Το Πανεπιστήμιο Κύπρου λειτουργεί από το 1992. Από τα πρώτα του βήματα και για 17 ολόκληρα χρόνια η πολιτεία, το κράτος, η Βουλή και ο λαός μας εστήριξαν το Πανεπιστήμιο με την αγάπη, την εμπιστοσύνη και βεβαίως με εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες από το υστέρημά του. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου, ακριβώς επειδή ήταν το πρώτο κρατικό μας πανεπιστήμιο, πέραν της καθολικής στήριξης από την πολιτεία έτυχε και της άνευ προηγουμένου στήριξης από ευεργέτες και δωρητές σε είδος, σε μετοχές, σε εκατομμύρια και ακίνητα, που προφανώς αν το Πανεπιστήμιο δεν ήταν κρατικό ποτέ δεν θα τα επρόσφεραν, για τον απλούστατο λόγο ότι κανένας ιδιώτης δεν θα παραχωρούσε χρήματα και κτήματα σε κάποιον άλλον ιδιώτη.

Για 17 ολόκληρα χρόνια το Πανεπιστήμιο Κύπρου ήταν το σπάταλο, άτακτο και το παραχαϊδεμένο παιδί της κυπριακής πολιτείας και κοινωνίας που, αφού πέρασε από το στάδιο των παιδικών ασθενειών και το στάδιο της εφηβείας, θέλει και επιμένει προκλητικά να συνεχίζει να προσβάλλει την δημόσια αιδώ. Ήταν στο απυρόβλητο και είχε το ακαταδίωκτο. Ελάχιστα είναι τα δημοσιεύματα από τους ανησυχούντες για την λανθασμένη πορεία του και τις αυθαιρεσίες τους.

Με στόχο να στεριώσει και να καταξιωθεί οι πάντες παρέλειπαν τα λάθη, τις ελλείψεις, τις αυθαιρεσίες, ακόμα και τις παρανομίες του. Και αυτό ήταν και το πρώτο σοβαρό και διαρκές μεγάλο λάθος που επέτρεψε και εξέθρεψε ό,τι σήμερα συσσωρευμένο διαπιστώνεται και καταγράφεται στις ετήσιες εκθέσεις της Γενικής Ελεγκτού, αλλά και συχνά πυκνά και στον ημερήσιο τύπο.

Η απρόσκοπτη ροή των εκατομμυρίων, συνδυασμένη με μια κάκιστη ερμηνεία, εφαρμογή και από το κοινωνικό σύνολο αποδοχή της Πανεπιστημιακής ελευθερίας, δημιούργησαν ένα βασίλειο ομαδοποιήσεων, κοινώς κλικών, παρανομιών, ετσιθελισμών, πεισμάτων, αυθαιρεσιών, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν.

Ορισμένοι, δυστυχώς ακόμα και σήμερα, για να τυγχάνουν ιδιαίτερης και προνομιακής αντιμετώπισης στις υπερεξουσίες του βασιλείου της διαφθοράς, ζητούσαν προνόμια, χάδια και εκχωρούσαν ανοχή και προστασία, δίκην σύγχρονου «νονού», όχι της νύχτας, αλλά της νέας πανεπιστημιακής θέσφατης υπερεξουσίας.

Ενώ έφταναν στην Βουλή και το Προεδρικό και στα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών οι ετήσιες εκθέσεις της Γενικής Ελέγκτριας ελάχιστοι τις εδιάβαζαν, πιο λίγοι ανησυχούσαν και ουδείς αντιδρούσε. Και το βασίλειο εξακολουθούσε όχι μόνο απρόσκοπτα, αλλά και υποβοηθούμενα να εκτρέπεται ολοένα και περισσότερον από το ορθώς άρχειν και πράττειν, το ορθώς διοικείν.

Και αν αντιδρούσε και κανένας δημοσιογράφος ή βουλευτής εισέπραττε την φασιστική απάντηση: «Κάτω τα χέρια από το Πανεπιστήμιο! Αυτοί είναι καθηγητές Πανεπιστημίων. Αυτοί ξέρουν. Αυτοί είναι ειδικοί. Δεν ξέρουν αυτοί που διδάσκουν Διοίκηση Επιχειρήσεων και βγάζουν αποφοίτους και μεταπτυχιακούς και ξέρουμε εμείς; Δεν ξέρουν αυτοί που έζησαν και εργάστηκαν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου πώς να δημιουργήσουν και να διοικήσουν ένα πανεπιστήμιο και ξέρουμε εμείς»;

Όλα αυτά, όλη αυτή η ασύγγνωστη, απαράδεκτη και επικίνδυνη ανοχή στις παρανομίες, τις παρατυπίες, τις ατασθαλίες, την διαφθορά και τον ετσιθελισμό οδήγησαν την κυπριακή κοινωνία να κάνει ως συνείδησή της την, εδραιωμένη επί μακρόν, αντίληψη ότι το Πανεπιστήμιο Κύπρου είναι κράτος εν κράτει.

