Στο παρελθόν η τυποποίηση ονομάτων προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις πρωτίστως για κάποια ονόματα, όπως τα Λακκιά, η Αγλαγγιά, η Άσκεια, Λάνεια κ.τ.λ. Να τονίσω ότι η Κύπρος είναι μοναδική περίπτωση παγκοσμίως, όπου ο απλός λαός ανεμείχθη στην τυποποίηση και ήγειρε διαφωνίες.

Πέραν κάποιων αντιδράσεων, οι οποίες εφορμούσαν από κρύφια ιδεολογήματα και πολιτικές σκοπιμότητες, οι υπόλοιπες οφείλονταν σαφώς στην άγνοια, στην παρανόμηση και στην αντιπαράθεση της διογκωμένης φαντασίας τους, που προκάλεσαν κάποιοι, με την απλή επιστημονική πραγματικότητα. Είπαν:

•Ότι εισάγουμε στην ελληνική γλώσσα το λατινικό αλφάβητο.

•Ότι προβαίνουμε σε μετονομασίες των ελληνικών ονομάτων-τοπωνυμίων της Κύπρου.

•Ότι επιβάλλουμε ένα αυθαίρετο προσωπικό σύστημα γραφής…

…και πολλές άλλες αστήρικτες και ανεδαφικές κενολογίες. Γενικά επικράτησε μια κατάσταση κατά την οποίαν ο καθένας, κατά την γνώμη του ή βάσει όσων ενόμιζε, ήθελε και διαφορετική τυποποίηση ονομάτων. Βεβαίως η τυποποίηση είναι μια επιστήμη την οποίαν δεν μπορεί να διευθύνει η αυθαίρετη αποψεολογία του καθενός, παρά μόνο οι καθορισμένες αρχές και κανόνες του Τομέα Τυποποίησης των Ηνωμένων Εθνών και του Συστήματος Τυποποίησης και Μεταγραφής Ονομάτων του ΕΛΟΤ 743 και ISO 843.

Σήμερα λοιπόν θα επιχειρήσω να σας καταστήσω κοινωνούς αυτών των αρχών και κανόνων, βάσει των οποίων γίνεται η τυποποίηση ονομάτων.

Η τυποποίηση δεν είναι αγγλοποίηση

Κατ’ αρχήν να επισημάνω ότι η τυποποίηση δεν είναι σύστημα που αφορά μόνο την Κύπρο, αλλά έχει παγκόσμια ισχύ. Πρόκειται για ένα διεθνές σημειωτικό σύστημα, που χρησιμοποιείται στους οδοδείκτες, στην χαρτογραφία, στην γεωγραφία, στην πλοήγηση πλοίων και όπου αλλού γίνεται χρήση τοπωνυμίων και συμβάλλει στην ορθή αναγνώριση και εκφορά των τοπικών ονομάτων από τους ξενόγλωσσους. Η τυποποίηση εφαρμόζεται από όλες τις χώρες, πλην εκείνων των οποίων η γλώσσα χρησιμοποιεί το Λατινικό αλφάβητο. Σε περιπτώσεις κοινής γλώσσας σε πολλές χώρες, χρησιμοποιείται και κοινό σύστημα τυποποίησης, π.χ. αραβικές χώρες, Ελλάδα-Κύπρος κ.τ.λ.

Βάσει τούτων γίνεται προφανές ότι η χρήση του ρωμανικού αλφαβήτου αφορά τα μεταγραφόμενα ονόματα και καθόλου τα ελληνικά. Στις πινακίδες και οπουδήποτε αλλού, αναγράφεται πρώτα το αυθεντικό όνομα στην τοπική γλώσσα και από κάτω η ρωμανική/λατινική του απόδοση/μεταγραφή, η οποία απευθύνεται στους ξένους και μόνο. Συνεπώς η χρήση του λατινικού αλφαβήτου ούτε αφορά, ούτε παραβλάπτει την ελληνική.

Πρωταρχική διευκρίνηση, που πρέπει να λεχθεί, είναι ότι η ρωμανική μεταγραφή ουδεμίαν σχέση έχει με την αγγλική γλώσσα ή τον τρόπο με τον οποίον οι Άγγλοι γράφουν τα ονόματα. Αυτό είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό και να εμπεδωθεί πλήρως, γιατί πλείστες τόσες διαφωνίες και συζητήσεις οφείλονται στο γεγονός ότι δεσπόζει στο μυαλό μας η αγγλική, η οποία λανθασμένα συγκρίνεται και αντιπαρατίθεται προς την ρωμανική μεταγραφή. Π.χ. το άγιος θα γραφεί agios και όχι κατά το αγγλικό ayos. Το Μακρίδης θα γραφεί Makridis και όχι Makrides, όπως το θέλει η αγγλική. Η τυποποίηση απευθύνεται σε όλο τον κόσμο και όλες τις γλώσσες και όχι μόνο στους Άγγλους και στην αγγλική. Η τυποποίηση δεν είναι αγγλοποίηση.

