Στο Φεστιβάλ συμμετέχουν επαγγελματικές θεα-τρικές ομάδες από διάφορες χώρες του κόσμου. Ο διεθνής χαρακτήρας του Φεστιβάλ δεν είναι παρά μια επιβεβαίωση ότι το Αρχαίο Δράμα αποτελεί ζωντανή παρουσία της σημερινής Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το Φεστιβάλ διεξάγεται καλοκαίρι, μήνα Ιούλιο, και προσελκύει στην Κύπρο επισκέπτες από όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα την άμεση επαφή του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος και του πολυπολιτισμικού κοινού.

Φέτος το Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε από την 1η Ιουλίου μέχρι την 31η Ιουλίου 2009. Παραστάσεις δόθηκαν από εννέα θεατρικούς οργανισμούς από: Ελλάδα, Γερμανία, Ιταλία, Ρουμανία, Ισραήλ και Κύπρο. Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου, στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου και στο Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ’.

Η γενναία Αντιγόνη αψήφησε τους ανθρώπινους νόμους και έθαψε τον αγαπημένο αδελφό, στο βασισμένο στον Σοφοκλή μπαλέτο «Αντιγόνη» του Κρατικού Θεάτρου Mecklenburg από την Γερμανία, σε χορογραφία και σκηνοθεσία της Κύπριας χορο-γράφου Δομνίκης Ευστρατίου.

Στην ασυνήθιστη παράσταση «Το πάθος των Τρωάδων», τον πόνο της Ανδρομάχης, της Εκάβης και της Κασσάνδρας συνόδεψε ζωντανή μουσική και τραγούδια στα «γκρίκο», μια παραδοσιακή αρχαία ελληνική διάλεκτο που ακόμη μιλιέται στην νότια Ιταλία, καθώς το κοινό ακολουθούσε την αφήγηση με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης.

Με την Λυδία Κονιόρδου ως Ηλέκτρα και ως Κλυταιμνήστρα και τον Νίκο Ψαρρά ως Ορέστη, το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσίασε τις «Χοηφόρες», το δεύτερο έργο της τριλογίας Ορέστεια του Αισχύλου, όπου τα παιδιά του Αγαμέμνονα, Ηλέκτρα και Ορέστης, ακολούθησαν την μοίρα που προδιέγραψε γι’ αυτούς ο φόνος του πατέρα, δίπλα στον αριστουργηματικό Χορό.

Την «Μήδεια» του Ευριπίδη παρουσίασε στην Κύπρο το Εθνικό Θέατρο Marin Sorescu από την Ρουμανία, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, παρουσιάζοντας μια τρωτή, εκτεθειμένη, ξένη Μήδεια να γίνεται άτρωτη μέσα από την διαδρομή της στο έργο.

Η θεατρική ομάδα «Ανεράδα» σε σκηνοθεσία της Μαγδαλένας Ζήρα παρουσίασε το θεατρικό έργο «Θηβαΐς», το οποίο αφηγήθηκε στο κοινό τους μύθους που συνέθεσαν τα έργα «Επτά επί Θήβας», «Ικέτιδες» και «Αντιγόνη».

Στις «Νεφέλες» ο Αριστοφάνης πραγματεύτηκε την μάχη των ιδεών, καθώς ο καταχρεωμένος Στρεψιάδης έστειλε στο Φροντιστήριο του Σωκράτη τον γιό του Φειδιππίδη να διδαχθεί την σοφιστική ρητορική, ενώ τα απρόσμενα αποτελέσματα τον ώθησαν να πυρπολήσει το Φροντιστήριο. Την παράσταση ανέβασε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου σε σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή.

Στην θεαματική αντίληψη του μύθου της «Ηλέκτρας» σε χορογραφία της Σοφίας Σπυράτου, το χοροθέατρο Ροές με την χαρισματική ομάδα των χορευτών χάρισαν στο κοινό δυνατές στιγμές πάθους και έντονων συναισθημάτων που συνοδεύονταν από την θεσπέσια μουσική του Michael Nyman.

Το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας ήρθε στην Κύπρο παρουσιάζοντας την «Άλκηστη» του Ευριπίδη με την Μαρία Σκουλά, τον Χρήστο Λούλη και τον Αργύρη Ξάφη, μια τραγωδία με εύθυμες στιγμές, όπου η πιστή σύζυγος του Άδμητου, Άλκηστη, δέχεται να πεθάνει στην θέση του, ενώ ο Ηρακλής την επαναφέρει στη ζωή.

Τέλος το θέατρο Herzliya Ensemble από το Ισραήλ έκλεισε το Φεστιβάλ με την «Ιφιγένεια την εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, όπου τα εσωτερικά διλήμματα του Αγαμέμνονα, οι γενναίες αποφάσεις της Ιφιγένειας και ο σπαραγμός της Κλυταιμνήστρας διανθίστηκαν από τα χορικά, ερμηνευμένα ζωντανά στην σκηνή, με την θαυμάσια μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ όπως την επέλεξε ο σκηνοθέτης Γιόσσι Ισραέλι.

Πηγή: Κυπριακό Κέντρο Δ.Ι.Θ.

Ο Οργανισμός προωθεί την πολιτιστική διαφορετικότητα, υποστηρίζει την πολιτιστική ταυτότητα και δρα προωθώντας ένα ενιαίο πολιτιστικό τοπίο για τα παιδιά και τους νέους.

Η ανάπτυξη των καλλιτεχνών μεταξύ τους για διαπολιτισμικό διάλογο, καινοτομία και τελειότητα, είναι ένα μεγάλο μέρος του οράματος του Οργανισμού σε καθημερινή πρακτική. Ο Οργανισμός σέβεται και τιμά την φωνή του καλλιτέχνη, των παιδιών και των νέων και παρέχει ανοικτή επικοινωνία και ανταλλαγή πληροφοριών έτσι ώστε διαφορετικές και ανεξάρτητες φωνές να μπορούν να εκφραστούν και να αναπτυχθούν. Συνέδρια, φεστιβάλ, εκθέσεις και άλλες δραστηριότητες είναι κάποια από τα μέσα επίτευξης των στόχων του διεθνούς Οργανισμού στον οποίο συμμετέχουν και τα εθνικά κέντρα/οργανισμοί.

Ο διεθνής οργανισμός ASSITEJ βασίζεται σε καλλιτεχνικές, ανθρωπιστικές και επιμορφωτικές προσπάθειες ανεξαρτήτως εθνικότητας, πολιτικών θέσεων, ή θρησκείας. Ο Οργανισμός αυτός υπάρχει λόγω της δυνατής πίστης που έχει για την ανάγκη του θεάτρου στην ζωή των παιδιών και των νέων.

Ο Οργανισμός βασίζεται και υποστηρίζεται από μέλη και έχει εθνικά κέντρα.

Έτσι έχει δημιουργηθεί και ο Κυπριακός Σύνδεσμος Θεάτρου για Παιδιά και Νέους, ο οποίος μετά από Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2009, και ψηφίζοντας νέο Διοικητικό Συμβούλιο και το Καταστατικό του, αρχίζει άμεσα την επαναδραστηριοποίησή του. Το νέο επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο του Κυπριακού Συνδέσμου Θεάτρου για παιδιά και νέους, απαρτίζουν οι: Ξενάκης Κυριακίδης (Πρόεδρος), Λίνα Ζένιου-Παπά (Αντιπρόεδρος), Ελλάδα Ευαγγέλου (Γραμματέας), Ελένη Οδυσσέως (Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων),

Χρύσω Χαραλάμπους (Ταμίας), Νίκος Νικολαΐδης (Μέλος), Άννα Ηλία (Μέλος).

Μέλη του Συνδέσμου μπορούν να γίνουν τόσο οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στον χώρο του Θεάτρου για παιδιά και εφήβους (θίασοι παιδικού και νεανικού θεάτρου, θίασοι που συμπεριλαμβάνουν παιδική σκηνή στις δραστηριότητές τους, θεατρικά εργαστήρια με συστηματική ενασχόληση με το θέατρο για παιδιά και νέους ή με καθοδήγηση από επαγγελματίες του θεάτρου) όσο και άτομα: Επαγγελματίες καλλιτέχνες του θεάτρου για παιδιά και νέους, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, θεατρολόγοι, δραματουργοί, εμψυχωτές θεάτρου, θεατροπαιδαγωγοί, θεατρικοί συγγραφείς και εκπαιδευτικοί με εξειδίκευση στο θέατρο.

Πηγή: www.assitej-international.org

Για περισσότερες πληροφορίες ή για να εγγρα-φείτε μέλη:

http://www.assitej-international.org

Ccoiti@cytanet.com.cy

Φαξ 22680822

Τηλ: 22671895

στην Ελένη Οδυσσέως

Αγαπητέ Νικόλα, μίλησε μας λίγο για τα πρώτα σου βήματα στο χώρο της ταχυδακτυλουργίας και τι ακολούθησε στην συνέχεια της καριέρας σου; Ποια ήταν η κορυφαία στιγμή στην καριέρα σου;

Μόλις στην ηλικία των οκτώ ετών άρχισα να ακολουθώ τα βήματα του πατέρα μου που είναι ταχυδακτυλουργός. Ξεκίνησα στο πλευρό του ως βοηθός. Στην συνέχεια παρακολούθησα αρκετά σεμινάρια στο εξωτερικό: Λονδίνο, Ελβετία, Ρωσία, Αμερική. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων παρουσίασα το πρώτο μου μαγικό πρόγραμμα για φιλανθρωπικό σκοπό. Μέρα με την μέρα μετά, παρουσίαζα κάτι το ξεχωριστό εντυπωσιάζοντας το κοινό μου.

Στην ηλικία των δεκαπέντε, μου ζητήθηκε να παρουσιάσω την τέχνη μου στην τηλεόραση. Αρκετοί ήταν αυτοί που μίλησαν για τις σπάνιες ικανότητές μου με αφορμή τα μαγικά κόλπα τα οποία παρουσίαζα όπως ,να κόβω γυναίκες από την μέση, να λυγίζω κουτάλια με το μάτι, να εμφανίζω και να εξαφανίζω διάφορα αντικείμενα. Στην συνέχεια, στην ηλικία των δεκαεννέα, τελειώνοντας την στρατιωτική του θητεία, έρχεται η μεγαλύτερη πρόκληση. Η αναχώρησή μου για το Las Vegas, στην Αμερική. Στο Las Vegas είχα την δυνατότητα να συνεργαστώ με κορυφαίους ταχυδακτυλουργούς όπως τους Jeff McBride, Dirk Losader, Kevin James, Sonny Fontanna, Jason Byrne. Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα μου μέχρι σήμερα ήταν η απονομή Μagic Αward όταν ήμουν δεκαεννέα ετών, με τον τίτλο του καλύτερου νεαρού ταχυδακτυλουργού στον κόσμο για το 2008. Πιστεύω όμως ότι τα καλύτερα έρχονται…

Το επάγγελμα αυτό είναι οικογενειακό σας. Πώς είναι να δουλεύεις μαζί με την οικογένειά σου;

Το ότι δουλεύω μαζί με όλη μου την οικογένεια για μένα είναι φανταστικό. Έχω άτομα που τα εμπιστεύομαι, πράγμα πολύ σημαντικό για την δουλεια μου.

Υπάρχουν αλήθεια επικίνδυνα τεχνάσματα που αν πήγαινε κάτι «στραβά» θα μπορούσε να χτυπήσει ένα μέλος της ομάδας σε μια παράσταση;

Σίγουρα υπάρχουν μαγικά κόλπα τα όποια είναι επικίνδυνα και ίσως να μπορούσε να κτυπήσει κάποιο μέλος της ομάδας. Αλλά ποτέ δεν παρουσιάζω κάτι για το όποιο δεν είμαι σίγουρος ότι θα πάει καλά και κάτι το οποίο θα έθετε σε κίνδυνο κάποιον από τους βοηθούς μου.