Και αν κάποιος από τους πανεπιστημιακούς κατάγγελλε τους αρμοδίους εισέπραττε σκωπτικά μειδιάματα και σχόλια ότι περίπου καταγγέλλει, διότι διεκδικούσε από το πανεπιστήμιο θέση πέραν των προσόντων και των δυνατοτήτων του.

Οι αρμόδιοι του Πανεπιστημίου για χρόνια μεταχειρίζονται τις λέξεις όπως οι πρώτοι αποικιοκράτες τα καθρεφτάκια, τους φακούς και τα μπιχλιμπίδια για να συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν τους ιθαγενείς που με την σειρά τους, όντας εντυπωσιασμένοι, συνέχιζαν και δυστυχώς συνεχίζουν ακόμα και σήμερα αδιαμαρτύρητα να πληρώνουν μέσα από δυσβάστακτες φορολογίες καμώματα, βίτσια, ταξίδια, απολαύσεις και ηδονές .

Αντί το Πανεπιστήμιο στα 17 αυτά ολόκληρα χρόνια που επέρασαν βαθμιαίως να μετατραπεί σε κορυφαίο παράδειγμα, υπόδειγμα και πρότυπο σεβασμού των νόμων, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, οικονομικού νοικοκυρέματος, διαφάνειας και κέντρο μελέτης των προβλημάτων της κυπριακής οικονομίας, κοινωνίας και βιομηχανίας, προϊόντος του χρόνου μετετράπη, σε κέντρο παρανομιών, αδικιών, αναξιοκρατίας, οικονομικών και όχι μόνον σκανδάλων και ατασθαλιών, αδιαφάνειας που ελάχιστα και μηδαμινά επρόσφερε στην μελέτη και την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων της χώρας μας. Ελάχιστα και μηδαμινά στους τομείς της υγείας, του περιβάλλοντος, του κυκλοφοριακού προβλήματος, της ενέργειας και των πετρελαίων, της άμυνας, της βιομηχανίας, της λειψυδρίας και σε ένα σωρό άλλα ζητήματα που το ίδιο το πανεπιστήμιο χρόνια τώρα τα επικαλείται για να ζητά και να παίρνει εκατομμύρια από το κράτος.

Αντί το Πανεπιστήμιο, όντας το ανώτατο πνευματικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα της Κύπρου, στα 17 αυτά χρόνια να προάγει, ως όφειλε, το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τις επί μέρους συνιστώσες του, τον διάλογο, την πειθώ, την διαφάνεια και ήδη να είχε γίνει ο βασικότερος μηχανισμός και παράγοντας εξορθολογισμού της κοινωνίας και διάχυσης των νέων ιδεών, έγινε το πλέον αμαρτωλό οικοδόμημα και ίδρυμα της Κύπρου. Και επειδή κάποιοι δικαιολογημένα θα διερωτηθούν πού βασίζω όλα αυτά θα γίνω συγκεκριμένος.

•Σύμφωνα με τους περί Προϋπολογισμού του Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμους, το Συμβούλιο μπορεί να τοποθετεί διοριζόμενο σε οποιοδήποτε σημείο της κλίμακας. Αυτό το δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί κατά τον διορισμό του υπαλλήλου μόνον μια φορά και όχι εκ των υστέρων. Διαπιστώθηκε ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, γίνεται διαφοροποίηση της μισθολογικής τοποθέτησης εκ των υστέρων με αναδρομική ισχύ και μάλιστα περισσότερες της μιας φοράς για το ίδιο άτομο. Αυτό σε ποιο κώδικα να ανατρέξουμε για να βρούμε τι είναι;