Απαρέκκλητη αρχή, η κατανόηση της οποίας απαλλάσσει από πολλές παρανοήσεις, είναι ότι η τυποποίηση γίνεται από τα ελληνικά και όχι από τα αγγλικά ή από άλλην ξένη γλώσσα. Τα ξενικά ονόματα μεταγράφονται με ρωμανικούς χαρακτήρες από την ελληνική γραφή τους, χωρίς καθόλου να λαμβά-νεται υπόψη η αγγλική ή η οποιαδήποτε γραφή τους σε άλλη γλώσσα. Π.χ. το όνομα Shakespeare θα μεταγραφεί από την ελληνική απόδοση Σαίξπηρ και όχι από την αγγλική γλωσσική του μορφή. Το όνομα «Ρογήρος» από την ελληνική γραφή του και όχι από το Roger κ.τ.λ. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αντί η τυποποίηση να συμβάλλει στην επικοινωνία των ανθρώπων θα οδηγούσε σε επικοινωνιακό χάος.

Δεν αποδίδεται προφορά

Συναφής με τα πιο πάνω είναι και μια άλλη αρχή. Το σύστημα μεταγραφής και το ρωμανικό αλφάβητο δεν αποδίδουν προφορά. Αυτό είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο γιατί οι ίδιοι φθόγγοι και τα ίδια συμφωνικά συμπλέγματα προφέρονται διαφορετικά στις διάφορες γλώσσες. Το σύστημα μεταγραφής αναπαριστά την οπτική και ηχητική εικόνα του ονόματος, χωρίς να επιδιώκει και απόδοση της προφοράς.

Προφορά αποδίδει μόνο το διεθνές φωνητικό αλφάβητο, αλλά καμιά χώρα δεν το χρησιμοποιεί στην χαρτογραφία ή στα διαβατήριά της. Εξάλλου οι μη ειδικοί δεν γνωρίζουν τα σύμβολα του φωνητικού αλφαβήτου.

Όπως για κάθε ρωμανικό αλφάβητο χρειάζεται εμπειρία για την προφορά του, το ίδιο ισχύει και για το ρωμανικό αλφάβητο της ελληνικής, στο σύστημα μεταγραφής. Για την ορθή εκφώνηση των ελληνικών ονομάτων από τους ξένους χρήσιμη είναι η καταγραφή οδηγιών στους χάρτες και στους τουριστικούς οδηγούς. Για να μην διαβαστούν π.χ. ως χωριστά φωνήεντα οι δίφθογγοι δίδεται η σχετική οδηγία στον χάρτη.

Κάθε γλώσσα που δεν χρησιμοποιεί το λατινικό/ ρωμανικό αλφάβητο έχει ένα και μόνο σύστημα μεταγραφής το οποίο πρέπει να ακολουθούν όλοι. Αν ο καθένας δημιουργούσε κατά την προτίμησή του το προσωπικό του σύστημα τότε αντί για επικοινωνία θα είχαμε… «Βαβυλωνία».

Στην κοινή γλώσσα, όχι στις διαλέκτους

Αυστηρή αρχή της τυποποίησης είναι και η εξής: Η τυποποίηση των ονομάτων γίνεται στην επίσημη κοινή γλώσσα, όχι στις διαλέκτους και στα τοπικά ιδιώματα. Απαγορεύεται η μεταγραφή σε διαλέκτους. Η κυπριακή διάλεκτος δεν τυποποιείται. Τα ονόματα τυποποιούνται, όπως αναγράφονται στην πανελλήνια κοινή, την επίσημη γλώσσα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην Κύπρο η διάλεκτός μας διακρίνεται σε 18 ιδιώματα, με σημαντικές διαφορές στην προφορά. Στα κοκκινοχώρια λένε τον φιλελεύθερο-χιλελεύθερο και αλλού το θωρώ-χωρώ, τον αρφό-αρβό, την Χλώρακα-Γλώρακα, την Ακανθού-Ακαθθού και Ακαττού, τους Εργάτες-Αρκάτες κ.τ.λ. Το ρήμα πιάνω π.χ. έχει πάμπολλες διαφορετικές διαλεκτικές προφορές: Πιάνω, ππιάννω, πκιάνω, ππκιάνω, πχιάνω, ππχιάννω, πσιάνω, ππσάνω, κιάνω, κκιάννω κ.τ.λ. Είναι σαφές γιατί οι διάλεκτοι δεν χρησιμοποιούνται στην τυποποίηση και γιατί η κυπριακή διάλεκτος μαζί της και τα διαλεκτικά μας ονόματα, π.χ.: Λα-τσιά, Αγγλαντζιά, Βρένναρος, Σσιυλλούρα, Βροΐσια, Χάρτσεια κ.τ.λ. δεν μπορούν να τυποποιηθούν στην διάλεκτο.

