Συζητείται έντονα αυτές τις μέρες το ενδεχόμενο της αύξησης του αριθμού των Βουλευτών με την προσθήκη εδρών επικρατείας, καθώς και της αύξησης του εκλογικού μέτρου από 1,8% σε 3,5%. Και, ως γνωστόν, για την μεθόδευση αυτή συνεργάζονται τα δύο μεγάλα κόμματα, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Έχει αναπτυχθεί ένας αρκετά ευρύς διάλογος για τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν αυτές οι ενδεχόμενες αλλαγές. Αυτό που θα μας απασχολήσει σε αυτό το σημείωμα είναι άλλο: Μήπως, με αυτή την αλλαγή, αλλοιώνεται γενικότερα ο χαρακτήρας του κυπριακού πολιτικού συστήματος; [...]

Η «εκλογή» Ντερβίς Έρογλου στην πολιτική ηγεσία των κατεχομένων δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, γνωστή εδώ και μήνες. Το πρόβλημα για την πλευρά μας δεν είναι τόσο το γεγονός ότι έχασε ο «εκλεκτός» της Κυβέρνησής μας, αλλά και της διεθνούς κοινότητας, Ταλάτ. Το πρόβλημα είναι ότι η αδιέξοδη τακτική μας, η οποία βασίστηκε κατά 100% στην «επένδυση» του Προέδρου στην φιλία του με τον Ταλάτ και στον υπολογισμό ότι θα προλάβαιναν από κοινού να λύσουν το κυπριακό πριν οι Τουρκοκύπριοι (και οι έποικοι) προλάβουν με την «ψήφο» τους να αλλάξουν τα δεδομένα.

Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην μαρτυρική Κύπρο. Ο Κύπριος πολίτης βιώνει ένα πρωτοφανές καθεστώς ανασφάλειας, οφειλόμενο σε πολιτικά ελλείμματα, αυταρχικές και αυθαίρετες συμπεριφορές και πράξεις καταπίεσης της ελευθερίας του λόγου.

Όταν ακόμα και ένα πρόσωπο θεωρητικά ήπιων τόνων, όπως ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, μεταβάλλεται στον απόλυτο πρωταγωνιστή της καθεστωτικής συνωμοσιολογίας, η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» αποκτά νέα δυναμική. Όταν ο πολίτης ακούει άναυδος τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ να «καταγγέλλει» ότι blogs και σατιρικές εφημερίδες επιδιώκουν την «φυσική εξόντωση του Προέδρου» και ότι συνωμοτικά κέντρα συνεδριάζουν με σκοπό να ανατρέψουν την ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο, διερωτάται κανείς πού ζούμε [...]

Συμπληρώνονται οσονούπω δύο συναπτά έτη διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια. Αν και είναι φυσικό πολλές από τις εξαγγελίες μιας Κυβέρνησης να μην ολοκληρώνονται άμεσα, παρά να απαιτούν μακροχρόνιο σχεδιασμό και προσπάθεια, εν τούτοις τα 2/5 μιας θητείας είναι αρκετός χρόνος για να μπορέσει κάποιος να την «κρίνει» για τον βαθμό υλοποίησης των εξαγγελιών της, αλλά και για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της. Με αυτό ως δεδομένο, σπεύδουμε να απευθύνουμε προς κάθε ενδιαφερόμενο τα παρακάτω ερωτήματα, παραπέμποντας σε συγκεκριμένες αναφορές από το Πρόγραμμα Διακυβέρνησης του Προέδρου, με την ελπίδα ότι θα υπάρξει, με τον Α ή Β τρόπο, υπεύθυνη απάντηση…

Όποιος πιστεύει ότι η ενέργεια του ανεκδιήγητου κ. Μίλλετ να παραστεί και να καταθέσει στεφάνι σε εκδήλωση αποκαλυπτηρίων μνημείου των νεκρών Βρετανών στρατιωτών κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην κατεχόμενη Κερύνεια συνιστά μια μεμονωμένη ή τυχαία πράξη, μάλλον πλέει σε πελάγη μακαριότητας. Η ενέργεια αυτή είχε σαφή πολιτική κατεύθυνση και κατά πάσα πιθανότητα έγινε στα πλαίσια της ευρύτερης βρετανικής διπλωματίας. Το πιο πιθανό σενάριο είναι οι Βρετανοί να επεδίωκαν να στείλουν σαφές μήνυμα ότι «κάπως έτσι θα είναι η Κύπρος, με αναγνωρισμένο το ψευδοκράτος, αν δεν αποδεκτείτε λύση εδώ και τώρα», με αποδέκτη φυσικά την πλευρά μας. Απώτερος στόχος μιας τέτοιας ενέργειας είναι κατά πάσα πιθανότητα η περαιτέρω φόρτωση της φοβίας που διακατέχει την ελληνοκυπριακή πλευρά για το απευκταίο ενδεχόμενο της διχοτόμησης, ως αποτέλεσμα ενός ναυαγίου της τρέχουσας διαδικασίας επίλυσης του κυπριακού.