•Απασχολούντο 50 έκτακτοι, για την πρόσληψη των οποίων δεν ζητήθηκε η έγκριση της Βουλής των Αντιπροσώπων, σύμφωνα με τον περί Προσλήψεως Εκτάκτων Υπαλλήλων στην Υπηρεσία Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου Νόμο και επιπρόσθετα, εμισθώνοντο οι υπηρεσίες 59 ατόμων, χωρίς να έχει ακολουθηθεί οποιαδήποτε διαδικασία πρόσληψης, κατά παράβαση του περί Σύναψης Συμβάσεων (Προμήθειες, Έργα και Υπηρεσίες) Νόμου του 2003. Και αυτό περί μίσθωσης υπηρεσιών κόντρα στην γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα ότι αυτοί, επειδή ακριβώς εκτελούν καθήκοντα όπως και όλοι οι υπάλληλοι, δεν μπορεί να θεωρούνται ως μίσθωση υπηρεσιών, αλλά ως υπάλληλοι. Και το χειρότερο: Πώς γίνεται όλοι αυτοί οι υπάλληλοι να μονιμοποιηθούν μέσα σε μια νύκτα όταν οι αντίστοιχοι έκτακτοι υπάλληλοι στην κυβέρνηση ήταν πραγματικός γόρδιος δεσμός και το Ανώτατο Δικαστήριο κατ’ επανάληψη ακύρωσε μονιμοποιήσεις εκτάκτων υπαλλήλων ως παράνομες και καταχρηστικές;

•Πώς γίνεται το ΚΥΣΑΤΣ, επί προεδρίας του Πρύτανη, να μην αναγνώριζε συγκεκριμένο πτυχίο και μετά να προσλαμβάνεται από τον ίδιο πρύτανη άλλος ή άλλη με το ίδιο πτυχίο σε θέση που απαιτούσε πτυχίο αναγνωρισμένο από το ΚΥΣΑΤΣ; Αυτό είναι ή δεν είναι ηθικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους;

•Από ποιον νόμο άντλησαν οι ερίτιμοι συγκλητικοί μας το δικαίωμα ότι το πανεπιστήμιο μπορεί να ιδρύει εταιρίες περιορισμένης ευθύνης; Και πώς γίνεται μια από αυτές, το «εκκολαπτήριο επιχειρήσεων Διογένης», να την δανείζουν με 200,000 ευρώ κατά παράβαση των προϋπολογισμών και η εταιρία αυτή να προσλαμβάνει προσωπικό και να αναλαμβάνει άλλες επιχειρήσεις που, κατά παντελώς τυχαίο τρόπο, μέλη των διοικητικών συμβουλίων τους και μέτοχοι να είναι ακαδημαϊκοί; Και πόση κοροϊδία υπάρχει όταν από το 2003 η Γενική Ελεγκτής το επεσήμανε και πάντοτε και κάθε χρόνο οι υπεύθυνοι του πανεπιστημίου της επαναλαμβάνουν την ίδια υπόσχεση ότι θα ζητήσουν γνωμάτευση από την Γενική Εισαγγελία;

•Τι σόι χρηστή διοίκηση υπάρχει όταν για περιουσιακά στοιχεία αξίας δεκάδων εκατομμυρίων δεν τηρείται κανένα μητρώο ή όταν αρκετά από αυτά, όπως λέει η Γενική Ελεγκτής, είναι ακόμα χρεωμένα σε ανθρώπους που είτε έφυγαν είτε αποφοίτησαν;

•Το Πανεπιστήμιο, η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, τα Ακαδημαϊκά Τμήματα και το Ακαδημαϊκό Προσωπικό παρέχουν και άλλες υπηρεσίες σε τρίτους, πέραν των αυστηρά εκπαιδευτικών υπηρεσιών και ερευνητικών δραστηριοτήτων που ούτε νομοθετικά καλύπτονται, ούτε με τους σκοπούς του πανεπιστημίου συνάδουν, όπως αυτοί καθορίζονται στον περί Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμο και μάλιστα πολλές φορές αυτές οι υπηρεσίες ανατίθενται χωρίς καμιά προσφορά σε άλλους, έξω, από το πανεπιστήμιο;

•Και πώς να χαρακτηρίσουμε τα τραγελαφικά που συμβαίνουν αναφορικά με τα έξοδα ταξιδίων και συντήρησης εξωτερικού, πέραν των 2 εκατομμυρίων, όπου ο καθένας παίρνει όσα δηλώσει χωρίς αποδείξεις, χωρίς παραστάσεις, χωρίς βεβαιώσεις;