Πέρα από τα πιο πάνω πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη ότι η κυπριακή διάλεκτος είναι μόνον προφορική και δεν έχει φθογγολογικό σύστημα γραφής. Δηλαδή δεν υπάρχει γραπτή κυπριακή διάλεκτος, δεν έχει γίνει αλφάβητο της διαλέκτου ή σύστημα ικανοποιητικής απόδοσης των βαριών μας φθόγγων. Οι βαριά ουρανωμένοι φθόγγοι και οι τσιτακισμοί δεν αποδίδονται καθόλου με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου και αποδίδονται ελάχιστα με τα ξένα συμφωνικά συμπλέγματα: ch, sh ή τα γράμματα G, J. Τα χρησιμοποιούμενα σύμβολα πάνω από τους φθόγγους είναι συμβατικά, κυρίως μόνο για ειδικούς και εκφράζουν τους φθόγγους παραπλησίως, κατά προσέγγιση, συνήθως μη ικανοποιητική. Τέλος, το άτοπο γιώτα, που όλοι χρησιμοποιούμε (σιέρι, τσαΐρι, σιασιάρω, αντζιά κ.τ.λ.) είναι ουσιαστικά εντελώς αδικαιολόγητο και λίγο βοηθητικό.

Στην πραγματικότητα μόνο το φωνητικό αλφάβητο μπορεί να αποδώσει την διάλεκτο. Έτσι, αν για οποιοδήποτε λόγο επιβάλλεται η μεταγραφή διαλεκτικού ονόματος, τότε ακολουθείται η φωνητική απόδοσή του. Π.χ. Τζιάος=Tziaos, Άσσια=Assia κ.τ.λ.

Ετυμολογική προέλευση ονομάτων και διόρθωση ορθογραφικών λαθών

Άλλη αρχή της τυποποίησης είναι η ετυμολογική προέλευση των ονομάτων. Όπου είναι δυνατόν πρέπει να εντοπισθεί η ετυμολογία των ονομάτων και να αποκατασταθεί το ορθό ιστορικό τους όνομα, απαλλαγμένο από ξενικές αλλοιώσεις και γλωσσολογικές ή φωνητικές επιδράσεις, ή ντόπιες δια-λεκτικές προφορές. Βάσει της αρχής αυτής η Άσσια, ετυμολογούμενη από το α το στερητικό και την σκιά έγινε Άσκεια, ο Άης Γρόσης από το Άγιος Αμβρόσιος, τα Βροΐσια από τα Φροδίσια (Αφροδίσια) κ.τ.λ.

Εξίσου σημαντική αρχή είναι και η διόρθωση των ορθογραφικών λαθών, που κουβαλούν πολλές φορές τα τοπωνύμια και τα ονόματα, από τα βάθη των χρόνων της απαιδευσίας, η αποκατάσταση δηλαδή της ιστορικής ορθογραφίας, που καθορίζεται από την γραμματική και την ετυμολογία. Βάσει της αρχής αυτής διορθώθηκαν πλείστα ονόματα, όπως: Η Λάνια σε Λάνεια, η Λακατάμια σε Λακατάμεια, η Δέ-νια σε Δένεια, η Ζώδια σε Ζώδεια, ο Κάθηκας σε Κά-θικα, η Αθηαίνου σε Αθηένου, η Δεμύθου σε Λεμίθου, το Μένοικο σε Μένικο, η Ορμήδεια σε Ορμίδεια κ.τ.λ.

Στο ρωμανικό αλφάβητο μεταγράφεται ο ιστορικός τύπος των ονομάτων και όχι η φωνητική τους απόδοση. Κατά την μεταγραφή διατηρείται η ορθογραφία των ονομάτων και όχι η αγγλική τους γραφή ή φωνητική τους απόδοση. Έτσι:

1)Η Κερύνεια θα μεταγραφεί: Keryneia και όχι Cerinia.

2)Οι Χύτροι θα μεταγραφούν: Chytroi και όχι Hitri ή Chitri.

3)Η Κύπρος θα μεταγραφεί: Kypros και όχι Cipros ή Kipros ή Cyprus.

4)Η Ξυλοτύμβου θα μεταγραφεί: Xylotymvou, όχι Xilotimvou ή Xilotibou κ.τ.λ.