Οι παραστάσεις και τα τεχνάσματα που παρουσιάζετε αφορούν όλες τις ηλικίες;

Τις παραστάσεις μπορεί να τις παρακολουθήσει κάποιος από την ηλικία δύο ετών μέχρι εκατό! Για κάθε ηλικία φυσικά παρουσιάζω τα ανάλογα μαγικά κόλπα, δίνοντας μια ξεχωριστή νότα και ευχαρίστηση σε αυτούς που παρακολουθούν την τέχνη μου.

Ποιο ταχυδακτυλουργό θαυμάζεις και γιατί;

Ο ταχυδακτυλουργός που θαυμάζω είναι ο πατέρας μου, ο Ανδρέας Λιοτατής. Ο πατέρας μου είναι και ο άνθρωπος που ανακάλυψε το ταλέντο μου στον χώρο της μαγείας και μέχρι σήμερα είναι ο άνθρωπος που όποτε τον χρειαστώ είναι πάντοτε στο πλευρό μου. Παρουσιάζει την τέχνη του σε μεγάλα προγράμματα στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Αυτό που θαυμάζω πιο πολύ στον πατέρα μου είναι ότι είναι και εξαιρετικός παρουσιαστής, όπως και τελειομανής στην δουλειά του και στην τέχνη του. Επίσης ένα πολύ σημαντικό πράγμα που τον χαρακτηρίζει είναι η πολύ καλή επικοινωνία που έχει με το κοινό κατά την διάρκεια του προγράμματος. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στην επιτυχία μιας παράστασης.

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας σου και ποιος ο στόχος σου για το μέλλον;

Στόχος μου είναι να γίνομαι καλύτερος μέρα με τη μέρα και έτσι να εξελίσσομαι σε αυτό που κάνω. Αυτό άλλωστε είναι και το μυστικό της επιτυχίας, σε συνδυασμό πάντοτε με την αξιοποίηση και ανάπτυξη του ταλέντου μου. Κατ’ επέκταση, μεγαλύτερός μου στόχος για το μέλλον είναι μια μεγάλη περιοδεία σε πολλά μέρη του κόσμου, παρουσιάζοντας την τέχνη μου.

Ποια είναι η πιο συνηθισμένη ερώτηση που σου γίνεται;

Μετά από το τέλος κάθε παράστασης σίγουρα δημιουργούνται αρκετά ερωτηματικά στους θεατές. Η πιο συνηθισμένη ερώτηση που κάνουν είναι πώς γίνεται κάποιο κόλπο που τους εντυπωσίασε ιδιαίτερα.

„Νικόλα σου εύχομαι καλή συνέχεια και πολλές ακόμα κορυφαίες στιγμές.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ο James Thomas Bailey, καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κόμεντυ Σπορτζ / ComedySportz και του Εθνικού Θεάτρου Κωμωδίας / National Comedy Theatre στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια, βρέθηκε πρόσφατα στην Κύπρο. Με αυτή την ευκαιρία μας μίλησε για το ταξίδι, τις εντυπώσεις και γενικά για το έργο του.

Με ποια ευκαιρία είσαι στην Κύπρο, James;

Είμαι στην Κύπρο μετά από πρόσκληση που είχα από την Αμερικανική Πρεσβεία στα πλαίσια ενός Πολιτιστικού προγράμματος στην Κύπρο. Η Πρεσβεία συνεργάστηκε με τον ΘΟΚ για να διοργανώσει τα εργαστήρια σε διάφορες περιοχές στο νησί. Η δουλειά που έκανα ήταν αρχικά με εκπαιδευτικούς (πάνω από 600 άτομα), αλλά επίσης με επαγγελματίες ηθοποιούς καθώς και με ορισμέ-νους φοιτητές.

Πες μας για το ακαδημαϊκό και επαγγελματικό σου παρελθόν.

Είμαι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κόμεντυ Σπορτζ / ComedySportz και του Εθνικού Θεάτρου Κωμωδίας / National Comedy Theatre στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Είμαι επίσης ο Πρόεδρος της Ένωσης Εκπαιδευτικών Θεάτρου Καλιφόρνιας / California Educational Theatre Association, που είναι η επαγγελματική οργάνωση για τους εκπαιδευτικούς θεάτρου στην Καλιφόρνια. Το θέατρό μου δια-χειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα αυτοσχε-διασμού για έφηβους στις Ηνωμένες Πολιτείες και περιλαμβάνει περισσότερους από 1200 σπου-δαστές κάθε χρόνο. Έχω επίσης κάνει παραγωγές και έχω παίξει σε πολλές επαγγελματικές θεατρικές παραστάσεις καθώς επίσης και στην τηλεόραση και σε διαφημίσεις.

Καλείσαι συχνά για την εταιρική κατάρτιση και εκπαίδευση προσωπικού ως Δημιουργικός Σύμβουλος και ως Εκπαιδευτής στα σχολεία. Ποιος ο ρόλος σου σε τέτοια εργαστήρια / σεμινάρια; Βοηθούν αυτά τα εργαστήρια έτσι ώστε οι συμμετέχοντες να βελτιώσουν τους εαυτούς τους μέσω του αυτοσχεδιασμού;

Όπως έχω αναφέρει, το θέατρό μου έχει το μεγαλύτερο πρόγραμμα αυτοσχεδιασμού για έφηβους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα παιδιά εγγράφονται στο πρόγραμμα επειδή θέλουν να περάσουν ωραία και να διασκεδάσουν, αλλά ο πραγματικός σκοπός είναι να χτίσουν τέτοιες δεξιότητες της ζωής, που θα μπορέσουν να τις χρησιμοποιήσουν σε οποιοδήποτε επάγγελμα. Δεξιότητες όπως εμπιστοσύνη, ομαδική εργασία, το να ακούν (listening), εστίαση (focus), συνει-δητοποίηση, επίλυση προβλημάτων, συνεργασία και δημιουργικότητα. Αυτό αλλάζει την ζωή για πολλά παιδιά και κάθε χρόνο λαμβάνουμε μεγάλο αριθμό επιστολών από τους γονείς και από τους σπουδαστές που μας εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους. Πολλοί έχουν αποδώσει στο πρόγραμμα την αυτοπεποίθηση και την επιτυχία που έχουν σήμερα στο κολλέγιο ή σε προφορικές συνεντεύξεις για εργασία.

Όσον αφορά στην εταιρική πλευρά της δουλειάς μου, καλούμαι συχνά για να βοηθήσω μια εταιρεία / επιχείρηση να ξεπεράσει ένα πρόβλημα ή να βελτιώσει το ηθικό του προσωπικού. Οι δεξιότητες που διδάσκω δεν διδάσκονται σε μια οικονομική σχολή. Το «κουτί με τα εργαλεία» του «αυτο-σχεδιαστή» είναι μια μεγάλη πηγή για να αντιμετωπίζει πολλά πράγματα της καθημερινής ζωής. Σαν ηθοποιοί, εμείς στο ComedySportz, χρησιμοποιούμε τις δεξιότητές μας στην σκηνή για να κάνουμε τον κόσμο να γελάσει. Εκτός σκηνής, τις χρησιμοποιούμε για να διαχειριζόμαστε μια πετυχημένη επιχείρηση, της οποίας ένα σημαντικό μέρος είναι να διδάσκουμε τον κόσμο πώς να αυτοσχεδιάζει. Διδάσκουμε πώς να καλυτερέψουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους και τις κοινωνικές τους σχέσεις.

Έχουμε ψυχαγωγήσει και εκπαιδεύσει υπαλλήλους σε κάθε γνωστή βιομηχανία, από ανώτερους υπαλλήλους δικτύων μέχρι καλόγριες, από δικηγόρους μέχρι υλοτόμους. Σοβαρά. Υλοτόμους. Δεν κάνω πλάκα. Ψηλούς άνδρες με γυμνασμένο θώρακα, φανελένια πουκάμισα και τριχωτά πρόσωπα. Έτσι πραγματικά φαίνονται. Και γελούσαν και έπαιζαν, όπως τα παιδιά στο σχολείο. Έχουμε επιλεγεί και συνεργαστήκαμε συχνά κατ’ επανάληψιν με 65 από τις 500 «τυχερές» επιχει-ρήσεις φέτος. Στους πελάτες μας συμπεριλα-μβάνονται, οι: Coca-Cola, Walt Disney, Nestle και πολλοί άλλοι.

Πώς βρήκες τις ομάδες με τις οποίες δούλεψες εδώ στην Κύπρο;

Πέρασα θαυμάσια. Όλοι οι εκπαιδευτικοί που ήρθαν ήταν εκεί επειδή πραγματικά νοιάζονται να προσπαθήσουν να δώσουν στους μαθητές τους ποιοτικές οδηγίες και εμπειρίες. Η εργασία που έγινε στην Κύπρο ήταν πολύ συναρπαστική επειδή οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που δίδαξα δεν είχαν χρησιμοποιήσει ποτέ τον αυτοσχεδιασμό προηγουμένως ή τουλάχιστον δεν τον είχαν δοκιμάσει οι ίδιοι. Ήταν συγκλονιστικό να μοιράζομαι αυτές τις τεχνικές με τους συναδέλφους μου. Ήταν και πολύ ικανοποιητικό να βλέπω ότι μπορούσε να μεταφραστεί και πολύ καλά η όλη διδασκαλία! Μια από τους συμμετέχοντες μου έχει γράψει αρκετές φορές για να ευχαριστήσει τον «δάσκαλο της ζωής της»!

Πώς θα σύγκρινες τον αυτοσχεδιασμό στο θέατρο με τον αυτοσχεδιασμό στην καθημερινή ζωή;

Νομίζω ότι αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι ολόκληρή τους η ζωή είναι ένας αυτοσχεδιασμός! Κάθε επιλογή που κάνεις, κάθε διάλογος που έχεις, κάθε πρόβλημα που λύνεις όλα αυτοσχεδιάζονται και γι’ αυτό το λόγο, άρα, δεν θα έπρεπε όλοι να δουλέψουμε για να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας; Όταν οι ηθοποιοί δουλεύουν με τον αυτοσχεδιασμό για να βελτιώσουν την τεχνική της πρόβας τους και της απόδοσής τους, δεν συνειδητοποιούν ότι ακονίζουν επίσης και τις δεξιότητες στην ζωή τους και γίνονται πιο εύκαμπτοι, προσαρμόσιμοι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Οι δεξιότητες είναι όλες οι ίδιες, απλώς τις εφαρμόζουμε διαφορετικά (με διαφορετικό τρόπο).

Μίλησε μας για το Arts Management (Διαχείριση Τεχνών).

Σαν μέρος της εκπαίδευσής μου, διδάκτηκα επίσης πώς να διαχειρίζομαι ένα θέατρο, πώς να διευθύνω μια επιχείρηση τεχνών. Αρχικά το έκανα αυτό για να ευχαριστήσω τον πατέρα μου ο οποίος ανησυχούσε ότι δε θα μπορούσα να ζήσω καλά σαν ηθοποιός και ότι αυτό θα μου πρόσφερε μια εναλλακτική καριέρα. Αυτή ήταν καλή επιλογή επειδή τελικά κατέληξα να διευθύνω μια επιχείρηση θεάτρου. Είναι τόσοι πολλοί οι καλλιτέχνες που έχουν καλές, δημιουργικές ιδέες, αλλά δεν ξέρουν πώς να τις μετατρέψουν σε δουλειά / επιχείρηση.

Πώς αξιολογείς τα πολιτιστικά δρώμενα στην Κύπρο;

Εντυπωσιάστηκα με τον πολιτισμό στην Κύπρο και ειδικά με τη δουλειά του ΘΟΚ. Είχα την τύχη να δουλέψω με κάποιους επαγγελματίες ηθοποιούς, δυστυχώς όμως δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι παραστάσεις τους ενόσω ήμουν εδώ, και βρίσκονταν ακόμα σε πρόβες. Στην επόμενή μου επίσκεψη, θα ήθελα πολύ να δω μερικά από τα πολιτιστικά δρώμενα και ίσως να φέρω και εγώ κάποια παράστασή μου εδώ.