•Και τι να πούμε για τις προσφορές, όπου οι περισσότερες ή κομματιάζονται ή ανατίθενται απευθείας κατά παράβαση όλων των σχετικών νόμων; Και πώς άραγε οι συγκλητικοί μας θα εβάφτιζαν το πρωτόγνωρο, προσφορά εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ να την κομματιάσουν σε δεκάδες ισοδύναμα ποσά των 1700 ευρώ για να αποφύγουν τις προβλεπόμενες από τον νομό διαδικασίες;

•Πώς να ονομάσουμε την πράξη καθηγητή να παραγγείλει και να εγκαταστήσει ηχητικό σύστημα αξίας 40,000 ευρώ, για δύο χρόνια να ψεύδεται ασύστολα και όταν ανακαλύφθηκε η πράξη του, επειδή ο προμηθευτής έστελνε επιστολές μέσω δικηγόρου, στην αρχή είπε ότι δεν κατάλαβε τι υπέγραφε και επειδή ο συγκεκριμένος ανήκει στην συμμορία η Σύγκλητος αποφάσισε να δικαιολογήσει τα ποσά λέγοντας ότι δεν έγινε η αγορά αλλά ενοικίαση και όταν ο προμηθευτής το έμαθε τους είπε ότι αφού πρόκειται για ενοικίαση και αφού ήδη πήρε τα χρήματά του, τους το ζήτησε πίσω; Πώς γίνεται αυτή η παρανομία που βγάζει μάτι να περνά από την Σύγκλητο με μια απλή επίπληξη και πώς ανέχεται το συμβούλιο του πανεπιστημίου ο εν λόγω καθηγητής να βρίζει μέλος του διότι δεν συμφώνησε στην κάλυψη της παρανομίας;

•Πώς άραγε να βαφτίσουμε την παρανομία την ώρα που κάποιος παίρνει άδεια άνευ απολαβών αντί να αποσύρεται από όλες τις επιτροπές που συμμετέχει, διότι έτσι προβλέπει η νομοθεσία, οι κανονισμοί, οι κανόνες και ο κώδικας δεοντολογίας που η ίδια η σύγκλητος εψήφισε, η Σύγκλητος να τον διορίζει μέλος ειδικής επιτροπής για να κρίνει ανέλιξη συναδέλφου του;

•Τι άραγε είναι, εκτός από παρανομία όταν, εν γνώσει του Πρύτανη και της Συγκλήτου, τρεις τουλάχιστον πανεπιστημιακοί για ένα, δύο και τέσσερα σχεδόν χρόνια ήσαν ταυτόχρονα διορισμένοι και στην Κύπρο και στην Αμερική ή την Γαλλία και όταν ύστερα από καταγγελίες η Σύγκλητος αποφάσισε να διερευνήσει το θέμα έφυγαν και απλά οι διαδικασίες διερεύνησης διακόπηκαν; Ποιος πλήρωσε τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ; Και πώς γίνεται αυτός που τους συγκάλυπτε, αντί να λογοδοτήσει και να υποστεί τις συνέπειες του νόμου, επήρε και προαγωγή προβάλλοντας τον ισχυρισμό ενώπιον του συμβουλίου του τμήματος -μεταφέρω επί λέξει- ότι «υπάρχουν άλλα Τμήματα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, εκτός Πολυτεχνικής Σχολής, που είχαν ανθρώπους (ακαδημαϊκούς) στην Αμερική και πληρώνονταν για δύο τρεις; Και τι άραγε να πούμε που, όταν ο εσωτερικός έλεγχος άρχισε να ερευνά τις υποθέσεις, ο Πρύτανης άρχισε να διώκει και να απει-λεί τον υπεύθυνο της έρευνας;

•Τι σόι αξιοκρατία επικρατεί στο ίδρυμα αυτό όταν, χωρίς να πληρούνται οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις για προαγωγή, συγκεκριμένος πανεπιστημιακός, χωρίς ποτέ να υποβάλει αίτηση, χωρίς ποτέ το συμβούλιο του τμήματος να προτείνει την ειδική επιτροπή και χωρίς ποτέ το συμβούλιο της σχολής να εγκρίνει την ειδική επιτροπή και με ψευδείς παραστάσεις παίρνει την προαγωγή; Όταν δε γίνεται σχετική καταγγελία και ο εσωτερικός έλεγχος κατέθεσε το πόρισμα της έρευνας δεν ίδρωσε το αφτί των συγκλητικών μας, λέγοντας μάλιστα προκλητικά ότι τους νόμους, τους κανονισμούς τους κώδικες δεοντολογίας αυτοί τους κάνουν και αν θέλουν και όποτε θέλουν τους εφαρμόζουν!