Βασική είναι και η αρχή της αντιστρεψιμότητας, που επιτρέπει να ασχολείται με την τυποποίηση οποιοσδήποτε μη ειδικός υπάλληλος, ο οποίος χειρίζεται ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Δίνοντας στον υπολογιστή το όνομα Φύτη, αυτός το μεταγράφει αμέσως σε Fyti. Δίδοντάς του το Fyti, το επαναφέρει σε Φύτη. Αντιθέτως, οι υπολογιστές δεν μπορούν να αντιστρέψουν το Latsia ή Lachia σε Λακκιά ή Λατσιά, το Aglagia σε Αγλαγγιά, Αγλαγκιά, Αγλατζιά ή Αγλα-ντζιά, το Chitri σε Σύτροι, το Denia σε Δένεια κ.τ.λ.

Πέρα από τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών, που διέπουν την τυποποίηση, στην περίπτωση της Κύπρου έχουμε και τους παράγοντες που απορρέουν από την τουρκική εισβολή και την συνεχιζόμενη κατοχή. Η αποκατάσταση της ορθής γραφής και προφοράς των τοπωνυμίων και των ονομάτων μας όχι μόνο δεν αποτελεί αλλοίωση ή μετονομασία τους (όπως κάποιοι ισχυρίστηκαν), αλλά αποτελεί πράξη αντίστασης και υπεράσπισης του πολιτισμού, της ιστορίας, της γλώσσας και της παράδοσής μας.

Η απαγόρευση της διπλοτυπίας

Η αναγραφή της Πάφου ως «Pafos» θορύβησε πολλούς, οι οποίοι είχαν στερεωμένο στο μυαλό τους το αγγλικό ph. Αυτοί ενοχλήθηκαν και μουρμούρισαν, μάλλον μουρμουρίζουν ακόμη συκοφαντίες και μισόλογα επειδή ακριβώς αγνοούν τους κανόνες τυποποίησης.

Βασικός λοιπόν κανόνας της τυποποίησης είναι ρητώς η απαγόρευση της διπλοτυπίας. Κάθε φθόγγος τυποποιείται με ένα μόνο αντίστοιχο φθόγγο του ρωμανικού αλφαβήτου, για να αποφεύγεται η ανομοιομορφία της διπλοτυπίας, η οποία θα προκαλούσε σύγχυση και δυσκολίες αναγνώρισης των ονομάτων.

Στην περίπτωση του φ η Επιτροπή Τυποποίησης μπορούσε να επιλέξει όποιο ήθελε μεταξύ του ph και του f. Μετά από σοβαρή μελέτη επέλεξε το f ως απλούστερο και φωνητικά πλησιέστερο προς την ηχητική του ελληνικού φ. Κατά συνέπεια το Pafos απεδόθη με f, όπως και η Fasoula, το Fikardou, το Fini. Αυτό δεν άρεσε σε κάποιους αγγλομαθείς, των οποίων οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις απαι-τούσαν το ph, όπως δεν θα τους άρεσε και το Famagusta, ή Florina, ή Fte με ph. Οι δυνατότητες επιλογής ήταν δύο, η επιλογή όμως μία.

Η Επιτροπή Τυποποίησης έχει αποστείλει σε όλην την δημόσια υπηρεσία, στις δημοτικές και κοινοτικές αρχές, στους οργανισμούς και σε όσους εφαρμόζουν την τυποποίηση, αναλυτικό πίνακα για την μεταγραφή και την αντιστοιχία όλων των φθόγγων του ελληνικού και ρωμανικού αφαβήτου, ενώ συνεργάζεται στενά με όλους όσοι απευθύνονται σε αυτήν. Παράλληλα, από τον Δεκέμβριο του 2007 έχει εκδώσει και αποστείλει τον «Οδηγό Τυποποίησης», ένα εργαλείο ή βοηθό υψίστης σημασίας για όσους τυποποιούν.

Ονόματα διαβατηρίων

Κάθε πολίτης έχει το απόλυτο δικαίωμα να διαλέγει ή και να αλλάζει, ακολουθώντας τις απαιτούμενες διαδικασίες, το όνομά του. Ο Ιωάννης π.χ. μπορεί να ονομάζεται και Γιάννης, Γιαννάκης, Γιάννος, Γιαννής, Τζων, Τζώνης κ.τ.λ. Από εκεί και κάτω όμως δεν έχει κανένα λόγο στο πώς αυτό το όνομα θα μεταγραφεί στην ρωμανική, πράγμα που αυστηρά καθορίζεται από το σύστημα και τους κανόνες μεταγραφής του ΕΛΟΤ 743.