Εκδίδεις ένα βιβλίο σύντομα. Σε ποιους θα ήταν χρήσιμο το βιβλίο σου;

Ναι, έχω γράψει ένα βιβλίο για τους εκπαιδευτές θεάτρου για το πώς να χρησιμοποιούν τον αυτοσχεδιασμό μέσα στην τάξη. Το βιβλίο θα ήταν επίσης χρήσιμο για όποιον διδάσκει αυτοσχεδιασμό σε οποιοδήποτε επίπεδο. Δουλεύω πάνω σε ένα δεύτερο βιβλίο τώρα, περισσότερο για τους επιχειρησιακούς μου πελάτες, για χρησιμοποίηση του αυτοσχεδιασμού στην ζωή και στην δουλειά.

Πώς θα έπρεπε ένας ηθοποιός να διατηρεί τον εαυτό του σε φόρμα και σταδιακά να βελτιώνεται όσον αφορά στον αυτοσχεδιασμό;

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο αυτοσχεδιασμός σπάνια διδάσκεται σαν μέρος της πανεπιστημιακής κατάρτισης και έτσι οι ηθοποιοί πρέπει να ψάξουν από μόνοι τους. Στις μεγάλες πόλεις, όπως στο Λος Άντζελες ή τη Νέα Υόρκη, υπάρχουν πολλά τμήματα/εργαστήρια από τα οποία μπορεί να διαλέξει κάποιος. Είναι δυσκολότερο να βρει κανείς εργαστήρια σε μικρότερες πόλεις. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αρκετά τέτοια εργαστήρια στην Κύπρο, αλλά υπάρχουν αρκετές ιστοσελίδες και βιβλία διαθέσιμα που έχουν πληροφορίες και τεχνικές.

Νίκος Μουρατίδης

Συγγραφέας

στην Ελένη Οδυσσέως

Τελικά ποια είναι πραγματικά η παράνομη σχέση; Αυτή που απλά βιώνεται εκτός γάμου ή αυτή που βιώνεται εντός γάμου και μπορεί να παραβιάζει όλη την προσωπική ευτυχία του ζευγαριού αλλά και τις ζωές των παιδιών; Ο Νίκος Μουρατίδης έχει αγγίξει βαθιά, έχει κάνει μια επέμβαση μέσα στην ψυχή μιας γυναίκας -της Σοφίας, αλλά και κάθε άλλης Σοφίας- σα να είναι το καλύτερο νυστέρι του αιώνα μας. Μια επέμβαση που αν επρόκειτο για παθολογική διάγνωση θα γινόταν επέμβαση ρουτίνας. Γιατί οι «εγκλωβισμένες» γυναίκες, όπως τις αποκάλεσε ο συγγραφέας, είναι πολλές. Και όχι απλά την έκανε την επέμβαση, αλλά με μεγάλη επιτυχία, γιατί κατάφερε να ελευθερώσει την ψυχή της Σοφίας από την αιχμαλωσία που ζούσε, παρ’ όλες τις επιπλοκές που της έτυχαν. Και παράλληλα μ’ όλη αυτή την συναισθηματική περιπέτεια στρώθηκε και έγραψε και ένα παιδικό μυθιστόρημα γεμάτο τόλμη, φαντασία, ανατροπές και χιούμορ. Σήμερα εδώ, αποφασίσαμε να μιλήσουμε μόνο για βιβλία, για αισθήματα και συναισθήματα.

Τελικά αυτός ο Νίκος Μουρατίδης μήπως είναι…περίπτωση;

Προτείνω να μιλάμε στον ενικό και να μην χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό της μεγα-λειότητας των Λουδοβίκων. Συμφωνείς;

Βεβαίως και συμφωνώ.

Ωραία. Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς με την συγγραφή ενός βιβλίου αρχικά, και πότε ένιωσες ότι το ήθελες;

Ανέκαθεν έγραφα. Από μικρές ιστοριούλες και διηγήματα μέχρι τα γνωστά ερωτικά εφηβικά ποιηματάκια που σκαρώναμε όλοι μας. Το ότι κάποια στιγμή μια ιστορία μου με ένα πιτσιρικά που ψάχνει τον πατέρα του έγινε βιβλίο δεν το περίμενα ούτε εγώ ο ίδιος. Έγινε εντελώς τυχαία, σαν να ήταν γραφτό να γίνει. Ακούγεται λίγο μοιρολατρικό αλλά έτσι είναι.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ξεκινήσεις την συγγραφική σου πορεία από ένα παιδικό μυθιστόρημα;

Εκ των υστέρων που το σκέφτηκα μάλλον θα ήταν κάποια ανάγκη μου να κάνω δύο μεγάλα ταξίδια. Ένα στην αρχαία Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ και ένα στην παιδική μου ηλικία. Μάλλον ήθελα να ανασύρω μνήμες, να ξαναγίνω παιδάκι και να κάνω σκανταλιές. Ξέρεις όμως τι ωραία που πέρασα. Ήταν πολύ θεραπευτικά αυτά τα δύο ταξίδια.

«Ο μικρός Αλκιβιάδης και οι Ολυμπιακοί Αγώνες» και ακολούθως «Ο μικρός Αλκιβιάδης στο νησί των πειρατών». Όλες οι πληροφορίες γύρω από την Αρχαία Ελλάδα και την αρχαία ελληνική μυθολογία, τα αρχαία αγωνίσματα και τους Αγώνες, τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής τα χρόνια εκείνα. Σαφώς πρόκειται περί αρκετής μελέτης και φαντασίας…

Μου άρεσε να βάλω μια ιστορία που επινόησα μέσα στο αληθινό περιβάλλον και στην εποχή του Περικλή, μια και την λατρεύω εκείνη την περίοδο. Με κάνει και αισθάνομαι περήφανος σαν Έλληνας που τα πάντα ξεκίνησαν από εδώ. Διαβάζω πολύ για την αρχαία Ελλάδα. Από δοκίμια και αρχαία κείμενα μέχρι ιστορικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Σε πληροφορώ ότι ο ειδικός φιλόλογος που έστειλαν το βιβλίο να το διαβάσει πριν τυπωθεί δεν βρήκε να διορθώσει τίποτα.

Απ’ την άλλη διαβάζοντας κάποιος το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» αποκτά την εντύπωση ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία. Οι περιγραφές των συναισθημάτων των χαρακτήρων, όλες οι λεπτομέρειες χωρίς καθόλου φλυαρία αλλά και η ιστορία η ίδια… Υπάρχουν αλήθεια πραγματικά γεγονότα στα οποία βασίστηκες ή είναι μια φανταστική ιστορία;

Εντελώς φανταστική. Υπάρχουν φυσικά στοιχεία, ή σκηνές, ή κάποιες συμπεριφορές που τις έχω ζήσει σε κοντινά μου πρόσωπα, αλλά η ιστορία είναι φανταστική. Η μόνη αληθινή κάπως είναι η ηρωίδα μου, η Σοφία, που είναι ένα παζλ από τρεις φίλες μου. Πήρα στοιχεία δηλαδή από τρεις γυναίκες για να φτιάξω μια.

Ήταν το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» αυτό που φαντάστηκες εσύ να είναι όταν παίχτηκε στην τηλεόραση;

Όχι. Πιστεύω ότι πάντα όταν κινηματογραφείται ένα κείμενο γίνεται κατώτερο. Γράφοντας αλλιώς φαντάζεσαι τα πρόσωπα, τους χώρους ή τα φυσικά τοπία και αλλιώς σου προκύπτει μετά στην τηλεόραση που λόγω «ευκολίας» ή οικονομίας κάνουν προχειρότητες. Και το Αθήνα-Θεσσαλονίκη πάλι καλά έγινε, που να δεις κάποια άλλα. Μην ξεχνάς ότι το διάβασμα είναι φαντασία, ενώ η τηλεόραση και το σινεμά μας τα δίνουν όλα δεδομένα.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η μετάβαση του σεναρίου σε μυθιστόρημα;

Νόμιζα ότι θα είναι εύκολο, αλλά τελικά ήταν πολύ δύσκολο. Μια σεναριακή γραφή είναι εντελώς διαφορετική από μια μυθιστορηματική αφήγηση. Με παίδεψε, αλλά δεν πειράζει. Οι κριτικές που πήρε το βιβλίο και η πορεία του στα βιβλιοπωλεία με δικαίωσε.

Μέσα από τα βιβλία σου μου δίνεις την εντύπωση ότι θαυμάζεις πολύ τα παιδιά και τις γυναίκες. Επίσης δείχνεις ότι σου αρέσουν οι συμπτώσεις.

Τα παιδιά τα λατρεύω. Μπορώ να καθίσω ώρες και να τους μιλάω και να παίζω μαζί τους και να ζωγραφίζουμε. Χωρίς τις γυναίκες πιστεύω ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε ενώ οι συμπτώσεις με αφήνουν άφωνο και δύσπιστο. Κάτι περίεργο κρύβεται πίσω από κάθε σύμπτωση…

Το γράψιμό σου έχει μια καθαρότητα στους χαρακτήρες και στους χώρους, έχει χιούμορ, ευαισθησία, είναι ευθύ, είναι ακριβώς μέσα στην ουσία και η φαντασία δεν έχει όρια. Όλα αυτά σε αντιπροσωπεύουν;

Φυσικά. Πρέπει να ξέρεις πως όταν γράφω πρώτα δουλεύω πολύ καλά τους χαρακτήρες. Θέλω να μοιάζουν όσο το δυνατόν πιο αληθινοί. Να μην «μπάζουν» από πουθενά. Και μετά «κεντάω» την ιστορία. Κάνω συνέχεια τον δικηγόρου του διαβόλου για να μου βγει όσο γίνεται πιο αληθοφανής. Δεν θέλω ο αναγνώστης να πει «έλα μωρέ, έτσι τον βόλευε έτσι το έγραψε».

Τελικά οι «παράνομοι» έρωτες είναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής μας;

Έτσι φαίνεται αν και δεν πιστεύω στην ορολογία «Παράνομος έρωτας». Δεν συμφωνώ καθόλου πριν από την λέξη έρωτας να μπαίνει οποιοδήποτε επίθετο. Ο έρωτας είναι έρωτας. Τελεία.

Αν είχες να επιλέξεις ένα από όλα αυτά που κάνεις ή που έχεις κάνει, τι θα ήταν αυτό;

Το γράψιμο πρώτο και καλύτερο, και μετά η μουσική.

Μια και το Αθήνα-Θεσσαλονίκη έχει γίνει τηλεοπτική σειρά να ευχηθούμε ο μικρός Αλκιβιάδης να είναι το μεγάλο τηλεοπτικό ή και κινηματογραφικό γεγονός πριν τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο;

Από το στόμα σου και στου Walt Disney τ’ αφτί. [Γέλια]

Τελειώνοντας ετοιμάζεις κάτι ακόμα για να εκδοθεί;

Μέσα στο 2009 θα βγουν ακόμα δύο βιβλία μου. Ένα μυθιστόρημα που λέγεται «Η βραχονησίδα» και μια συλλογή δέκα διηγημάτων, που μπλέκουν με κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο, με τίτλο «Εγώ ήμουν αντράκι». Εδώ χρησιμοποιώ και μια πολύ σκληρή και ωμή γλώσσα.

Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία.

Ευχαριστώ πολύ.

Διαβάζοντας το «Αθήνα Θεσσαλονίκη» διαπίστωσα στο συγγραφικό επίπεδο πόσο έξυπνη και γρήγορη είναι η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή που γίνεται από την διήγηση της Σοφίας, στην αφήγηση του Ανδρέα. Κάτι το οποίο μας βάζει πολύ νωρίς στην καθημερινότητα των δύο ηρώων του μυθιστορήματος και της παράλληλης δράσης τους. Και βέβαια διαβάζοντας, οι εικόνες τρέχουν από μόνες τους. Δεν χρειάζεται να σταματήσει κανείς να τις φανταστεί. Η καταπληκτική λεπτομέρεια, χωρίς καθόλου φλυαρία, λεπτομέρεια που ξυπνά τις μικρές πραγματικότητες της καθημερινότητας, που τις προσπερνούμε αλλά είναι τόσο σημαντικές. Την στιγμή που η Σοφία δεν μπορούσε να χτυπήσει το κουδούνι με τα χέρια της, θυμήθηκε αυτόματα και μηχανικά ότι μπορούσε να το κάνει με την μύτη της. Την στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσε τη φωνή του Ανδρέα, θυμήθηκε ότι κάτι λείπει από την ψυχή της και την καρδιά της. Και έτσι προχώρησε.