•Όταν ρητά απαγορεύεται πανεπιστημιακός που αιτείται ανέλιξη να είναι μέλος ειδικής επιτροπής για την ανέλιξη άλλου πανεπιστημιακού και αυτό να γίνεται εσκεμμένα για να εξοντώσουν τον δεύτερο πανεπιστημιακό, πώς άραγε να το ονομάσουμε;

•Μόνον στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και μόνον η Σύγκλητος αυτή όταν έφτασαν καταγγελίες ενώπιόν της για συγκεκριμένο πανεπιστημιακό εδιόρισε τον καταγγελλόμενο υπεύθυνο για να τις διερευνήσει και να καταθέσει πόρισμα για τον εαυτόν του! Και μόνον σε αυτό το ίδρυμα, όταν έγιναν άλλες και σοβαρές καταγγελίες, η Σύγκλητος έβγαλε πόρισμα μία μόνον σελίδα και αυτή ήταν μόνο η κατάθεση του καταγγέλλοντος.

Όλα όσα σας είπα είναι μικρό μόνον δείγμα για το τι επικρατεί στο Πανεπιστήμιο. Και η δική μου άποψη είναι ότι μια κλίκα μετέτρεψε το πανεπιστήμιο σε φέουδό της, εταύτισε την ακαδημαϊκή ελευθερία με την ακαδημαϊκή ασυδοσία, την ακαδημαϊκή παρανομία, την ακαδημαϊκή αλαζονεία και την ακαδημαϊκή ανευθυνότητα, όπου ο ένας καλύπτει και πολλές φορές προάγει τον άλλον και όλοι μαζί, ως μια αγέλη πανεπιστημιακών και μονίμως πεινασμένων λύκων, τρομοκρατούν τους πάντες, κατασπαράσσουν και κατασπαταλούν τους δημόσιους πόρους και το δημόσιο χρήμα, καταδικάζουν όσους πανεπιστημιακούς σέβονται τον εαυτόν τους και την αποστολή τους και δεν συμπλέουν μαζί τους, τους αποστερούν από γραφεία και εξοπλισμούς και στην συνέχεια τους εξοντώνουν ηθικά, κρεουργούν την προσωπικότητά τους, αχρηστεύουν τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους και ματαιώνουν και ακυρώνουν την σταδιοδρομία τους.

Το τέρμα του δρόμου της παρανομίας, της αυθαιρεσίας, της ανεύθυνης σπατάλης πρέπει να είναι η καγκελόπορτα της φυλακής. Και αυτό για όλους. Χωρίς αποκλεισμούς και δίχως εξαιρέσεις!

Το ζήτημα θα μπορούσε να ήταν η αξιοκρατία στην Κύπρο ή και ακριβώς το αντίθετο: Η αναξιοκρατία στην Κύπρο.

1.Οι βασικότεροι παράγοντες που ανέκαθεν επηρέαζαν και πάντοτε θα επηρεάζουν την αξιοκρατία σε μια χώρα, είναι το πολίτευμα και η πολιτική κατάστασή της, ο πλούτος και το πληθυσμιακό και γεωγραφικό μέγεθός της, η δομή και το μέγεθος της κρατικής μηχανής και συνακόλουθα οι ανάγκες διοικήσεως της και βεβαίως οι μεγάλοι εθνικοί προσανατολισμοί της.

2.Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως άμεσο αποτέλεσμα μιας εθνικοαπελευθερωτικής επαναστάσεως, ήταν πολιτικά και κοινωνικά αναμενόμενο και εν πολλοίς επιβαλλόμενο ότι θα στελεχωνόταν ως επί το πλείστον και επαναστατικώ δικαίω από τους δημιουργούς της. Η αξιοκρατία στην φάση αυτή βασιζόταν στην συμμετοχή και την διάκριση στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Αν εξαιρέσουμε τις θέσεις που απαιτούσαν πτυχίο πανεπιστημίου, όπως γιατροί, δικαστές, εκπαιδευτικοί, όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι έμπαιναν στο δημόσιο γιατί είχαν την έξωθεν καλή μαρτυρία, ή ακόμα και την βεβαίωση από τους τότε παντοδύναμους συνδέσμους αγωνιστών της συμμετοχής τους στον αγώνα αυτόν. Μετά από τα πρώτα χρόνια θα έπρεπε αυτή η έξωθεν καλή μαρτυρία να συνοδεύεται και από μια άλλη έξωθεν καλή μαρτυρία, αυτήν της πίστης και της αφοσίωσης στην εξουσία και το πολιτικό κατεστημένο που αυτή καρκινωματικά δημιουργούσε και που με την σειρά του θα συνέβαλλε στον ένα ή στον άλλον βαθμό στον αδελφοκτόνο διχασμό που θα ακολουθούσε.