Ο πολίτης δικαιούται ακόμη να καθορίζει και την ορθογραφία του ονόματός του, π.χ. να επιθυμεί το Χατζηδάκις, το Σπυριδάκις κ.τ.λ. Τα δικαιώματά του σταματούν ως εδώ. Η τυποποίηση του ονόματός του είναι ευθύνη και έργο άλλων.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο δεν δικαιούται να απαιτεί να γράφεται το επίθετό του κατά την ρωμανική μεταγραφή, Georgiades, Lanites, Anastasiades, δηλαδή με τον αγγλικό τρόπο αντί Georgiadis, Lanitis, Anastasiadis, όπως καθορίζει η ρωμανική μεταγραφή.

Ασφαλώς το ΕΛΟΤ 743 κατασκευάσθηκε από τον πρωτοστάτη και πατέρα της Τυποποίησης, τον Μενέλαο Χριστοδούλου, όμως όχι κατά την ιδιοτροπία του αυθαιρέτως, αλλά βάσει απαραβίαστων αρχών και κανόνων.

Το κυπριακό σύστημα μεταγραφής του ελληνικού αλφαβήτου σε ρωμανικό εγκρίθηκε οριστικά από τα Ηνωμένα Έθνη στα 1987, με την απόφαση ELOT 743 και ΙSO 843, χαρακτηρίσθηκε ως «excellent» από τους αρμοδίους των ΗΕ και έκτοτε αποτελεί τον μόνο νόμιμο τρόπο μεταγραφής και τυποποίησης των ονομάτων και τοπωνυμίων. Αρμόδια υπηρεσία για την τυποποίηση των γεωγραφικών ονομάτων στην Κυπριακή Δημοκρατία είναι μόνο η Μόνιμη Κυπριακή Επιτροπή Τυποποίησης Γεωγραφικών Ονομάτων, που υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Η τυποποίηση αποτελεί μέγα εθνικό έργο και δυναμικό προστάτη των ελληνικών ονομάτων και τοπωνυμίων, των ιστορικών μας ονομάτων και ενδωνύμων, τα οποία επιχειρούν να αλλάξουν οι Τούρκοι κατακτητές με τις σωβινιστικές μετονομασίες, που επέβαλαν μετά την εισβολή του 1974. Το μέγα τοπωνυμικό λεξικό της Κύπρου, με όλα τα ιστορικά παραδοσιακά τοπωνύμιά μας, είναι κατατεθειμένο και αναγνωρισμένο στην Τράπεζα Τοπωνυμίων των Ηνωμένων Εθνών, ως αβύθιστη κι-βωτός των ιερών μας ονομάτων.

Ταυτόχροα το λεξικό μας, έργο του Μενέλαου Χριστοδούλου και της ΜΚΕΤΓΟ, αποτελεί και μια τεράστια συμβολή στην παγκόσμια επικοινωνία, στην πρόοδο της ανθρωπότητας και προπαντός στην παγκόσμια ειρήνη.

Ο Ανδρέας Μακρίδης είναι Φιλόλογος και Ιστορικός

Πριν από 2200 περίπου χρόνια ο διαπρεπής Έλληνας ιστορικός Πολύβιος έγραφε: «Εξ ιστορίας αναιρεθείσης της αλήθειας, το καταλειπόμενον ανωφελές γίνεται διήγημα» (όταν αφαιρέσεις την αλήθεια από την Ιστορία, αυτό που μένει γίνεται ανώφελη και άχρηστη διήγηση). Σκόπιμο ή ακούσιο αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της επιζητούμενης αναθεώρησης των βιβλίων της Ιστορίας, παρά τις διακηρύξεις περί εκσυγχρονισμού.

Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι αυθαίρετο, γιατί τεκμαίρεται από την υπάρχουσα εμπειρία και από τον ιδεολογικό προσανατολισμό αυτών που απαιτούν τον… «εκσυγχρονισμό»! Ήδη γνωρίζουμε τις ανάλογες εκσυγχρονιστικές «καινοτομίες» της Ρεπούση στο Αναγνωστικό της Στ’ Δημοτικού, όπου αντί για βελτιωτικές διορθώσεις αντιμετωπίσαμε αλλαγές εθνομηδενισμού και εθνοκάθαρσης και, αντί για νεωτερική θεώρηση της Ιστορίας, απόπειρα θεσμοθέτησης της ιστορικής παραχάραξης.

Πέραν της ιστορικής πλαστογράφησης και της ανθελληνικής παραπληροφόρησης θα ήταν αρκετό, περί του βιβλίου εκείνου, να αναφερθεί ότι από την προμετωπίδα του εξωφύλλου αυθαίρετα αφαιρέθηκε η λέξη «Εθνικής» και αναφέρεται μόνον: «Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων»! Ο εξοβελισμός αυτός συνοψίζει πειστικά την πρόθεση της συγγραφέως και του εκδότη Υπουργείου.