Φώτος Φωτιάδης, σκηνοθέτης

στην Ελένη Οδυσσέως

Μόνο με την πρώτη ανάγνωση του θεατρικού έργου Φώτο, ήταν αρκετό για να διαπιστώσω πόσο επηρεασμένος είναι ο συγγραφέας από το κυπριακό πρόβλημά μας και τους ανθρώπους της Κύπρου με τους Αγνοούμενους τους. Πολύ έξυπνος και ο παραλληλισμός που κάνει με τους Αγνοούμενους και τους Αγνοούντες. Πες μας λίγα λόγια για το έργο και το συγγραφέα του σε σχέση με το έργο.

Το έργο το διάβασα φέτος το καλοκαίρι παρόλο που πρωτοπαίχτηκε στην Αθήνα από τον περασμένο Μάρτιο περίπου. Δεν έτυχε να δω την παράσταση στην Αθήνα, έχω διαβάσει σημειώματα, έχω δει φωτογραφίες κλπ, αλλά εγώ μόλις το διάβασα θεώρησα ότι είμαστε μπροστά σε ένα πολύ σπουδαίο θεατρικό έργο, ανεξάρτητα από το θέμα. Για μας τους Κυπρίους γίνεται ακόμη σπουδαιότερο διότι το θέμα του αφορά την Κύπρο, και ακριβώς πιστεύω ότι είναι η σπουδαιότερη ΚΑΤΑΘΕΣΗ ενός Ελλαδίτη σ’ ένα θέμα που αφορά την Κύπρο από το 1974. Και όταν λέω θέμα, δεν εννοώ θεατρικό ή φιλολογικό ή λογοτεχνικό αλλά γενικότερα πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, μεταφυσικό, και όλα αυτά τα στοιχεία εμπεριέχονται στο έργο. Είναι ένα πολύ σπουδαίο έργο γι’ αυτή τη στιγμή που αφορά τον Ελληνισμό γενικότερα αλλά και ένα έργο Παγκόσμιο. Το έργο αυτό θα μπορούσε να παιχτεί σε πάρα πολλές χώρες με τα στοιχεία που έχει και να συγκινήσει ανθρώπους που είχαν παράλληλα δεδομένα πολιτικά και εθνικά και κοινωνικά με αυτά που συνέβησαν στην Κύπρο. Δηλαδή θα μπορούσε να παιχτεί και στη Γιουγκοσλαβία και στο Βιετνάμ και στο Ιράκ και στην Αμερική ακόμα. Επίσης ο Κατσικονούρης πιστεύω ότι συνέλαβε εμπνευσμένα την προσέγγιση στο θέμα των αγνοουμένων με ένα καταπληκτικό τρόπο. Δεν κάθεται να κλάψει, να θρηνήσει, να μιλήσει μ’ ένα τρόπο κακομοίρικο για τους αγνοούμενους. Μιλά επί της ουσίας. Και επίσης παράλληλα στο έργο μιλά και για ένα θέμα που αφορά ολόκληρο τον Ελληνισμό, και την Κύπρο και όλο τον κόσμο. Δηλαδή την κοινωνική κατάσταση που υπάρχει σήμερα και τις ευκαιρίες που έχει ένας ανερχόμενος ας πούμε δημοσιογράφος καριέρας, ο οποίος γράφει σε μια κορυφαία εφημερίδα, μπορούσε να ήταν σε οποιαδήποτε μεγάλη χώρα του κόσμου, και αυτός ο άνθρωπος μας παρουσιάζει με τον τρόπο και τη συμπεριφορά του την αντίληψη την κοινωνική που έχουμε σ’ όλο τον κόσμο σήμερα. Για το ότι πάση θυσία πρέπει να ανέλθω, πάση θυσία πρέπει να κατακτήσω κάτι, πάση θυσία να μπορέσω να φτάσω στην κορυφή και αγνοώ ακόμα και από πρώτη θέση πράγματα όπως είναι, ο αγνοούμενος αδελφός της γυναίκας του όπως είναι στο έργο. Αυτά νομίζω τα στοιχεία του έργου πρέπει να κάνουν εμάς τους Κυπρίους να δουμε το έργο. Είναι ένα έργο που κουβαλά μαζί του μνήμες απ’ το παρελθόν πολλές, και που ζωντανεύουν εδώ μπροστά μας και ταυτόχρονα να τους προβληματίσει για την στάση ας πούμε της Ελλάδας έναντι της Κύπρου. Αναλύεται με ένα τρόπο πανέξυπνο χωρίς να καταλήγει σε εξωτερικά πολιτικά στοιχεία, αλλά είναι η στάση γενικά των Ελλαδιτών απέναντι της Κύπρου.

Τώρα, ένα σημείο που ανέφερες πολύ σημαντικό είναι αυτό για τους Αγνοούντες. Η λέξη Αγνοούμενος έχει κοινή ρίζα, από την αντίθετη πλευρά, με την κορυφαία φράση του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, το ‘γνώθι σαυτόν’. Δηλαδή αγνοούμενος είναι ακριβώς αυτός ο οποίος δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Δεν ξέρουμε που είναι εμείς άρα ταυτόχρονα ούτε και ο ίδιος δεν ξέρει τον εαυτό του. Διότι εάν υποθέσουμε ότι ένας αγνοούμενος μικρός ή μεγάλος έζησε και επήγε στην Τουρκία, και άρχισε να κάνει καριέρα εκεί, και να ζήσει να επιβιώσει ή μια μικρή κοπελίτσα μεγάλωσε και ωρίμασε και έγινε αυτό το πράγμα, αγνοεί την τύχη του, αγνοεί τη ρίζα του, αγνοεί από πού προέρχεται. Άρα και κάθε ένας από μας, μέσα στο έργο ακριβώς τίθεται το ερώτημα, αν γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας. Αναζητώντας κάποιους αγνοούμενους μήπως είμαστε εμείς αγνοούμενοι; Απέναντι στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον;

Σε τούτη την περίπτωση στο έργο, θα έλεγες ότι αν κάποιος από όλους ήξερε καλά τον εαυτό του θα ήταν η Δέσποινα;

Ναι η Δέσποινα κατά κάποιον τρόπο που είναι η κοπέλα που έρχεται από την Κύπρο, έρχεται εδώ με δύο βασικούς σκοπούς. Τρεις ακόμα: ο ένας σκοπός, ο εξωτερικός, είναι ο σκοπός να λάβει μέρος σε μια διαδήλωση και να μιλήσει για τους αγνοούμενους. Ο δεύτερος σκοπός είναι να προσεγγίσει και να μυήσει την αδελφή της εις την ουσία της υπόθεσης αγνοουμένων. Επίσης αυτός που είναι αγνοούμενος πολύ και δεν ξέρει ακριβώς τα πράγματα στην ουσία τους και που θέλει να κερδίσει τη ζωή του κοιτάζοντας μόνο μπροστά, είναι ο Πέτρος, του οποίου όμως και αυτού κάποια στιγμή έρχεται σαν μια νύξη από το παρελθόν και από τον πλανήτη ας πούμε, η υπόθεση της μικρής Εσκιμώας. Βλέπει, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει. Τώρα αυτή η μικρή Εσκιμώα ξεκινά από μια αίσθηση ότι αυτό είναι παιχνίδι αλλά μπορεί να είναι και ένα μήνυμα από τον χώρο των Εσκιμώων που είναι ο Βόρειος Πόλος, και από κει που είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται τις αλλαγές τις κλιματολογικές του πλανήτη μας. Πού πάει αυτός ο πλανήτης; Βυθίζεται και χάνει τον προσανατολισμό του. Άρα πρέπει να προσέξετε και να προσέξετε πια τον κόσμο γενικά. Και όχι ειδικά για μας. Δηλαδή εγώ αν κερδίσω λεφτά και αν ανέλθω στην καριέρα μου και αν κάνω τον σπουδαίο και «περνούμε μια ενδιαφέρουσα ζωή» λέει στο έργο. (Και αυτός είναι και ο υπότιτλος του έργου που σκόπιμα χρησιμοποιείται, σαν αντίθεση με τους αγνοούμενους.) Ενώ οι αγνοούμενοι είναι ένα πρόβλημα το οποίο εμπεριέχει την τραγωδία, ξαφνικά η ενδιαφέρουσα ζωή είναι η ζωή που ζούνε, οι αστοί, οι μικροαστοί, οι μεγαλοαστοί για τους οποίους όλα είναι ωραία. Όταν ρώτησα τον συγγραφέα γιατί τοποθετεί το έργο στου Μόρφου και όχι στη Λάπηθο, στην Κερύνεια, ή στην Αμμόχωστο, μου λέει «βρήκα κάποιους ανθρώπους, κάποια στοιχεία από του Μόρφου και επειδή μου είπαν ότι στου Μόρφου έχει πορτοκαλιές και άλλα πράγματα, θεώρησα ότι ήταν καλό». Το συγκεκριμένο έργο δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι πολύ πιο σπουδαίο και από το ΓΑΛΑ το τελευταίο του έργο το οποίο έχω δει στην Αθήνα τελευταία που είχα πάει, και από το ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΝΤΡΙΜΙΝ που το είχε γράψει πολύ πιο πριν, και ο ίδιος το θεωρεί ότι έχει μια ωριμότητα ας πούμε.

Το έργο είναι γραμμένο πάνω σε πολύ γερά θεμέλια. Που έχουν να κάνουν με την ιστορία της Ελλάδας και με το θέμα του μεταφυσικού.

Ακριβώς. Το θέμα το μεταφυσικό. Και το δίνει μ’ έναν απλό τρόπο. Είναι ένα απλό έργο στο οποίο θέτει το θέμα της σχέσης των ζωντανών μ’ ένα νεκρό. Τις καλές σχέσεις. Υπάρχει μια καλή σχέση την οποία έχουμε χάσει λίγο στην εποχή μας εμείς. Διότι εμείς βλέποντας πολλές φορές αυτές τις Αμερικάνικες ταινίες με τα grand guignol, με τα διαστημικά, με τα τέρατα, νομίζουμε ότι είναι κάτι το άσχημο. Ένας Φιλιπινέζος σκηνοθέτης και καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος ζούσε στην Καλιφόρνια στον Σαν Φρανσίσκο, ανέβαζε αρχαία τραγωδία γιατί ανέβαζε μεταφυσική κατεύθυνση πάντα. Και δανειζόταν και στοιχεία απ’ τον πολιτισμό τον δικό του. Τον Φιλιπινέζικο και τον Ανατολικό. Και μια φορά που κουβεντιάζαμε μου λέει: «Οι δυτικοί, οι δυτικοευρωπαίοι και κυρίως οι Αμερικάνοι, φοβούνται τους νεκρούς τους ή τρομάζουν ή τους πιάνει ένα φρικιαστικό πράγμα. Οι αρχαίοι Έλληνες έθαβαν τους νεκρούς μες το σπίτι.» Υπάρχουν και εδώ στη Λευκωσία, υπάρχουν σπίτια ακόμα και τώρα, που έχουν τάφους, αρχαιοελληνικούς τάφους. Δηλαδή η σχέση εκεί είναι ελεύθερη. Και ο νεκρός από την στιγμή που τον έχεις τιμήσει και έχει πάρει τη σωστή του θέση σαν ψυχή, σε βοηθά. Βλέπεις, ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχει κάνει η ανθρωπότητα είναι οι πυραμίδες. Οι πυραμίδες είναι τάφοι. Είναι χώροι που έβαζαν το σώμα του Φαραώ. Αυτό σημαίνει ότι ήθελαν να τιμήσουν το Φαραώ. Να πάρουν απ΄ την ενέργειά του. Ήθελαν να διαφυλάξουν την ενέργειά του. Και απ’ εκεί και πέρα να βρουν ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με αυτό το μεγάλο πλάσμα που ήταν ο Α ή Β Φαραώ που έζησε. Λοιπόν αυτά τα λέμε διότι το έργο αγγίζει κάτι τέτοια πράγματα και όπως πολύ σωστά το είπες έχει βάσεις γερές και πατά πάνω σε βάσεις γερές. Δεν γράφει και δεν λέει διάφορες κουβέντες άσχετες. Και ταυτόχρονα είναι απλό, είναι σύγχρονο. Μοντέρνο έργο και έχει τέτοια θέματα. Και ο θεατής μέσα από την παράσταση, και ο τρόπος που θα κάνουμε την παράσταση, είναι ότι θα φτάσει σε μια λύτρωση, σε μια κάθαρση. Δεν θα κάτσει να κλαίει.