Όταν ετοιμαζόταν η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, το Εθνικό Συμβούλιο πραγματοποιούσε συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, με σκοπό την χάραξη στρατηγικής! Με άλλα λόγια, ψάχναμε για την σέλα αφού έφυγε το άλογο. Ορθή η παρατήρηση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου ότι η απόφαση για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας θα κριθεί στο Συμβούλιο, σε διακυβερνητικό επίπεδο, όπου φυσικά θα έχει και η Κύπρος λόγο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αφήνεται η Επιτροπή να προτείνει την παράκαμψη των υποχρεώσεων της Τουρκίας και την θωράκισή της έναντι του ενδεχομένου κυρώσεων, ενεργώντας ως κομιστής των θέσεων της Βρετανίας και της φιλοβρετανικής και φιλοτουρκικής σουηδικής προεδρίας. Πώς όμως, επαναλαμβάνουμε, να είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, όταν η Επιτροπή είχε ήδη κατασταλάξει την ώρα που εμείς δεν είχαμε ακόμα καταλήξει στην στρατηγική μας; [...]

Στρατηγική στις διακρατικές σχέσεις σημαίνει ύπαρξη αποκρυσταλλωμένων στόχων, αλλά και επίγνωση των μέσων που θα υιοθετηθούν για την επίτευξή τους. Μια διαπραγματευτική στρατηγική εντός των συνομιλιών και εν όψει της κρίσιμης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της, στα πλαίσια μιας συνεδρίας του Εθνικού Συμβουλίου (όσο μακρά σε διάρκεια και να είναι αυτή). Μόνον ως μέρος ενός ευρύτερου όλου, μιας ευρύτερης και μακροπρόθεσμης στρατηγικής, που θα αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό δεν συμβαίνει. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, η ευθύνη δεν βαραίνει τον νυν Πρόεδρο περισσότερο από ό,τι βαραίνει όλους τους προηγούμενους. Το πρόβλημα της στρατηγικής ανυπαρξίας έχει τις ρίζες του στην πολιτική μας κουλτούρα. Για να γίνουμε κατανοητοί, παραθέτουμε ορισμένες από τις ενδεικνυόμενες ενέργειες για την διαμόρφωση μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής σε ένα σοβαρό κράτος [...]

Ορθά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιμένει ότι δεν θα πρέπει να υπάρξουν χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησία κατά την τρέχουσα διαδικασία για την επίλυση του κυπριακού, ούτε ανανέωση του καθεστώτος των εγγυήσεων. Ορθά επίσης αντιδρά όταν ξένοι παράγοντες επιδιώκουν να του επιστήσουν την προσοχή στο χρονοδιάγραμμα του Δεκεμβρίου, παραπέμποντάς τους στην Τουρκία, η οποία είναι η άμεσα ενδιαφερόμενη και θιγόμενη. Εν τούτοις, οι συνεχείς πιέσεις που δέχεται η πλευρά μας για περαιτέρω υποχωρήσεις προς την κατεύθυνση μιας λύσης μέχρι τον Δεκέμβριο, συνιστούν ανατροπή ενός από τα βασικά προεκλογικά επιχειρήματα και μετεκλογικά καυχήματα του Προέδρου: Ο κ. Χριστόφιας και οι σύντροφοί του υποστηρίζουν συχνά ότι από της ανάληψης της προεδρίας από τον ίδιο η Κύπρος έχει εξέλθει του αδιεξόδου στο οποίο βρισκόταν προηγουμένως…

Γίνεται λόγος για την αποχή και για τα μηνύματα που θέλει ο πολίτης να στείλει στους πολιτικούς και στα κόμματα. Οι απόψεις επί του προκειμένου διίστανται: Μερικοί μιλούν για κακό χρονισμό λόγω του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος. Άλλοι για απογοήτευση των πολιτών από τα κόμματα και το πολιτικό σύστημα. Άλλοι πάλι για αδιαφορία των πολιτών για τους θεσμούς της ΕΕ λόγω της αδυναμίας τους να επηρεάσουν τις εξελίξεις εντός της Ένωσης. Εν πάση περιπτώσει, οι περισσότερες αναλύσεις (αν όχι όλες) αναφέρονται σε ευθύνες των πολιτικών και των κομμάτων ή της ΕΕ [...]

Είναι άξιον απορίας το πώς κατορθώνουν τα πολιτικά κόμματα (κυρίως τα δύο μεγαλύτερα) να επιδεικνύουν τόσο θαυμαστό επίπεδο ομοφωνίας σε αρκετά ζητήματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο σοβαρά. Είναι φρέσκια ακόμη στην μνήμη η διαμάχη για την πρόταση εισαγωγής φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου μέσω των GCE και το πώς τα δύο μεγάλα κόμματα (παρά την όψιμη διαφοροποίησή τους) ενήργησαν ως ένα είδος «πολιτικού λόμπυ» για την προώθησή της, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις της ΟΕΛΜΕΚ.

Πιο πρόσφατα, με αφορμή την πρωτοφανή κίνηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΣΥ κ. Χρίστου Πουργουρίδη να υποστηρίξει προσχέδιο ψηφίσματος στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης το οποίο προωθούσε τις τουρκικές θέσεις για δήθεν «τουρκική μειονότητα» στην Ρόδο και την Κω, το φαινόμενο επαναλήφθηκε. [...]