Έχουμε σαφώς μίαν ασύστολη δαιμονοποίηση του εθνισμού και αφορισμό κάθε εθνικού προσα-νατολισμού, προϋποθέσεων που αποσκοπούν στην κατασκευή δυνατοτήτων υποβάθμισης των εθνικών αγώνων και εξωραϊσμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, προς ανάδειξη του πιο αρωστημένου πνεύματος καλοθελητισμού.

Η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση

Για να αντιληφθεί κάποιος την τάση και το φαινόμενο της εποχής, δεν πρέπει να κοιτάξει τιμητικά τα πράγματα, δηλαδή να περιορισθεί στο θέμα της αλλαγής των βιβλίων της ιστορίας, αλλά να δει το θέμα στην ολότητά του. Οι υπέρμαχοι του υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού ανήκουν σ’ εκείνο το στρατόπεδο, που οραματίζεται την δημιουργία Κυπριακού Έθνους, που προσπαθεί να αναγάγει την κυπριακή διάλεκτο σε νέα εθνική γλώσσα, που μοχθεί να αλλάξουν τον Εθνικό μας ύμνο και την Ελληνική μας σημαία. Είναι οι ίδιοι, που ψιθυρίζουν περί καταργήσεως των παρελάσεων κατά τις εθνικές επετείους και τρέχουν να μετάσχουν ασμενώς στα επαναπροσεγγιστικά συνέδρια και στις δικοινοτικές φιέστες.

Η εικόνα αυτή καθορίζει με σαφήνεια και το νέο περιεχόμενο, την νέα προσέγγιση της Ιστορίας, την οποίαν επιδιώκουν, και η οποία θα είναι πανομοιότυπη, με εκείνην των πολυπολιτισμικών ομοϊδεατών τους στην Ελλάδα. Δηλαδή η απάλειψη των σελίδων ηρωισμού, αποσιώπηση των νικών του Ελληνισμού και αφαίρεση όσων ενοχλούν τους… «γείτονες»!

Ίσως, θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί, ότι τα ανωτέρω εμπίπτουν στην σφαίρα του υποθετικού και αποτελούν κινδυνοφοβίες. Το πρόσφατο παρελθόν φωνάζει το αντίθετο. Είναι νωπή η δράση και η συμπεριφορά των επαναπροσεγγιστών και οπαδών του πολυπολιτισμού στο Πανεπιστήμιο, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, συνεχίζονται ακόμη οι προκλητικές ενέργειές τους απέναντι στην εθνική μας σημαία και στον εθνικό ύμνο.

Πειστικότερα ακόμη το πλαίσιο αναθεώρησης της Ιστορίας μπορεί να εξαχθεί μέσα από το «περιβόητο» μανιφέστο των επτά σοφών, που προτάσσεται του σχεδίου της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. Σύμφωνα με τους εισηγητές του σχεδίου, για να ορθοποδήσει η παιδεία μας, χρειάζεται κατεπειγόντως «ιδεολογικός αναπροσα-νατολισμός και αναμόρφωση της σκοποθεσίας της Κυπριακής Εκπαίδευσης». Συνεχίζοντας εξηγούν και το μεγάλο γιατί. Γράφουν: «Το ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο της σύγχρονης Κυπριακής Εκπαίδευσης παραμένει ελληνοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτιστικά μονολιθικό» και …«αγνοεί τη διαπολιτισμικότητα και την πολυπολιτισμικότητα της Κυπριακής Κοινωνίας, καθώς και τον εξευρωπαϊσμό και τη διεθνοποίηση της Κυπριακής Εκπαίδευσης».

Πέρα από τις αναληθείς και εμπαθέστατες κατηγορίες τους οι “σοφοί” προχωρούν και μας υποδεικνύουν και το φάρμακο θεραπείας της Παιδείας μας:

- «Συγκρότηση ομάδας επιστημόνων, αποτε-λούμενων από Ελληνοκύπριους και Τουρκο-κύπριους, για αναθεώρηση των βιβλίων της Ιστορίας».

- «Σταδιακή μείωση της εξάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα» – «Σχολικό σύστημα/παιδεία, που σέβεται τη διαφορετικότητα, τον πλουραλισμό και την πολλαπλή νοημοσύνη».