3.Ήταν η περίοδος που και με αυτό το καρκίνωμα, της πλήρους πίστης και αφοσίωσης στην εξουσία, θα οδηγείτο ο τόπος στην καθυστέρηση και τις στρεβλώσεις, τις αναστατώσεις, στην απουσία ορθόδοξου πολιτικού βίου, τις προκλητικές και άνισες μεταχειρίσεις και βεβαίως τις διώξεις. Ήταν η περίοδος που κάποιοι θεωρούσαν το κράτος ως κτήμα της παράταξής τους και τις θέσεις σε αυτό, πάνω-κάτω, ως κληροδότημα ή προίκα για την παρέα, την οικογένεια και τους φίλους τους.

4.Αν και η Τουρκική εισβολή επέφερε άμεση ωρίμανση σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής, εν τούτοις η αναξιοκρατία συνέχιζε αν όχι χειρότερη, τουλάχιστον απτόητη. Και όσες φωνές υπήρξαν καταγγελτικές εναντίον της κατεπνίγοντο μέσα στα έντονα πολιτικά πάθη και την ταραγμένη πολιτική ζωή. Εκατοντάδες δημόσιοι υπάλληλοι έκτισαν καριέρες εκμεταλλευόμενοι τον προσηλυτισμό στην κρατική πολιτική εξουσία, τον φανατισμό της δημόσιας υπερασπίσεώς της και συχνά πυκνά και στην ρουφιανιά εις βάρος συναδέλφων, φίλων, ακόμα και συγγενών.

5.Το πρώτο καθοριστικό βήμα εναντίον της αναξιοκρατίας έγινε με την ίδρυση πολιτικών κομμάτων το 1976 και τις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν και που ουσιαστικά άρχισε να ανθίζει με την πολυκομματική βουλή που προέκυψε από τις βουλευτικές του 1981. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 άρχισαν μαζικά να επιστρέφουν στην Κύπρο οι αναλογικά πολύ περισσότεροι μορφωμένοι σε σύγκριση με την προ του ’74 κατάσταση, πράγμα που ενέτεινε στην κυπριακή κοινωνία ακόμα περισσότερο την ανάγκη αξιοκρατίας.

6.Γεγονότα όπως η ίδρυση πολιτικών κομμάτων, οι ελεύθερες εκλογές, η επάνοδος συνεχώς και περισσότερων μορφωμένων, η πολυκομματική βουλή, η ευρύτερη ανασύνθεση της κυπριακής κοινωνίας, η περισσότερη ανεξαρτησία του τύπου, οι νέες ιδέες, οδήγησαν τα πολιτικά κόμματα στο να αναγάγουν το ζήτημα της αξιοκρατίας ως ένα από τα μόνιμα προτάγματά τους. Και αυτό σε κάθε συζήτηση, σε κάθε συγκέντρωση ή εξόρμηση και πολύ περισσότερο σε κάθε προεκλογική περίοδο.

7. Η όλη υπόθεση, παρά τα σκαμπανεβάσματα που κατά κανόνα παρατηρούνται στα πολιτικά πράγματα, επειδή ακριβώς είχε ως ένθερμους υποστηρικτές τα πλέον δυναμικά και δημιουργικά στοιχεία της κυπριακής κοινωνίας, άρχισε να μπαίνει σε μια πορεία διορθώσεως και βελτιώσεως, που θα κρατούσε όμως 20 σχεδόν χρόνια. Και εδώ είναι να εκτιμήσει κανείς πόσο εδραιωμένη ήταν η νοοτροπία και η αντίληψη της αναξιοκρατίας, του μέσου, της ταπείνωσης κ.α.