Ο Πέτρος είχε ένα πόνο στην κοιλιά. Αυτός ο πόνος έρχεται, και επανέρχεται, αλλά κάποια στιγμή φεύγει εντελώς ο πόνος αυτός. Είναι συμβολικό στοιχείο αυτό;

Ναι. Ο Πέτρος, τον πόνο στην κοιλιά τον συνδέει με την υπόθεση αυτής της Εσκιμώας. Τι σημαίνει αυτό; Η κοιλιά μας είναι εκεί που είναι ο ομφάλιος λώρος όπως ξέρουμε που είμαστε δεμένοι με τη μάνα μας και που κόβεται από τον γιατρό για να ελευθερωθούμε από το σώμα της μάνας. Ο Πέτρος πονάει εκεί ακριβώς σ΄ αυτό το σημείο. Διότι είπαμε ότι η πηγή και η μνήμη και το παρελθόν και η μάνα του, η μάνα γη δηλαδή, του στέλνουν μηνύματα. Μέσω της Εσκιμώας. Και φαίνεται ότι αυτό το πράγμα τον απασχολεί και τον επηρεάζει πάρα πολύ, αλλά αυτό θεωρεί ότι μπορεί να το ξεπεράσει με ένα ποτήρι ουίσκι. Και επίσης αυτό το σύμβολο του ουίσκι, που χρησιμοποιεί το ουίσκι για να σκοτώσει τον πόνο του ομφάλιου λώρου. Δεν χρησιμοποιεί όμως κρασί. Δεν πίνει κρασί. Είναι αυτό που είναι και μόδα και πολλές φορές πίνουμε ουίσκι. Το κρασί είναι θεραπευτικό. Πραγματικά θεραπευτικό και είναι και διονυσιακό. Ενώ το ουίσκι είναι μια άλλη κατάσταση. Σου θολώνει τα πράματα. Ενώ το κρασί όταν το πίνεις σωστά σου ανοίγει τα πράματα…

Είναι και η διάθεση που δημιουργεί το να αντιμετωπίσουμε κάποια πράματα, την αλήθεια…

Ναι, την αλήθεια, και κυρίως να ψάξουμε να βρούμε που βρισκόμαστε, που στερεωνόμαστε. Αν είμαστε στέρεα ή αν είμαστε στον αέρα κλπ.

Ή αν είναι επιλογή μας να είμαστε αγνοούμενοι…

Ναι.

Πες μας για την όλη πρωτοβουλία της παράστασης, τους συνεργάτες και τους συντελεστές, και βεβαίως για τους ηθοποιούς.

Το έργο ανεβαίνει στα πλαίσια της συνεργασίας μας με την Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων Κύπρου, η οποία μας παραχώρησε το θεατρικό χώρο αυτό και η παραγωγή γίνεται ουσιαστικά ελεύθερα. Δεν είναι παραγωγή της Εταιρείας, διότι η εταιρεία έχει στόχο να ανεβάζει μόνο κυπριακά έργα. Αλλά εγώ επειδή είμαι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εταιρείας τους πρότεινα αυτό το έργο επειδή είναι κυπριακό. Εγώ το θεωρώ ΚΥΠΡΙΑΚΟ. Διότι μιλά για την Κύπρο. Κυπριακό είναι καθετί που αφορά την Κύπρο. Μπορεί κάποιος που είναι Κύπριος να γράφει και να μην έχει σχέση με την Κύπρο αυτό που γράφει. Και ενώ αυτό είναι έργο που γράφτηκε από Ελλαδίτη αλλά είναι για την Κύπρο, πολύ ουσιαστικά και πολύ βαθιά. Το δέχτηκε η Επιτροπή της Εταιρείας και μας παραχώρησαν το χώρο και συνεργάζονται και μαζί μας. Αυτό είναι το ξεκίνημα. Μετά αναμένουμε ότι θα υπάρξουν κάποιες επιχορηγήσεις καταρχήν από τον ΘΟΚ, έχει εγκριθεί ήδη μια επιχορήγηση από τον ΘΟΚ, είμαστε στο στάδιο αναμονής για την επιχορήγηση από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες και το Υπουργείο Παιδείας και έχουμε προσεγγίσει πολλούς παράγοντες διάφορους, οικονομικούς, θρησκευτικούς κλπ, για να στηρίξουν την παράσταση. Η παράσταση ανεβαίνει σε συνεργασία πάλι και υπό την Αιγίδα του Συνδέσμου των Αγνοουμένων, ο οποίος είναι ένας οργανισμός που είναι ανεξάρτητος και λειτουργεί και έχει μια επιτροπή, έχει να δώσει λόγο κατ’ ευθεία στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν υπάγεται σε κανένα Υπουργείο και του οποίου ο Πρόεδρος ο Νίκος Θεοδοσίου και ο Νίκος Σεργίδης, ο Γραμματέας, έχουμε συναντηθεί μαζί πολλές φορές και έχουμε βάλει κάποιους στόχους, γιατί εγώ ήθελα από την αρχή να εμπλακούν οι σύνδεσμοι των αγνοουμένων. Και του πρώτου ανθρώπου που έδωσα το έργο να το διαβάσει ήταν του Προέδρου του Συνδέσμου Αγνοουμένων. Χωρίς να του πω τίποτα, αν είναι καλό ή κακό, για να μην τον προκαταλάβω, του είπα να το διαβάσει και να μου πει αν μπορούμε να το κάνουμε στην Κύπρο, ή αν μπορεί να έχει κάτι που να ενοχλήσει τους Αγνοούμενους. Το διάβασε σε μια μέρα από ότι μου είπε και τον ενθουσίασε πάρα πολύ, και το θεωρεί πολύ σπουδαίο και ειδικά για το θέμα των Αγνοουμένων είναι πολύ σημαντικό. Η παράσταση θα παίζεται στο θέατρο της Εταιρείας των Θεατρικών Συγγραφέων Κύπρου που λέγεται Επίγονοι, στην Πλατεία Παλιάς Αγλαντζιάς, Πλατεία Κυριάκου Καραολή. Θα παίζουμε παραστάσεις κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 8:30μμ και κάθε Κυριακή στις 6:30μμ από τις 9 Ιανουαρίου και όσο μας πάρει, για δυό-τρεις μήνες ελπίζουμε. Είναι ένα μικρό θέατρο πολύ ωραίο και ταιριάζει πολύ στο έργο. Έχει μόνο 50 θέσεις περίπου. Αυτό το θέατρο έγινε κατά κάποιο τρόπο δυνατόν με τη συμβολή του Δήμου Αγλαντζιάς, ο οποίος το παραχώρησε στην εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων, η οποία έκανε όλες τις διευθετήσεις για να γίνει θέατρο.

Ωραία. Οι ηθοποιοί;

Λοιπόν. Οι συντελεστές γενικά της παράστασης εκτός από μένα που κάνω τη σκηνοθεσία είναι ο Δημήτρης Νεοκλέους, ο οποίος κάνει τα σκηνικά και τα κουστούμια, είναι η Τζωρτζίνα Στρατή και ο Χρίστος Λοΐζίδης που κάνουν τη μουσική. Ο Χρίστος Λοΐζίδης μάλιστα, θα παίζει ζωντανά τη μουσική στην παράσταση. Επίσης είναι ο Γιάννος Πίττας που μας κάνει τους φωτισμούς. Ηθοποιοί είναι: Ένας Ελλαδίτης ηθοποιός που έχει έρθει ειδικά για το έργο, ο Θωμάς Γκαγκάς ο οποίος παίζει τον ρόλο του Πέτρου, η Έλενα Δημητρίου που παίζει το ρόλο της Μήνας και η Ηλέκτρα Φωτιάδου που παίζει το ρόλο της Δέσποινας. Η Εσκιμώα στην παράσταση παρουσιάζεται με τη μορφή μιας κούκλας. Την κούκλα μας την έκανε η Ανδρούλλα Εμπεδοκλέους. Βοηθός Σκηνοθέτη είναι η Γιανούλα Κλεάνθους.

Νομίζω ότι έχουμε μια πολύ καλή εικόνα πριν δούμε την παράσταση, και είναι αρκετό για να μην περάσουμε και την γραμμή για την έκπληξη.

Και η συνέχεια επί της σκηνής…

στην Ελένη Οδυσσέως

Με την ευκαιρία του Θεατρικού Εργαστηρίου που διοργάνωσε το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου πάνω στον Bertolt Brecht από την 1η μέχρι την 8η Σεπτεμβρίου 2008 πήραμε συνέντευξη από τον γνωστό και διακεκριμένο Γερμανό σκηνοθέτη Heinz-Uwe Haus.

Ποιοι ήταν οι κυριότεροι στόχοι για το θεατρικό εργαστήρι με θέμα τον Brecht που διεξάχθηκε στην Καστελλιώτισσα στο Σεπτέμβριο του 2008 μέσω του Διεθνές Ινστιτούτου Θεάτρου; Επιτεύχθηκαν αυτοί οι στόχοι;

Ο στόχος του εργαστηρίου ήταν να εκπαιδεύσει τους ηθοποιούς πώς να διαβάζουν ένα έργο και πώς να το απεικονίζουν. Η αναλυτική μεθοδολογία που εστιάζει στην έρευνα/αναζήτηση των αντιθέσεων εφαρμόστηκε στο διάλογο, τη δράση, το ρυθμό, το χαρακτήρα και τη φραγή/παύση. Οι συγκριτικές προσεγγίσεις του Brecht για την ανάπτυξη της αισθητικής του, εξετάστηκαν στο πολιτιστικό τους, κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο. Αυτό μας ενθάρρυνε να μάθουμε και να λάβουμε υπόψη το παρόν, συμπεριλαμβάνοντας τις προκλήσεις στην Κύπρο σήμερα.

Είναι δύσκολο να πω, εάν οι στόχοι έχουν επιτευχθεί. Η ουσία των στόχων κέρδισε το μυαλό και τις καρδιές: να αμφισβητήσει κανείς αυτό που φαίνεται να είναι σίγουρο, ασφαλές και γνωστό. Το να εκπαιδεύεις το μυαλό και να δοκιμάζεις κάτι που δεν είναι οικείο/γνωστό, χρειάζεται μονιμότητα. Μια βδομάδα είναι απλά το πρώτο βήμα.

Αλλά πιστεύω ότι όλοι δοκίμασαν και κατάλαβαν ότι το ‘Μπρεχτικό’ δεν είναι ένα ύφος ή στυλ, αλλά μια μέθοδος. Είναι καταστρεπτικό για τους ηθοποιούς αν οκνηροί ή στενόμυαλοι σκηνοθέτες πλασάρουν τη γνώμη τους για τον Brecht αντί να εφαρμόζουν τον τρόπου του να βλέπει την ανθρώπινη και κοινωνική πραγματικότητα.