Πρόκειται για τα ίδια αφελληνιστικά, εθνο-μηδενιστικά μοτίβα, που ανακυκλώνονται παντού, μέχρι να ευρεθεί ο κατάλληλος υπουργός παιδείας και η συναινούσα κυβέρνηση, που θα προχωρήσει στην εφαρμογή τους. Πού καταλήγουμε; Σίγουρα σ’ αυτό που τόνιζε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα: «Για να εξαφανίσει κανείς ένα έθνος, του αφαιρεί πρώτα την μνήμη. Καταστρέφει τα βιβλία του, την παιδεία του, την Ιστορία του. Και κάποιος του γράφει άλλα βιβλία, του μεταφυτεύει άλλην παιδεία και επινοεί άλλην Ιστορία».

Πεπαλαιωμένες μέθοδοι των ηγεμονικών δυνάμεων, που όμως πάντα βρίσκουν πρόθυμους εραστές, ανυποψίαστους, ματαιόδοξους ή μισθοφόρους και ψευδοσπουδαίους. Στην περίπτωση της Κύπρου οι υπέρμαχοι της αναθεώρησης των βιβλίων της Ιστορίας και ευρύτερα των εθνομηδενιστικών «καινοτομιών» δεν ανήκουν στο ίδιο ιδεολογικό στρατόπεδο. Προέρχονται από διάφορες πολιτικές τάσεις και ιδεολογικές κατευθύνσεις, που συγκλίνουν και ενοποιούνται στην ίδια σκοποθεσία. Οι δύο κυριότερες από αυτές είναι: α) Οι Ακελικοί αριστεροί, και β) οι αποπροσανατολισμένοι δεξιοί.

Ακελικοί αριστεροί και αποπροσανατολισμένοι δεξιοί

Οι Ακελικοί αριστεροί, πρέπει να τονισθεί αυτό, δεν είναι ξενοκίνητοι ούτε εφορμώνται από ιδιοτελείς σκοπούς. Οι τοποθετήσεις τους καθορίζονται από βαθειά πίστη προς την ιδεολογία του Μαρξισμού και από την ταξική θεώρηση του θέματος, που κατά την γνώμη μου γνωρίζουν ή εφαρμόζουν ανεπαρκώς. Σύμφωνα μ’ αυτούς το Κυπριακό Πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται ταξικά. Δηλαδή, εχθρός μας είναι η τουρκική αστική τάξη και το Βαθύ Κράτος και όχι οι Τουρκοκύπριοι απλοί πολίτες, που είναι αδελφοί μας. Κατά τον Μαρξισμό το έθνος είναι πρόσφατο δημιούργημα του Καπιταλισμού, οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα και οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε. Η ιδεολογία αυτή καθορίζει και στο Κυπριακό την αυταπάτη της ταξικής θεώρησης, που εκτείνεται και στην αεθνική ή εθνομηδενιστική τοποθέτηση της Ακελικής αριστεράς. Δυστυχώς η πολιτική αυτή γραμμή είναι μερικώς Μαρξιστική, γιατί παραγνωρίζει τις έντονες τοποθετήσεις του Λένιν (Τετράδια και αλλού) και του Στάλιν (Το εθνικό πρόβλημα και αλλού), πως σε συνθήκες αποικιοκρατίας και κατοχής προέχει η εθνική συσπείρωση και οι εθνικοί αγώνες των λαών και πως καμιά μικρή χώρα δεν μπορεί να περάσει στον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, αν δεν ολοκληρωθεί πρώτα με τον εθνικό κορμό στον οποίον ανήκει.

Το άλλο στρατόπεδο αποτελεί συνοθύλευμα διαφόρων τάσεων και προελεύσεων, που περιλαμβάνει από αδαείς πεπεισμένους της έξωθεν προπαγάνδας, απογαλακτισμένους από αμερι-κανικά και αγγλικά πανεπιστήμια, ματαιόδοξους καριερίστες και αρριβιστές, μέχρι και εντεταλμένους μισθοδοτούμενους υπαλλήλους. Η γραμμή αυτή ξεκινά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Φόρρειν Όφφις, παίρνει το επιστημονικοφανές της περιτύλιγμα στα Αμερικανικά και Αγγλικά πανεπιστήμια και εξάγεται με καθηγητές πανεπιστημίου και διάφορους τιτλούχους.

