Ένας από τους μακροβιότερους εκλέκτορες των τε-λευταίων χρόνων σε διεθνές επίπεδο, ο ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής Ελλάδας, Όττο Ρεχάγκελ, αποφάσισε να τερματίσει την συνεργασία του με την Ελληνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου με το πέρας των υποχρεώσεών του στο Μουντιάλ της Ν. Αφρικής. Καλό είναι, την ώρα του απολογισμού και του αποχαιρετισμού, να θυμόμαστε ορισμένα πράγματα. Ας δούμε λοιπόν δέκα λόγους για τους οποίους οι Έλληνες πρέπει να θυμούνται τον Ρεχάγκελ:

1)Γιατί βρήκε τρόπο να εντάξει τον Έλληνα ποδοσφαιριστή, με το πενιχρό ταλέντο και τα συγκεκριμένα σωματικά του προσόντα, μέσα σε ένα στυλ παιχνιδιού που, με σκληρή δουλειά και ψηλά επίπεδα ομαδικότητας, έβαλε την εθνική Ελλάδος στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη.

2)Γιατί, παρά τα χρόνια του, δούλεψε σκληρά. Εκμεταλλεύτηκε τον γερμανικό του εργασιακό ζήλο με τον καλύτερο τρόπο και δεν έκανε ποτέ εκπτώσεις στο πλάνο του και στον τρόπο με τον οποίο εκείνος ήθελε να δουλεύει, παρά την κριτική που κατά καιρούς δεχόταν.

3)Γιατί αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια μια αξιαγάπητη φιγούρα, η οποία προκαλούσε -θέλοντας και μη- την συμπάθεια του φιλάθλου.

4)Γιατί έβαλε την Ελλάδα στα τελικά του Euro 2004 στην Πορτογαλία, προκρινόμενη πρώτη πάνω από την Ισπανία, την οποία και κέρδισε στα προκριμα-τικά εκτός έδρας.

5)Γιατί οδήγησε την Ελλάδα στην μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και στην μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: Στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου το 2004.

6)Γιατί αμέσως μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού είπε όχι σε δελεαστικότατη πρόταση της γερμανικής ομοσπονδίας για να αναλάβει την εθνική ομάδα της χώρας του, προτιμώντας να συνεχίσει στην Ελλαδίτσα, η οποία χάρη σε αυτόν μετατράπηκε σε Ελλαδάρα.

7)Γιατί οδήγησε την Ελλάδα στα τελικά του Euro 2008 στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Παρά τα κακά αποτελέσματα, προκρινόμενη για 2η συνεχόμενη φορά σε τελική φάση, η εθνική Ελλάδος απέδειξε ότι υπήρχε μια ισχυρή τάση σταθεροποίησής της στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ελίτ. Η εποχή του φτωχού συγγενή έδειχνε να παρέρχεται.

8)Γιατί οδήγησε την Ελλάδα στα τελικά του Μουντιάλ του 2010 στην Ν. Αφρική, επιβεβαιώνοντας την πιο πάνω τάση.

9)Γιατί στην Ν. Αφρική η εθνική πέτυχε τα πρώτα της τέρματα και την πρώτη της νίκη σε Μουντιάλ, νικώντας την Νιγηρία με 2-1, μετά από πολύ καλή εμφάνιση.

10) Γιατί και να θέλει ο Έλληνας να ξεχάσει τον Ρεχάγκελ, οι μαγικές μέρες του Ιουλίου του 2004 και ιαχές όπως «σήκωσέ το» και «δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ» θα του τον θυμίζουν για πάντα!

Ο Ρεχάγκελ, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να κριθεί για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η παροιμιώδης εμμονή του σε συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, ακόμη και αν υπήρχαν άλλοι καλύτεροι, ακόμη και αν τα «αγαπημένα του παιδιά» δεν είχαν καλή απόδοση στις ομάδες τους ή δεν είχαν καν ομάδες. Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι οκτώ τόσα χρόνια στην Ελλάδα και δεν έμαθε γρι ελληνικά, γεγονός που τον καθιστούσε εξαρτώμενο από τον Γιάννη Τοπαλίδη.

Τι είναι αυτά τα μικρά όμως μπροστά στην προσφορά του Γερμανού στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στην εθνική υπερηφάνεια του Έλληνα; Από τα βάθη της καρδιάς μας, όλοι όσοι παρακολουθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια την πορεία της εθνικής, οφείλουμε ένα μεγάλο danke sehr στον αρχιτέκτονα του σύγχρονου ελληνικού θαύματος. Άλλωστε, από τον Ιούλιο του 2004 έχουμε να σηκώσουμε κεφάλι…