Είναι φανερό ότι το βρίσκετε πολύ ενδιαφέρον να κάνετε συνεργασίες στην Κύπρο. Έχετε δουλέψει με ανθρώπους του Θεάτρου στην Κύπρο σε διάφορα επίπεδα και χώρους. Τι έχετε να πείτε για την ακαδημαϊκή γνώση και εμπειρία των Κυπρίων για το Θέατρο, και νομίζετε ότι το ‘νέο αίμα’ ηθοποιών θα συμβάλει σημαντικά στην εξέλιξη του Θεάτρου στην Κύπρο;

Η έννοια του θεάτρου του Brecht έχει διπλή σημασία στο ότι αλλάζει διαλεκτικά όλο το υλικό σε μόνιμη κρίση, διδάσκει ότι οι κρίσεις αξίας έχουν νόημα, μόνο όταν είναι «απαιτητικές». Το σοκ της Τουρκικής εισβολής το 1974 επέβαλε ριζοσπα-στικές αναλύσεις των ιστορικά ανεπτυγμένων εσωτερικών κοινωνικών δομών της Κύπρου. Η ‘δεσμευμένη σκέψη’ έγινε αναγκαία, ‘για να προγνώσει σωστά και να πάρει αποφάσεις’. Η επιλογή του ‘Καυκασιανού Κύκλου με την Κιμωλία’ για την επαναλειτουργία του ΘΟΚ το φθινόπωρο του 1975, ήταν τόσο πολιτική όσο και αισθητική πρόκληση.

Η προσέγγιση του Brecht έχει το πλεονέκτημα ότι προσπαθεί να διαγνώσει την προβλεψιμότητα των κοινωνικά επί μέρους συστημάτων και το σύνολο της συνεργασίας τους, τη συμπεριφορά κοινωνικών συνόλων (όπως κοινότητες πίστης/θρησκείας, οργανώσεις χωριών, κοινωνικές τάξεις, και στρώματα), καθώς επίσης, τους κανόνες και τα όργανα, και τους κοινωνικούς μηχανισμούς που μεταβιβάζουν την κοινωνική συμφωνία. Μέσα από την αναταραχή του 1974, η τέχνη, η κουλτούρα και η ιδεολογία στο σύνολό τους έχουν γίνει ένα σοβαρό θέμα για έρευνα, πολύ πιο κρίσιμο παρά στα προπολεμικά χρόνια. Η προσοχή στράφηκε σε πράγματα όπως την έρευνα εκείνων των κοινωνικών παραγόντων που προωθούν ή εμποδίζουν τον ερχομό της δημιουργίας/ύπαρξης καλλιτεχνικών εργασιών που ενδυναμώνουν ή αδυνατίζουν το αποτέλεσμά τους στην κοινωνία.

Δεν υπήρχε καθόλου ακαδημαϊκή γνώση για τον Brecht σε κείνα τα χρόνια. Αλλά αυτό ήταν πλεονέκτημα. Υπήρχε πολιτικό ενδιαφέρον για μια θεατρική μέθοδο που επιτρέπει να καταλάβει κανείς τα γεγονότα στη σκηνή ως μεταβλητά. Το θέατρο ως παιδική χαρά με ενδιαφέρον. Αυτό φαινόταν γνωστό σε ανθρώπους που είδαν Αρχαίο Ελληνικό Δράμα και τη σχέση του με την ‘πόλη’ ως σημαντική για την κατανόηση της θεατρικής κληρονομιάς. Με τον Brecht τα ενδιαφέροντα του θεατή έγιναν ευχαρίστως κομμάτι της αισθητικής του απόλαυσης. Το ‘Επικό Θέατρο’ άνοιξε το δρόμο στη δημοκρατική σκέψη στην παραγωγή θεάτρου.

Σήμερα, όπως έχει δείξει και η δουλειά στο εργαστήρι μας στην Καστελιώτισσα, υπάρχει ακόμα, και ξανά, ανάγκη για «νέο αίμα» η μέλλουσα γενιά ανθρώπων του θεάτρου έχοντας τον Brecht σύμμαχό τους για να βρουν κατάλληλους τρόπους να ειπωθεί η ιστορία.

Με λίγα λόγια, περιγράψετε μας την μεθοδολογία του Brecht, έτσι ώστε όλοι μας οι αναγνώστες που δεν ασχολούνται επαγ-γελματικά με το Θέατρο, να είναι σε θέση να κατανοήσουν κάποια πράγματα γι’ αυτό το σημαντικό συγγραφέα.

Η μεθοδολογία του Brecht υπηρετεί στην επίδραση/ανάπτυξη σημαντικής κοινωνικής συνειδητοποίησης για συλλογική αυτοσυνει-δητοποίηση και αυτογνωσία. Δημιουργημένη μέσα από την παράδοση και το κατεστημένο, η δουλειά της τέχνης δεν έχει πλέον εμπειρική αξία. Είναι ένα μέσο επικοινωνίας για να μεταφέρει στους άλλους απεικόνιση, συμπεριφορά, διανοητικές τοποθετήσεις/συμπεριφορές, αισθήματα, κ.ά με τη βοήθεια των συστημάτων της, των συμβόλων.

Ενάντια σε μια υπαρξιακή είδους σκέψη και τον επερχόμενο μεταμοντέρνο σχετικισμό, ο Brecht απαίτησε «λειτουργική αξία» (αξία χρήσης) της καλλιτεχνικής δουλειάς:

Α) Τα έργα τέχνης είναι για να γίνονται αντιληπτά ως αντικειμενικές πραγματικότητες, ανεξάρτητα από τη συνείδηση των παρατηρητών. Η ανάλυση είναι, επομένως, λιγότερο επηρεασμένη από υποκειμενικές κρίσεις αξίας προτίμησης.

Β) Τα έργα τέχνης δεν εξετάζονται πλέον σαν απομονωμένα αντικείμενα, αλλά μάλλον σαν κοινωνικές διασυνδέσεις και διαδικασίες.

Γ) Η τέχνη κρίνεται σύμφωνα με την αντικειμενική κοινωνική της επίδραση και αποτελέσματα. Το αντικείμενο της εξέτασης της τέχνης είναι να διαπιστώσει κατά πόσον η τέχνη επηρεάζει την κοινωνική συνειδητοποίηση ή την εμποδίζει προς κατεύθυνση που προωθεί την ανάπτυξη του κοινωνικού συστήματος.

Κατά τη γνώμη σας, πώς θα μπορούσε καλύτερα ένας ηθοποιός να προσεγγίσει ένα έργο του Brecht και ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα του έργου, και πώς θα μπορούσε να δουλέψει προοδευτικά πάνω σ’ αυτά;

Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής υποδοχής του Brecht, έγινε όλο και περισσότερο σαφές ότι η δουλειά του είναι το προϊόν ενός συγκεκριμένου κοινωνικού δια- συγγενικού περιβάλλοντος. Αυτό το περιβάλλον υπηρετεί σαν ένας θησαυρός εμπειριών για το σημερινό ρεαλιστικό καλλιτέχνη για να διακρίνει την συνοχή και την αίσθηση της κατεύθυνσης της κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης. Η προσπάθεια δεν ήταν για ένα αρχειακό αντίγραφο του μοντέλου του Brecht, ούτε μια ακατέργαστη σχετικότητα των διαφόρων σταδίων, αλλά αυτό που επιτεύχθηκε ήταν παραστάσεις των έργων του Brecht οι οποίες αύξησαν τη συνειδητοποίηση της διαλεκτικής της ιστορικής αλήθειας και της σύγχρονής της θέσης. Στην περίπτωση / στο παράδειγμα του Brecht στην Κύπρο, γίνεται πειστικά ξεκάθαρο τι είχε επιλύσει, με έναν ασύγκριτα χρήσιμο τρόπο, σε ένα άλλο περιβάλλον για την ανάπτυξη της κοινωνικής προοπτικής. Αυτή η προοπτική επιτρέπει να δεχτεί κανείς και να χειριστεί τα χτυπήματα στο συνεχιζόμενο αγώνα μεταξύ των τάξεων όσο και να αντέχει και τις κοινωνικές αντιφάσεις. Η ασχολία με τη δουλειά και μέθοδο του Brecht στην Κύπρο, παρείχε μια νέα αντίληψη / κατανόηση, των στόχων και των δυνατοτήτων για τον πολιτισμό στην Κυπριακή κοινωνία.

Αναφέροντας αυτή τη γενική σύνδεση, το τι σημαίνει για την πρακτική προσέγγιση του ηθοποιού και πως κάτι Μπρεχτικό μπορεί να επιτύχει την κατάρτιση του ηθοποιού στο ‘επικό’ παίξιμο, χρειάζεται, ξέρετε, ειλικρίνεια, ανοιχτό πνεύμα και προθυμία για την αμφισβήτηση εμπειριών.

Στο εργαστήρι διευκρινίστηκε ότι ο Brecht δεν ήταν συνήγορος με τα αισθητικά μέσα ή μόνο τεχνικές, αλλά μάλλον με μια μέθοδο θεατρικής αντιπροσώπευσης που βασίστηκε πάνω σε έναν ιδιαίτερο τρόπο του να βλέπει κανείς τον κόσμο. Εστιάσαμε στο δημιουργικό συνδυασμό επικών στοιχείων, συγκρίσιμο πρακτικό πειραματισμό στο μη Μπρεχτικό Θέατρο (όπως τη δημοφιλή χρήση του Shakespeare «συμπληρωματική προοπτική»), και στη συγκεκριμένη εφαρμογή μιας διαλεκτικής φιλοσοφίας στο γράψιμο (δραματουργία για ηθοποιούς), παρατηρώντας και παίζοντας. (εστίαση σε «αντιθέσεις» στις τοποθετήσεις/ συμπεριφορές των ανθρώπων και των χαρακτήρων).

Θα λέγατε ότι είναι πιο ενδιαφέρον να δουλεύετε με ανθρώπους από διαφορετικό θεατρικό παρελθόν σε τέτοια εργαστήρια όπως αυτό που συμμετείχαμε στην Καστελλιώτισσα, ή είναι καλύτερο το αποτέλεσμα εάν υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις συμμετοχής?

Μου αρέσουν οι άνθρωποι να είναι όσο το δυνατόν πιο διαφορετικοί. Κάτι τέτοιο εμπλουτίζει τη δυναμική και τους διαλόγους. Αλλά όλοι πρέπει να θέλουν και να δοκιμάζουν. ΟΛΟΙ πρέπει να έχουν κάποιο επίπεδο σφοδρής επιθυμίας για την παρατήρηση της πραγματικότητας. Ο κωμωδός, ο ηθοποιός, το θεατρικό ταλέντο, αρχίζει όπου ένας θέλει να δείξει, να παρουσιάσει περίεργη, παράξενη, ασυνήθιστη συμπεριφορά. Τέτοιο είδος απαιτήσεων ανοίγει την αντίληψη για το ευδιάκριτο δραματουργικό λεξιλόγιο «η επίδραση της αποξένωσης», «πράξη/ gestus», «κοινωνική πράξη», «όχι αυτό/ αλλά μάλλον», «μύθος», «συμπεριφορές» και «κοινωνική έννοια» σαν μια βοήθεια που κτίζει μια ιδέα για ανάπτυξη στη θεατρική μεσολάβηση

Ποια θα ήταν η συνεργασία σας ΄όνειρο΄στην Κύπρο; Έχετε κάτι συγκεκριμένο που θα θέλατε να κάνετε στην Κύπρο; Όπως να σκηνοθετήσετε ένα άλλο έργο, ή να κάνετε μια σειρά από σεμινάρια κτλ;

Η συνεργασία μου «όνειρο» στην Κύπρο, έγινε όταν άρχισε και η συνεργασία μου με το Κυπριακό Θέατρο. Οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί, το προσωπικό, οι συνεργαζόμενοι καλλιτέχνες και το κοινό τους, με λίγα λόγια, όλοι όσοι περιλήφθηκαν στον «Καυκασιανό Κύκλο με την Κιμωλία» άνοιξαν όλες τις ευκαιρίες για τη μακρόχρονη εμπιστοσύνη, κατανόηση, φιλία και αγάπη, που καθορίζουν τις προσωπικές μου και θεσμικές μου σχέσεις με την Κύπρο. Είναι μια εξερεύνηση και ακόμα ένα «όνειρο». Αλλά όλοι ξέρουμε ότι τα όνειρα προκαλούνται από τους ανθρώπους, είναι χειροποίητα, πρέπει να τα υλοποιούμε μέσα από τη δουλειά συνέχεια, διαφορετικά εξαφανίζονται όπως τα σύννεφα.