Όπως σημειώνει και ο Μάριος Ευρυβιάδης («Ιδεολογικοί μηχανισμοί της νεοταξικής εποχής και η ελευθερία σκέψης», ΗμερίδαΕΜΕΘ, 17 Μαρτίου 2007) στους τόπους εξαγωγής τα ιδεολογήματα αυτά βρίσκουν πάντοτε τους «willing intellectuals» (=πρόθυμοι διανοούμενοι) «που έχουν πάντα να πουν ένα καλό λόγο, για τις ευμενείς και ανιδιοτελείς προθέσεις αυτών που θέλουν να ασκούν τον έλεγχο και να χειραγωγούν την σκέψη». Αφού επεξηγεί ποιοι είναι αυτοί οι «willing intellectuals» σημειώνει τα εξής: «Σήμερα, στην λεγόμενη ‘μετά το τέλος της ιστορίας εποχή’, είναι αυτοί που ανέλαβαν να ξαναγράψουν την Ιστορία, αλλά στα μέτρα και τις προδιαγραφές αυτών που τους κοκορεύουν και τους βουτυρώνουν το ψωμί».

Οι στόχοι της πολιτικής αυτής, που υπηρετεί σήμερα το νέο στάδιο ηγεμονισμού, την ονομαζόμενη παγκοσμιοποίηση, έχουν διαφανώς εξαγγελθεί αλλεπάλληλες φορές από τους εκπροσώπους του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ο πρώην διευθυντής της CIA, Allen Dulles, καθο-ρίζοντας την πολιτική έναντι των μικρών λαών τόνιζε: «Θα χρησιμοποιήσουμε όλον τον υλικό μας πλούτον, αν χρειαστεί, τα εμπορικά μας προϊόντα… Θα τους λλάξουμε την συνείδηση. Θα τους αλλάξουμε την ταυτότητα. Πώς θα το πετύχουμε; Χρησιμοποιόντας ανθρώπους δικούς τους. Δεν θα αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συμβαίνει, εκτός από ελάχιστους. Αυτούς θα τους περιθωριοποιήσουμε. Θα τους μειώσουμε με κάθε τρόπο» (Από την γνωστή έκθεση της CIA, η οποία διέρρευσε).

Αποκαλυπτική είναι και η χιλιοειπωμένη, όμως, πάντα βαριά ρήση του Χένρι Κίσσινγερ: «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε την γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδε-τερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Μέση Ανατολή, σε όλην αυτήν την νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ» (Turkish Daily News, 12/2/1997).

Στην Κύπρο οι δύο αυτές κύριες αντιλήψεις, αν και προέρχονται από διαφορετικές ιδεολογικές παρατάξεις συναντούνται, ενώνονται με άλλες μικρότερες τάσεις και καταστάσεις και ομαδόν πλέον βομβαρδίζουν εναντίον της Ελληνικής ταυτότητάς μας, και ό,τι αυτή περιέχει ή σημαίνει.

Το αριστερό ρεύμα έχει ανεξέλεγκτα φετιχοποιήσει και αποενοχοποιήσει τους Τουρκοκύπριους, το δεξιό ρεύμα έχει θεσπίσει και αναγνωρίσει ως περιούσιους αφέντες τους Αμερικανούς και τους Άγγλους. Έτσι, και στο συζητούμενο θέμα οι εθνομηδενιστές, οι Ανελλήνιστοι και οι αφελληνιστές, καλούνται να καταστήσουν την εθνική μας Ιστορία ντεμοντέ και να την ξαναγράψουν, κατά το θέλημα των ιδεο-λογημάτων τους ή των καλών και γενναιόδωρων προϊσταμένων τους. Όμως, εδώ, δεν είναι παίξε γέλασε, έχουμε ένα ημοκατεχόμενο τόπο, τον οποίον οι συνέταιροι κατακτητές ορέγονται να τον κατασπαράξουν. Η παιδεία «συνεργεί προς αγωγή» (Πλουτάρχου «Περί παίδων αγωγής») και η αγωγή σ’ έναν τόπο υπό κατοχή, σημαίνει μόνο αγωνιστικό φρόνημα και δύναμη θυσίας. Η εθνική μας Ιστορία και ο πολιτισμός μας αποτελούν το μόνο εχέγγυο της αναγκαιότητας αυτής. Δεν μπορούμε να υποτάξουμε την σωτηρία της πατρίδας μας στον πολιτικό καλοθελητισμό ούτε να την αφήσουμε αβοήθητη στον ιστό των ξένων ή ντόπιων αραχνών.

Το πρόβλημα της αλλαγής των βιβλίων της Ιστορίας δεν είναι ούτε ιστορικό ούτε εκπαιδευτικό, αλλά πολιτικό. Το εγχείρημα διόρθωσης, ορθότερα αποεθνικοποίησης και αποελληνοποίησης των βιβλίων, αν συνεχισθεί, θα προκαλέσει την μεγαλύτερη εμφύλια διάσπαση, σύγκρουση και διχόνοια στον λαό μας, την ώρα της μέγιστης ανάγκης ομόνοιας και συμπόνοιας.

Ο Ανδρέας Μακρίδης είναι Φιλόλογος και Ιστορικός