πειες της τουρκικής εισβολής, διεπλάκη στους συναισθηματισμούς του μακροχρόνιου, πελαγοδρόμησε στα κατά καιρούς σχέδια και ιδέες, αλέστηκε στις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν και κατέληξε στην Χριστόφεια κυπριοποίηση. Με την πλήρη αποενοχοποίηση της κατοχικής Τουρκίας και με συνεχή προσχώρηση στις τουρκικές θέσεις.
Μόνο διά της υπογραφής μας
Πριν και μετά το σχέδιο Ανάν, η κυρίαρχη απειλή και ο μέγας μπαμπούλας, που επεσείετο και ακόμα επικρεμμάται πάνω από τους Έλληνες της Κύπρου, είναι η διχοτόμηση. Ιδιαίτερα επιρρεπείς στην απειλή της διχοτόμησης είναι το ΑΚΕΛ, ο πρόεδρος Χριστόφιας και ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Το επιχείρημά τους τίθεται υπό μορφή εκβιαστικού διλήμματος: Αν δεν εξευρεθεί τώρα λύση στο κυπριακό, τότε η διχοτόμηση θα είναι γεγονός. Διαπράττουν δύο πολιτικά λάθη, για τα οποία δεν δίνουν εξηγήσεις:
Πρώτον, η Τουρκία έχει ξεπεράσει προ πολλού και ειδικά μετά την τουρκική εισβολή, τον στόχο της διχοτόμησης ή της διανομής, «εξ ημισείας», της Κύπρου μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας. Η Ελλάδα έχει ουσιαστικά, στρατιωτικά και άλλως πως, εκβληθεί από την Κύπρο και την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Έχει περιοριστεί δυτικά του μισού Αιγαίου. Η Τουρκία είναι, πλέον κυρίαρχος περιφερειακή, με φιλοδοξίες να καταστεί στο προσεχές μέλλον, μεγάλη δύναμη. Κατέχει το 37% του κυπριακού εδάφους και στόχευσή της είναι ο έλεγχος της υπόλοιπης Κύπρου, πολιτικά, δημογραφικά και οικονομικά. Πρώτος ο Νιχάτ Ερήμ, από το 1956, είχε μιλήσει για «δύο κοινότητες, δύο ολότητες και δύο οντότητες» στην Κύπρο. Και πρώτος είχε υποβάλει έντονα την μεθοδευμένη, σταδιακή και οργανωμένη δημογραφική αλλοίωση της νήσου, ώστε οι Τούρκοι να γίνουν πλειοψηφία (όπως ακριβώς είχαν μεθοδεύσει στην περίπτωση της Αλεξανδρέττας).
Δεύτερον, ΑΚΕΛ, Χριστόφιας και Αναστασιάδης επισείουν συνεχώς τον μπαμπούλα της διχοτόμησης για να εκβιάσουν την συναίνεση του κυπριακού Ελληνισμού σε σχέδια και λύση του κυπριακού, ως εάν να εξαρτάται μόνο από την ελληνική πλευρά η επίλυση του προβλήματος. Υποβάλλουν ότι αν δεν βρεθεί λύση, τότε η διχοτόμηση θα είναι γεγονός μη αναστρέψιμο. Επιμένουν, επίσης, ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα. Αυτές οι τοποθετήσεις, α) καταδεικνύουν την σταθερή πρόθεσή τους να εκβιάσουν με το ψευτοδίλημμα, λύση τώρα ή διχοτόμηση, λύση κυρίως στηριγμένη στις πρόνοιες του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν. β) Επιβεβαιώνουν την αδυναμία της ελληνικής πολιτικής στοχοθεσίας, τακτικής και στρατηγικής, για την αντιμετώπιση των τουρκικών και βρετανικών μεθοδεύσεων και διεκδίκηση των αναφαίρετων και αναπαλλοτρίωτων δικαίων και δικαιωμάτων των Ευρωπαίων ήδη νόμιμων κατοίκων της Κύπρου.
Η διχοτόμηση δεν μπορεί να υλοποιηθεί εκτός και αν διά της υπογραφής των Κυπρίων νομιμοποιηθούν τα κατοχικά τετελεσμένα. Τότε, βεβαίως, θα καταλυθεί και η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι ο μέγιστος και ύψιστος στόχος της Τουρκίας.
Οι Τούρκοι στο κυπριακό προχωρούν σύμφωνα με την μακροχρόνια πολιτική που ΄΄εχουν χαράξει εδώ και χρόνια και το μόνο που κάνουμε εμείς είναι να επιβεβαιώνουμε την έλλειψη ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ. Ποιά μεθοδεδευμένη πολιτική έχει ακολουθήσει απο το 1960 μέχρι σήμερα η ελληνοκυπριακή πλευρά; Ποιούς μακροχρόνιους στόχους έχουμε θέσει και πώς εξασφαλίζουμε την εφαρμογή τους; Είναι πραγματικά με πόνο ψυχής που διαπιστώνω καθημερινώς την έλλειψη πολιτικής και οράματος και είναι ακόμη περισσότερη η έγνοια μου όταν ακούω απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τους αλληλοτσακκομούς των πολιτικών μας ηγετών.Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί αυτό το παιχνίδι;Η τουρκική πολιτική κερδίζει συνεχώς έδαφος κύριοι διότι δεν υπάρχει εθνική ομοψυχία.Πρέπει να το καταλάβετε διαφορετικά ο τόπος αυτός θα οδηγηθεί στον όλεθρο και ότι έχουμε κτίσει μέχρι σήμερα θα τα χάσουμε όλα.
Το πρόβλημα κύριοι δεν είναι εάν θα γίνει διχοτόμηση.Το πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει να πορεαυτό τον τόπο.υτούμε προς μία λύση η οποία θα διασφαλίσει την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού σε αυτό τον τόπο.Ακούονται κάποιες φωνές που μιλούν για διχοτόμηση και ότι εμείς ποδά τζαι τζίνοι ποτζιοι.Αυτό θα είναι η απαρχή της εξαφάνησης του κυπριακού ελληνισμού απο αυτό τον τόπο.Εάν κύριοι κάποιοι πιστευουν ότι η διχοτόμηση είναι λύση πλάνην οικτρά πλανόνται. Εάν δε συνεχισθεί αυτή η κατάσταση για πολύ ακόμη θα δείτε ότι οι τουρκοκύπριοι θα αρχίσουν να διεκδικούν τις περιουσίες τους που του κάνουν ήδη, και σιγά σιγά θα μας στείλουν αρκετούς ώστε μια μέρα οι τούρκοι να επέμβουν πάλι για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων στον νότο. Η ιστορία κύριοι για μας επαναλαμβάνεται και πρ΄ςεπει να ξυπνήσουμε προτού είναι αργά. Αναφορικά με το γεγονός ότι τα ρίχνουμε πάντα στους ξένους για ότι παθαίνουμε νομίζω είμαστε άξιοι της τύχης μας . όταν μεταξύ μας δεν τα βρίσκουμε , όταν ακόμα μετά απο 36 χρόνια δεν ξ΄ρουμε τί λύση θέλουμε πώς περιμένουμε να μας καταλάβουν και να μας βοηθήσουν οι ξένοι;As συστρατευθούμε όλοι μαζί μονιασμένοι επιτέλους έστω και την ιστάτη για την σωτηρία τουθ τόπου μας αλλά και για την επιβίωση μας σε αυτό το δύσμοιρο τόπο.