Για τον «Κύκλο με την Κιμωλία» η ερμηνεία του προλόγου στο μέλλον της Κύπρου μετά από την τακτοποίηση των αποτελεσμάτων της Τουρκικής κατοχής και σαν σύγκρουση μεταξύ των Τούρκων και των Ελληνοκυπρίων για ένα συνεταιριστικό πρόγραμμα για την καψαλισμένη γη, -ήταν πολύ βοηθητικό για την κατανόηση της πλοκής της ιστορίας. Το κοινό ήταν ικανό να ‘συλλογιστεί’ το μήνυμα με τη δική του εμπειρία.

Στην παράσταση χρησιμοποιήθηκαν παραδο-σιακά μέσα για την καθιέρωση της απόστασης (αποξένωσης), όπως σχισμένα λεπτά παλιά υφάσματα (κουρούκλες) που δείχνουν μια ξεσκισμένη Κύπρο, όπως επίσης και η παρουσία ενός διάσημου τραγουδιστή του Azdak, που ήταν και ο ίδιος πρόσφυγας. Ή στη «Μάνα Κουράγιο». Ο «Κύπριος Χαρακτήρας» για παράδειγμα, του δίτροχου κάρου του αγρότη, των προβολών φωτογραφιών με τα περιστατικά της εισβολής του 1974 σαν σκηνικό των τραγουδιών, η μουσική, οι γνωστοί ήχοι και οι κοινωνικές εντάσεις των Ρεμπέτικων, δεσμεύει και δένει τα αισθήματα του κοινού στην ξένη πλοκή της ιστορίας και εξυπηρετεί στο να αποστασιοποιήσει τον αναγνώστη με την πλοκή της ιστορίας.

Επίσης στον «Καλό Άνθρωπο του Σετσουάν» έχουμε αναπτύξει την αίσθηση της καλλιτεχνικής ανακάλυψης σύμφωνα με τα Μπρεχτικά πρότυπα τα οποία μας φάνηκαν σημαντικά για να μας πουν: ότι το έργο είναι παραβολή ‘που δείχνει πόσο δύσκολο και πόσο ακριβό είναι να είναι κανείς καλός άνθρωπος στις μέρες μας’(Brecht 1941). Η πραγματική καλλιτεχνική και πολιτική ανακάλυψη του Ensemble (θέατρο στο Βερολίνο) και του κοινού ήταν το πώς ένα θέατρο καθιερώνει μια σύνδεση με τα αληθινά ενδιαφέροντα του ‘ανθρώπου στο δρόμο’ , και να κινητοποιήσει την ικανότητά του να ενημερωθεί και να διασκεδάσει.

Σας έχω πει την ιστορία στο εργαστήρι: Μια κυρία στο αεροδρόμιο στο Βερολίνο που περίμενε ενώ εγώ ήμουν στο check-in, ήρθε και με ρώτησε: ‘Δεν είστε ο σκηνοθέτης που σκηνοθέτησε τον Καυκασιανό Κύκλο με την Κιμωλία το 1975?’ Και μετά μου είπε, ότι τα παιδιά της, ο γιός της που ήταν 46 τότε ετών και η κόρη της λίγο πιο μικρή, μιλούν ακόμα για την παράσταση που είδαν στην εφηβική τους ηλικία. Με άλλα λόγια, αυτοί όπως και άλλοι, θυμούνται ακόμη τον αντίκτυπο που είχε πάνω τους η δουλειά του Brecht.

Και αυτό δεν έχει αλλάξει. Μετά το εργαστήρι, μια μέρα πριν φύγω από την Κύπρο, έλαβα ένα τηλεφώνημα από μια νεαρή ηθοποιό, που μου ζητούσε να κάνω μια παραγωγή με εκείνην και την ομάδα της, υπενθυμίζοντας μου, ότι είχε δει τις παραγωγές μου όταν ήταν παιδί. Πώς να μη θέλω να δουλέψω στην Κύπρο; Μερικοί συμμετέχοντες του πρόσφατου εργαστηρίου ρώτησαν, αν, και πότε θα γυρίσω να συνεχίσω την κατάρτιση/ εκπαίδευση. Κ’ εγώ πιστεύω, ότι θα ήταν καλό και θα είχε νόημα να καθιερωθεί ένα εβδομαδιαίο εργαστήρι για τον Brecht για μερικά χρόνια σαν μόνιμο γενονός. Οι φίλοι μου στο ΔΙΘ Κύπρου (Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου), γνωρίζουν ότι είμαι πάντα πρόθυμος να ανταποκριθώ στις προ-σκλήσεις τους.

Γιώργος Γεωργίου, ζωγράφος

στην Ελένη Οδυσσέως

Ο Γιώργος Γεωργίου γεννήθηκε στο Yanounde-Cameroon της Κεντρικής Αφρικής. Σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) την περίοδο 1989-1995. Σπούδασε ζωγραφική στο Α’ εργαστήριο ζωγραφικής με καθηγητή το Δημήτριο Μυταρά, γλυπτική στο Α’ εργαστήριο γλυπτικής με καθηγητή τον Ενθύμιο Πανουργία και σκηνογραφία στο Α’ εργαστήριο του καθηγητή Γιώργου Ζιάκα, όπου μαζί με τον δάσκαλό του συνεργάστηκαν και κατασκεύασαν το σκηνικό Μαρκίζα στο έργο “Στάση Λεωφορείου”, του Ουίλλιαμ Ίνγα, τον Ιούλιο του 1995.

-Γιώργο, μίλησέ μας λίγο για την πιο πρόσφατή σου δουλειά. Ετοιμάζεις κάποια έκθεση στο άμεσο μέλλον και που;

Η πιο πρόσφατη δουλειά μου έχει θέμα το Κυπριακό τοπίο, το οποίο προορίζεται για μια έκθεση που θα γίνει στην Αμερική, η ημερομηνία της οποίας δεν έχει ακόμα οριστεί. Έτσι δουλεύω χωρίς περιοριστικούς όρους. Λεπτομέρειες δεν μπορώ να πω αφού η προετοιμασία των έργων ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.

Ποια είναι τα ερεθίσματα σου για να δημιουργήσεις μια έκθεση ή ένα πίνακα;

Η πολυθεΐα, ο θάνατος, η θρησκεία, ο πολιτισμός, τα σύμβολα, ο έρωτας, οι γυναίκες… Αυτά είναι τα πράγματα που μου δημιουργούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ερεθίσματα και θαυμασμό. Για παράδειγμα, ο πολυθεϊσμός αποτελεί μια ζωτική δύναμη. Την έχει μεγάλη ανάγκη ο άνθρωπος. Τι είναι η πολυθεΐα; Ο Δρυς ήταν θεός, τα δέντρα ήταν θεοί, τα ζώα ήταν θεοί. Να η ενέργεια! Και αυτή προέρχεται από την αγάπη μας για την φύση και ανάλογα πάντα με την αντιληπτική σου ικανότητα να συνεννοηθείς μαζί της. Είναι τρομερά λεπτές έννοιες αυτές! Βάζουν μέσα μας το μαγικό στοιχείο. Την δύναμή τους. Όσο κοιτάζουμε την φύση και όσο εξοικειωνόμαστε μαζί της στο έργο μας, στις σχέσεις μας και στην ζωή μας την ίδια.

Μίλησέ μας για την λειτουργία του εργαστηρίου ζωγραφικής. Ποιοι είναι, ως επί το πλείστον, οι μαθητές/φοιτητές του εργαστηρίου;

Η λειτουργία του εργαστηρίου βασίζεται πάνω σε καθαρές ακαδημαϊκές αρχές. Το σχέδιο, η σύνθεση, το χρώμα, είναι μερικές από αυτές. Η επικοινωνιακή δομή μέσα από αυτές τις έννοιες και αρχές είναι αρκετά δύσκολη να την κατανοήσουν στα πρώτα χρόνια και αργότερα να την εμπεδώσουν και να την εκφράσουν στην δουλειά τους. Ωστόσο, στο εργαστήριό μου έχω μαθητές και φοιτητές και ανθρώπους με μεγάλο ζήλο γύρω από την τέχνη. Όλοι μαζί συνεργαζόμαστε και δημιουργούμε ό,τι μπορεί ο καθένας ξεχωριστά. Ζώντας μια εποχή ρευστών πεποιθήσεων και αμφίβολων παραδοχών, οι μαθητές μου δέχονται ψύχραιμα και χωρίς εμπάθεια την πρόκληση να δημιουργήσουν και να συζητήσουν εφ’ όλης της ύλης όλα τα θέματα και τους προβληματισμούς, με σκοπό να τα περάσουν στο δικό τους καμβά.

Άνθρωπος, κοινωνία και τέχνη. Σχολίασε αυτό το τρίπτυχο και τις αλληλεπιδράσεις που ασκούνται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τόσο το να πεις “η ζωγραφική που κάνω είναι τόσο καλή και γι’ αυτό ο κόσμος την αγοράζει”, όσο και το να πεις “η ζωγραφική που κάνω είναι τόσο μπροστά που ο κόσμος δεν μπορεί να την καταλάβει και έτσι δεν την αγοράζει” είναι κοινοτοπίες. Εκείνο που ξέρω είναι πως, όταν κάνω ένα έργο δεν σκέφτομαι τι θα το κάνει να πουληθεί ή όχι. Αυτός ο προβληματισμός δεν μπορεί να ενταχθεί στην προβληματική ενός σοβαρού ζωγράφου. Η κοινωνία ακολουθεί πολλές φορές την απερχόμενη μόδα, το ίδιο και οι τέχνες και στο τέλος οι άνθρωποι. Προσωπικά δεν ακολουθώ την οποιαδήποτε μόδα, αλλά η αγωνία μου ξεκινάει από το να είμαι βαθύτατα και ουσιαστικά εγώ. Δεν σκέφτομαι ποτέ ποια είναι η σχέση της Κύπρου μας με μια τάση, αλλά ποιο έργο με εκφράζει και είναι συνεπές με αυτό που είμαι εγώ! Αν αυτό επιτευχθεί τότε αναγκαστικά θα εκφράζει και τον γενικότερο χώρο μέσα στον οποίο κινούμαι και ζω. Η χώρα μας δεν προώθησε ποτέ στην διαπολιτισμικότητα των καλλιτεχνικών αξιών και τον σημαντικό ρόλο που μπορούσαν να παίζουν οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, σε μια εποχή που οι μητροπόλεις της τέχνης δεν λειτουργούσαν πια απολυταρχικά, αλλά συνενωτικά, σαν τόποι συνάντησης και σταυροδρόμια διαφορετικών πολιτισμών και εθνοτήτων. Ακόμη και σε διεθνείς εκδηλώσεις όσες φορές εκπροσωπήσαμε την χώρα μας, δεν είχαμε ποτέ τις εγγυήσεις μιας επίσημης εθνικής υποστήριξης, όπως την είχαν άλλοι Ευρωπαίοι συνάδελφοί μας. Χρειάζεται τέλος μια αναδιάρθρωση της πολιτισμικής μας ζωής, που οπωσδήποτε έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε και να διεκδικήσουμε, σε μια εποχή που η τέχνη καλύπτει σφαιρικά όλη την εμπειρία του 20ού αιώνα. Θυμάμαι τα λόγια του Alber Kami: “Έχω την πιο υψηλή και την πιο λανθασμένη ιδέα για την τέχνη, τόσο υψηλή ώστε δεν δέχομαι να την υποτάξω σε τίποτα, τόσο παθιασμένη, ώστε δε θέλω να την χωρίσω από το τίποτα”.

Πώς βλέπεις την εξέλιξη της τέχνης της ζωγραφικής στην Κύπρο;

Η προώθηση της τέχνης είναι μια υπόθεση που δεν πρέπει να απασχολεί τον καλλιτέχνη, αλλά την επίσημη πολιτιστική πολιτική μιας χώρας καθώς και τις γκαλερί. Η εξέλιξη προς το παρόν έχει κάποια προβλήματα τα οποία αναμένουμε ότι θα εξαλειφθούν σύντομα για το καλό του τόπου μας. Πιστεύω ότι θα έχουμε θετικά αποτελέσματα, αφού ξεκίνησε μια ενεργοποιημένη “αισθητική τάση”, στο βλέμμα του πολυάσχολου θεατή, ο οποίος βομβαρδίζεται καθημερινά με εικόνες που καταναλώνονται σε δευτερόλεπτα. Το ζήτημα είναι ο θεατής να μην καταντά καταναλωτής αλλά μύστης.