8. Ο πρώτος άνεμος και το πρώτο ουσιαστικά βήμα προς τα εμπρός, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί του στα υπόλοιπα, έγινε με την ανάληψη της εξουσίας από τον Γιώργο Βασιλείου το 1988.

9. Η δεκαπενταετία που ακολούθησε, 10 χρόνια διακυβέρνησης από τον Γλαύκο Κληρίδη και 5 χρόνια από τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ήταν η περίοδος που πλέον άρχισε με γρήγορους ρυθμούς και σε αρκετούς τομείς να περιορίζεται δραστικά η αναξιοκρατία, να μπαίνουν μετρήσιμα κριτήρια, να υιοθετούνται διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες και σιγά σιγά να ανατρέπεται και η κοινωνική αντίληψη ότι παντού υπάρχει μόνον το μέσον και ότι μόνον αν έχεις μέσον μπορείς να γίνεις αστυνομικός, δημόσιος υπάλληλος, υπάλληλος ημικρατικού, διοικητικός, δόκιμος ή υπαξιωματικός.

10. Καταλυτικός παράγοντας που διασφάλισε την αξιοκρατία σε αρκετούς τομείς και εγγυάται κάποια ελπίδα στους υπόλοιπους, υπήρξε βεβαίως και η μεγάλη εθνική ανάγκη της ενταξιακής πορείας της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η συνακόλουθη εναρμόνιση της οικονομίας, της αγοράς, της κοινωνίας και του κράτους με τα βασικότερα και κυρίαρχα δεδομένα του απαιτητικού κόσμου που εθελουσίως και πεισματικά θέλαμε να εισέλθουμε.

11. Όμως, σήμερα και μετά από αυτά και παρόλα αυτά, η κατάσταση πόρρω απέχει από το τι ο καθένας ως πολίτης υπευθύνως θα ευχόταν και το τι τα πολιτικά κόμματα ευαγγελίζονται και εξαγγέλλουν. Σήμερα, οι τομείς που πάσχουν με μια σχεδόν αθεράπευτη παθογένεια είναι ο τομέας της αξιολόγησης και της ανέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων, της αστυνομίας και του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Είναι ο τομέας των μεταθέσεων, των μετακινήσεων και των αποσπάσεων, είναι ο τομέας των προσλήψεων και της αξιολόγησης στους οργανισμούς δημοσίου δικαίου, δηλαδή στους ημικρατικούς οργανισμούς, την τοπική αυτοδιοίκηση και τα δημόσια κρατικά μας πανεπιστήμια.

12. Η παθογένεια αυτή και ο φαύλος κύκλος που αυτή συνεχώς τροφοδοτεί, δεν οφείλεται ούτε στην έλλειψη ιδεών, ούτε στη απουσία προτάσεων και ούτε βεβαίως γιατί οι πολίτες δεν θα επικροτούσαν σοβαρές προσπάθειες περαιτέρω βελτιώσεως των πραγμάτων. Οφείλεται μόνον σε ένα και μόνον έναν λόγο: Στην απουσία ικανής και αρκετής ισχυρής πολιτικής βούλησης.

13. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους στα πλείστα ζητήματα και προβλήματα απουσιάζει η κατάλληλη ισχυρή πολιτική βούληση είναι η παρακμή της πολιτικής, η οποία ενόσω θα παρακμάζει, αυτή θα περιορίζεται στην λογιστική και την διαχείριση των προβλημάτων και των ζητημάτων, θα περιορίζεται στα ραδιοτηλεοπτικά στούντιο και τις δημόσιες σχέσεις, τις αβρότητες, τις ατάκες και ενίοτε τις αρλούμπες και βεβαίως θα οδηγήσει τα πολιτικά κόμματα στην αποϊδεολογικοποίηση και την μετατροπή τους σε έννομες συμμορίες που θα σύρονται από τα στενόκαρδα και ιδιοτελή συμφέροντα των εκάστοτε ηγετικών τους ομάδων.

14. Στο εναγώνιο ερώτημα, αν μπορεί να υπάρξει διέξοδος η απάντηση είναι : Ναι! Μπορεί να υπάρξει διέξοδος! Αρκεί να επανασυνδέσουμε την πολιτική με την ειλικρίνεια προθέσεων, την αξιοπιστία, την παρρησία, την τόλμη, το όραμα, τον ρεαλισμό και το πρόγραμμα και πρωτίστως, με το αίσθημα της εθνικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης.