Αν σας ρωτούσα, ποια είναι τα τρία βιβλία που διαβάστηκαν πιο πολύ από κάθε άλλο στην ιστορία του δυτικού κόσμου, τι θα μου λέγατε; Η σωστή απάντηση, βεβαίως, είναι: Η Βίβλος, τα Ομηρικά έπη και… οι Μύθοι του Αισώπου! Δεν υπάρχει άνθρωπος τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο, που να μην γνωρίζει τον Αίσωπο: Τον αγαθό παραμυθά, [...]

Η πρόσφατη παράσταση των Περσών στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Dimiter Gotscheff, κατά τη συνήθη μοίρα σύγχρονων αναγνώσεων της τραγωδίας, προκάλεσε αντιδράσεις (βλ. και σ’ αυτό το περιοδικό, τεύχος Οκτωβρίου 2009). Δεν θα σχολιάσουμε τις αντιδράσεις αυτές, για να μην εμπλακούμε σε ατελέσφορη πολεμική. Αντ’ αυτού θα στρέψουμε το βλέμμα μας στο ίδιο το αρχαίο [...]

H Κύπρος επί της ουσίας απουσίαζε από την ελλαδική λογοτεχνία της μεταπολιτευτικής περιόδου. Με εξαίρεση το μικρό αφιέρωμα του περιοδικού Λέξη το 1989 και ίσως μερικές μεμονωμένες άλλες αναφορές που μου διαφεύγουν, η ελλαδική λογοτεχνία αντιμετώπισε την κυπριακή τραγωδία ως ταμπού…

Ο Αντώνης Κ. Πετρίδης είναι Λέκτορας Αρχαίων Ελληνικών στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Ας μου επιτραπεί να δηλώσω ότι η όλη συζήτηση περί της εισαγωγής φοιτητών στα κυπριακά κρατικά Πανεπιστήμια μέσω διεθνών εξετάσεων έχει παρεκτραπεί, σε σημείο που πλήττει πια τους ίδιους τους ανθρώπους προς όφελος των οποίων υποτίθεται διεξάγεται: Τους μαθητές των δημοσίων σχολείων, που διαγωνίζονται [...]

Παρακολουθώντας κάποιος στις ορθόδοξες εκκλησίες τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος, έρχεται ευθύς αντιμέτωπος με ένα παράδοξο.
Αφενός, διακρίνει κανείς μια προφανέστατη θεατρικότητα να διατρέχει τα δρώμενα: Η ορθόδοξη λατρεία ενέχει αναντίρρητα ένα στοιχείο θεατρικό όχι με την αόριστη έννοια ότι κάθε τελετουργία συνιστά μίμησιν, αλλά ως εν μέρει δεξίωση του αρχαιοελληνικού θεάτρου. Η ίδια η [...]

Η «Ύστερη Εποχή του Χαλκού» από την συλλογή «Δοκίμιν» συνιστά, ομολογουμένως κατά την υποκειμενική μου κρίση, ένα από τα καβαφικότερα ποιήματα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη. Σε μετρημένα μόνο άλλα ποιήματα ο ποιητής ευλογείται με μια τόση ενάργεια και ευστοχία στην ανασύσταση της καίριας ιστορικής στιγμής όση στο ποίημα αυτό. Καβαφικά έργα, όπως «Τα βήματα» ή «Η [...]

του Αντώνη Πετρίδη
Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουμε υποστεί πολλαπλές στρατηγικές υπέρ της εμπέδωσης της ειρήνης και της συμφιλίωσης: Όλες συνοδεύονταν από δάκρυα φιλανθρωπικής συγκίνησης και κραυγές οργής κατά των κακών «εθνικιστών», που εχθρεύονται την λύση και την επανένωση. Αφήνω κατά μέρος την αγανάκτηση που με διακατέχει, εμένα τον πρόσφυγα από τον Άγιο Επίκτητο Κερύνειας, όταν [...]

του Αντώνη Πετρίδη
 
Στο παρόν κείμενο θα ήθελα να μιλήσω περί ορίων. Το κείμενό μου είναι ένα πνίγος ερωτηματικών, για τα οποία προφανώς δεν έχω ρητές απαντήσεις. Η έννοια των ορίων ασκούσε ανέκαθεν μαγική έλξη στους πολιτισμούς, γιατί διαχώριζε την ελεγχόμενη και ασφαλή σφαίρα του Εαυτού από την άγρια, ανεξέλεγκτη και ανοίκεια περιοχή του Άλλου. Τα [...]

του Αντώνη Πετρίδη
 
Στο έργο του Σίλλοι, ο σατιρικός του 3ου π.Χ. αιώνα Τίμων ο Φλιάσιος, σκεπτικιστής και αντιδογματικός ο ίδιος, τα βάζει με τους δογματικούς φιλοσόφους. Πρόκειται για τις ορδές των φιλοσόφων εκείνων, που παρασύρθηκαν στην ψευδαίσθηση (τύφος) ότι το ανθρώπινο μυαλό δύναται να διαπεράσει τα φαινόμενα και να προσπελάσει την Αλήθεια, το ὄντως ὄν. [...]

…ἀμαθία, ἀκρασία, ἐπαριστερότης, ἀμνημοσύνη
(Αριστοτέλης, Περὶ ἀρετῶν καὶ κακιῶν, 1251a3)
λέγεται γὰρ ὁ μὲν Ἀπόλλων ὁ δὲ Πλούτων, καὶ ὁ μὲν Δήλιος ὁ δ’ Ἀιδωνεύς, καὶ ὁ μὲν Φοῖβος ὁ δὲ Σκότιος· καὶ παρ’ ᾧ μὲν αἱ Μοῦσαι καὶ ἡ Μνημοσύνη, παρ’ ᾧ δ’ ἡ Λήθη καὶ ἡ Σιωπή
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Περὶ τοῦ Ε τοῦ έν Δελφοῖς, 394a8
του Αντώνη [...]