Ποιους θεωρείς μεγάλους δασκάλους της τέχνης στην Κύπρο ή στο εξωτερικό;

Πολλούς. Θα αναφέρω μερικούς:

Λευτέρης Οικονόμου, Τηλέμαχος Κάνθος, Χριστόφορος Σάββας, Ανδρέας Ασπρόφτας, Γεώργιος Πολ. Γεωργίου, Δημήτρης Μυταράς, Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Ιακωβίδης, John Singer Sargent, Odd Nerdrum, Pablo Picasso.

Ατομικές Εκθέσεις: 1997 Hilton Hotel Λευκωσία, 2000 Opous 39 Gallery Λευκωσία, 2001 Opous 39 Gallery Λευκωσία, 2005 Gallery K Λευκωσία.

Ομαδικές Εκθέσεις: 1991 Titanium Gallery Αθήνα, 1992 Κρεωνίδης Gallery (Α Εργαστήριο/Αθήνα), 1992 1ον Σαλόνι Νέων Καλλιτεχνών (ΑΕΝΑΟΝ/Αθήνα), 1993 Παγκύπρια Έκθεση (Πύλη Αμμοχώστου/Λευκωσία), 1995 Ελληνικό τοπίο (ΑΕΝΑΟΝ/Αθήνα), 1997 ΘΕΚΛΑ Gallery Λάρνακα

Δημόσιες και Ιδιωτικές Συλλογές: Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών, Συλλογή Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου, Συλλογή Μουσείου Ιεράς Μονής Κύκκου, Ιδιωτική Συλλογή Μ. Ζαμπέλλα.

Στηρίζοντας την θεατρική δημιουργία

Το 1977, με πρωτοβουλία του τότε Διευθυντή των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας Παναγιώτη Σέργη και του Ανώτερου Μορφωτικού Λειτουργού Νίκου Παναγιώτου ιδρύθηκε το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και ενεγράφη στον Έφορο Σωματείων το 1978. Το Κέντρο είναι ένας μη κυβερνητικός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ως κύριο σκοπό την ενθάρρυνση και προώθηση της κυπριακής θεατρικής και χορευτικής δημιουργίας, καθώς και την προαγωγή και σύνδεσή της με το διεθνές θεατρικό γίγνεσθαι, μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου που εδρεύει στο Παρίσι, και είναι συνδεδεμένο με την Ουνέσκο.

Από τους βασικούς σκοπούς του Κέντρου είναι η περιφρούρηση και κατοχύρωση των θεμελιωδών ελευθεριών των δημιουργών όπως εκείνου της έκφρασης, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί πνευματική και καλλιτεχνική ανάπτυξη.

Το Κυπριακό Κέντρο είναι ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του Δ.Ι.Θ με τις εκδηλώσεις του γύρω από το Αρχαίο Δράμα, (Διεθνές Φεστιβάλ, Διεθνές Συμπόσιο, Θερινό Ινστιτούτο Αρχαίου Ελληνικού Δράματος και Συνάντηση Δραματικών Σχολών από διάφορα μέρη του κόσμου), τους εορτασμούς για την Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου και Χορού, και τη συμμετοχή του σε projects στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων Culture 2000 και τώρα Culture 2007-2013. Στις δραστηριότητες του Κέντρου περιλαμβάνονται και εκδόσεις όπως η δίγλωσση ετήσια έκδοση «Θέατρο στην Κύπρο», το τριμηνιαίο περιοδικό «Θεατρικά Νέα» και βιβλία που αφορούν στο Θέατρο.

„Ενημερώστε μας για τον Ετήσιο Θεσμό του Διεθνούς Θερινού Ινστιτούτου και της Διεθνούς Συνάντησης Ανώτερων Δραματικών Σχολών.

Το Θερινό Ινστιτούτο πραγματοποιείται κάθε Ιούλιο στην Δρούσια της Πάφου και είναι ένας κύκλος σπουδών που περιλαμβάνει θεωρητική και εργαστηριακή δουλειά. Την γενική διεύθυνση του Ινστιτούτου και της Συνάντησης έχει ο κ. Νίκος Σιαφκάλης. Οι φοιτητές είναι από την Κύπρο και το εξωτερικό. Φέτος ανάμεσα στους φοιτητές, είχαμε και καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης που διδάσκουν αρχαίο δράμα στα σχολεία. Η Διεθνής Συνάντηση Δραματικών Σχολών περιλαμβάνει παραστάσεις σκηνών από το αρχαίο δράμα οι οποίες δίνονται στο Ωδείο Πάφου. Οι παραστάσεις είναι μια πειραματική δουλειά που συζητείται μεταξύ των συντελεστών, των φοιτητών και καθηγητών του Ινστιτούτου. Φέτος είχε γίνει διευθέτηση όπως οι φοιτητές των δραματικών σχολών που θα συμμετείχαν να παρακολουθήσουν και τα μαθήματα του Θερινού Ινστιτούτου με την προσδοκία, να υπάρξει μια γόνιμη και δημιουργική ανταλλαγή εμπειριών.

„Υπάρχει κάποια σχέση του Διεθνές Θερινού Ινστιτούτου και της Διεθνούς Συνάντησης Ανώτερων Δραματικών Σχολών με το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος; Μιλήστε μας και για το φετινό Φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε.

Βεβαίως και υπάρχει σχέση. Όλες οι δραστηριότητές μας γύρω από το αρχαίο ελληνικό δράμα, σχετίζονται άμεσα και εντάσσονται στην προσπάθεια μας να αναδείξουμε την οικουμενικότητα και την διαχρονικότητα του αρχαίου δράματος. Ο διεθνής χαρακτήρας όλων των δραστηριοτήτων αποδεικνύει ότι το αρχαίο δράμα είναι ζωντανό στοιχείο της Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του σήμερα

Στο φετινό Φεστιβάλ έλαβαν μέρος οκτώ θίασοι από Ελλάδα, Ρουμανία, Ιταλία, Γαλλία, Αλβανία, Μάλτα, Ισραήλ και φυσικά Κύπρο. Η Ρουμανία ανέβασε την Ηλέκτρα των Σοφοκλή και Ευριπίδη, ο Θ.Ο.Κ τον Πλούτο του Αριστοφάνη, το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, το Ιταλικό Θέατρο Instabile di Aosta την Μήδεια του Ευριπίδη, το Θέατρο Άττις του Θεόδωρου Τερζόπουλου τον Αίαντα του Σοφοκλή, το Ισραήλ με την συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου Habimah και του Θεάτρου Cameri την Αντιγόνη του Σοφοκλή και το Ιταλικό Θέατρο Astragali ανέβασε μια πολυπολιτισμική παραγωγή με τους Πέρσες του Αισχύλου, στην οποία συμμετείχε η Ιταλία, η Μάλτα, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Αλβανία και η Κύπρος. Το Φεστιβάλ διήρκεσε ένα μήνα και οι παραστάσεις δόθηκαν στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου, το Αρχαίο Θέατρο Κουρίου στην Λεμεσό και το Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ’ στην Λευκωσία. Για το 2009 μας έχει ζητηθεί από το Δήμο Λάρνακας να γίνουν ορισμένες παραστάσεις του Φεστιβάλ και στην Λάρνακα.

„Ως Εκτελεστικός Διευθυντής του Ινστιτούτου ποιες είναι οι κυριότερες σας ευθύνες;

Η εφαρμογή της πολιτικής που χαράσσει το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου και το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου είναι το πρώτιστο καθήκον μου. Αυτό σημαίνει την σωστή διαχείριση των πόρων του Κέντρου και τον συντονισμό της καθημερινής δουλειάς του γραφείου. Σημαντική είναι η διατήρηση σχέσεων και επαφών με διάφορους οργανισμούς είτε κυβερνητικούς, είτε ιδιωτικούς για να προωθούνται έτσι οι στόχοι του Κέντρου.

„Ποια η σημασία και η συμβολή του Κυπριακού Κέντρου του Δ.Ι.Θ στην προβολή και προώθηση των πολιτιστικών δρώμενων του τόπου μας;

Πολύ σημαντική. Έχουμε συνεχή επαφή με το Δ.Ι.Θ στο Παρίσι και τα Εθνικά Κέντρα. Οι εκδόσεις μας, όπως το «Θέατρο στην Κύπρο» στο οποίο κάθε χρόνο καταγράφεται όλη η θεατρική και χορευτική δραστηριότητα στην Κύπρο καθώς και τα «Πρακτικά του Συμποσίου» αποστέλλονται σε όλα τα εθνικά κέντρα, σε πανεπιστήμια, δραματικές σχολές και άλλους θεατρικούς οργανισμούς. Με τις εκδηλώσεις μας γύρω από το αρχαίο ελληνικό δράμα έχουμε καθιερώσει ένα διάλογο με ένα ευρύ φάσμα θεατρικών φορέων απ’ όλο τον κόσμο. Στη μεγάλη έκδοση του Δ.Ι.Θ «Ο Κόσμος του Θεάτρου», που εκδίδεται κάθε δύο χρόνια, συμμετέχουμε με εκτενές άρθρο που αναφέρεται στην θεατρική δραστηριότητα της Κύπρου. Τέλος, συμμετέχουμε ενεργά στο εικοσαμελές Εκτελεστικό Συμβούλιο, και σε διάφορες επιτροπές του Δ.Ι.Θ. Συγκεκριμένα, στο 31ο Παγκόσμιο Συνέδριο που έγινε στην Μανίλα το 2006 ο κ. Κώστας Χατζηγεωργίου, Γραμματέας του Δ.Σ., εξελέγη στο Εκτελεστικό Συμβούλιο, ο Νεόφυτος Νεοφύτου στην Επιτροπή Δραματικού Θεάτρου, η Μαρία Αβρααμίδου στην επιτροπή των Θεατρικών Συγγραφέων, η Μαρίνα Σταυρινίδου στην επιτροπή Χορού, ο Χριστάκης Γεωργίου, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου, Επίτιμος Πρόεδρος της Επιτροπής Θεατρικών Συγγραφέων, αφού για 4 χρόνια διετέλεσε Πρόεδρος. Ο Νίκος Σιαφκάλης επίσης, είναι Επίτιμος Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητας και Ανάπτυξης, αφού διετέλεσε για σειρά ετών Πρόεδρος της Επιτροπής και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου.

„Κάνοντας ένα απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας του Κυπριακού Κέντρου του Δ.Ι.Θ τι θα λέγατε σε λίγες γραμμές; Είστε ικανοποιημένος; Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Από το 1977, όταν ξεκινήσαμε το Κέντρο, με τα πενιχρά οικονομικά και άλλα μέσα που διέθετε και με την εθελοντική εργασία που προσέφεραν και ακόμη προσφέρουν τα Μέλη του Δ.Σ. και άλλα μέλη, έχει φθάσει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο προσφοράς. Η γραμμή που ακολουθεί μέχρι σήμερα το Κέντρο είναι σταθερή και σε σωστό δρόμο, πιστεύω. Θα μπορούσαν βέβαια να γίνουν και άλλα πράγματα, αν είχαμε τις δυνατότητες σε πόρους και προσωπικό. Πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης σε ό,τι κι αν κάνουμε. Αν λάβουμε υπόψη ότι το Κέντρο λειτουργεί με ένα Εκτελεστικό Διευθυντή, μια Διοικητική Λειτουργό και μια μερικής απασχόλησης γραμματέα, πράγματι η δουλειά που βγαίνει είναι αξιόλογη. Τα μελλοντικά μας σχέδια αφορούν στη συνεχή ποιοτική αναβάθμιση των υφιστάμενων μας δραστηριοτήτων, που είναι ήδη πολλές, έτσι ώστε να έχουν απήχηση ανάμεσα στο θεατρόφιλο κοινό.