Aυτο το αρθρο ειναι εξαιρετικον , ειδικα για να μαθη τελικα και η νεολαι τι γινεται. Βασισμενο σε ιστορικες αρχες και γεγονοτα μας φερνει μπροστα σε μια δολοπλοκια των μεγαλων δυναμεων ειδικα Αγγλιας. Η πολιτικη της Κυπρου ειδικα η σημερινη ειναι αξιοθρηνητη. Μια κυβερνηση με αβεβαιες γνωσεις , γραμμη και πολιτικη γεματη συνθηματα και πολιτικες απο την ναυαγησαν κομμουνιστικη θεωρια και δυστυχως υποστηριζομενη απο μερικους αλλους ηγετες αλλων κομματως που η προσπαθεια τους ειναι θεσις , χρημα και μπορει δοξα. Εχω αντιληφθη οταν ημουν στην Κυπρο την φοβια που εξαπολυουν στον λαο. Εχω επισης αντιληφθη μιλωντας με τον κοσμο οτι εχουν βαρεθει τους σημερινους πολιτικους. Αντι αυτοι οι πολιτικοι να καταλαβουν και να ξεσκεπασουν στην κοινη γνωμη με δυνατη φωνη, οτι αυτο το αρθρο λεει, και να επιμενουν απο τους διεθνεις οργανισμους υποστηριξη για να φυγη ο κατοχικος στρατος της Τουρκιας απο την Κυπρο, να φυγουν οι αποικοι που πολυ οργανωμενα εφερε η Τουρκια , ετοιμαζωνται να διαλυσουν τον στρατο στην Κυπρο και να δωσουν την Κυπρο στην Τουρκια εκφοβιζωντας τον λαο για περαιτερω στρατιωτικες συνεπειες απο την Τουρκια η συνομιλιες για την διακυβερνηση. Κυριοι καλεστε τον λαο σε δημοψηφισμα πριν βαλετε υπογραφες , ο λαος εχει συχαθει την πολιτικη σας. Ο λαος χρειαζεται εναν μη δουλοπρεπη ηγετη, και μη δουλοπρεπη κυβερνηση. Μια κυβερνηση που να φωναξη οτι η Τουρκια εχει εισβαλει στην Κυπρο απο το 1974 καταπατωντας ολους τους κανονισμους των ΟΗΕ, ολα τα ψηφισματα του Συμβουλιου Ασφαλειας, προχωρει σε αποικιοκρατηση των κατεχομενων, διατηρει παρανομα στρατευματα στην Κυπρο και οτι δεν υπαρχει προβλημα με την μειονοτητα των Τουρκοκυπριων οπως δεν υπαρχει προβλημα με τις αλλες μειονοτητες.
Ο λαος δεν θα δεχθη την διχοτομηση οσο αδρανη και αδιαφορο νομιζουν καταφεραν να τον κανουν. Χρησιμοποιησθε κυριοι που κυβερνατε τωρα την κοινη λογικη, το θαρρος και τον νομο και ζητατε το δικηο της Κυπρου χωρις να λετε , δεν φταιω εγω , φταιει καποιος αλλος.
Καλό το άρθρο αλλά μισό. Λείπει το άλλο μισό… που είναι; Φυσικά εννοώ εισηγήσεις…
Το ξέρουμε οι ηγέτες μας δεν έχουν υπόθεση.. εμείς που το αναγνωρίζουμε τι εισηγήσεις έχουμε και πόσες επιστολές έχουμε στείλει στον εκ Μόσχας καλοθρεμμένο Χριστοφ; ή το φιλελεύθερο γραικύλοΑναν-στασιάδη;
Τι επιλογές έχουμε; Αυτές που μπορώ να σκεπτώ είναι:
1. Απελευθέρωση- πωλούμε υπάρχων όπλα, αγοράζουμε βαλιστικούς και πυρηνικές. 3-4 δεν χρειάζονται περισσότερες. Στεκόμαστε στο ύψος μας σαν 300, και όσοι ζήσουν..
2. Σταματούμε ρατσιστικές συζητήσεις περι διζωνικές μπούρδες και ανοιγουμε συζητηση για ένα κράτος όπου η μειοψηφία χαίρει τα ίδια προνόμοια όπως ακριβώς δουλεύει η τουρκική Δημοκρατία και όπως ακριβώς συμπεριφέρεται στην κουρδική μειονότητα. Ας είναι ο στρατός μας ο ιδιοκτήτης και εγγυητής του κράτους μας! Το τί λέγουν οι τουρκοι πως είναι δίκαιο για τους κούρδους ασ είναι το δίκαιο για τους τούρκους στην κύπρο.
2. Άμεσα ο Χριστόφ, βάση της συνθήκης Εγγυήσεων ανοίγει μέτωπο με τους Άγγλους. Ζητά από το βήμα του ΟΗΕ να επέμβει η Αγγλία για να διώξει τους Τούρκους ωσάν η εισβολή έγινε τώρα. Μετέπειτα διακρατική για παραβίαση της Συνθήκης Εγγυήσεων από την Αγγλία. Συλλογικά ζητά εκατομμύρια στερλίνες για απώλεια χρήσης λιμανιών κτλ από τους Άγγλους, ενώ υπόσχεται σε Αμερικανικές εταιρίες μόνο, τυχόν πετρέλαια γύρω από όλη την νήσο. Επίσης υπόσχεται στο απεχθές εβραικό λόμπυ ανοικτή υποστήριξη για την παλεστίνη εάν πρώτα πείσουν τους Αγγλους να πιέσουν τους Τούρκους. Επιστέφουμε σε δικοινοτική δημοκρατία.
Εσένα ποίες είναι οι εισηγήσεις σου;