Εκδόσεις: Ψυχογιός

Χρονολογία Έκδοσης: 02/2008

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία

της Ευδοκίας Μιχαήλ

Το βιβλίο της Μαρίας Τζιριτά «Το παιδί της αγάπης» έγινε Best Seller και έχει ήδη πωλήσει πέραν των 19,000 αντιτύπων. Η Μαρία Τζιρίτα είναι μια νέα και πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. To βιβλίο αυτό είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία, την οποία βίωσε προσωπικά και την συγκίνησε έντονα. Η συγγραφέας, γεμάτη ευαισθησίες και πλούσιες εμπειρίες, ζωντάνεψε μια συγκλονιστική ιστορία που κατάφερε να ταρακουνήσει την ησυχία μας!

Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό της Κέρκυρας. Ο Γιάννης, αγρότης βιοπαλαιστής και η Φρόσω, πλύστρα, είναι από τους φτωχότερους κατοίκους της Κέρκυρας και η οικογένειά τους έχει τέσσερις κόρες και ένα γιο. Η Βασίλω, το πρώτο παιδί της οικογένειας, γεννήθηκε καθυστερημένο. Μετά από έναν βιασμό η Βασίλω μένει έγκυος. Χρήματα για αποβολή δεν υπήρχαν, γι’ αυτό το κορίτσι μένει κλειδωμένο στο σπίτι για να μην μάθει ο κόσμος ότι είναι έγκυος, κάτι που ούτε και η ίδια δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί. Η ιστορία προχωρεί. Η μάνα που της κλείνει το στόμα για να μην ακουστούν τα ουρλιαχτά της γέννας και ύστερα… ένα παιδί. Ο Στέλιος.

Ο νεογέννητος Στέλιος καταλήγει σε ίδρυμα, χωρίς όμως τα απαιτούμενα έγγραφα για να μπορεί να δοθεί για υιοθεσία. Στο σημείο αυτό αρχίζει η τραγική περιπλάνησή του. Δύο χρονών παιδάκι τον πήγαν πίσω στην φυσική του οικογένεια και στην ηλικία των τεσσάρων το πήραν πάλι σε ίδρυμα στην Αθήνα. Στα δέκα του τον έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια χωρίς την έγκριση της αγαπημένης του φροντίστριας. Στα δώδεκά του τον φέρνουν πάλι πίσω στο ίδρυμα. Πόσο απλό ακούγεται, μα την αλήθεια! Με την διαφορά ότι δεν μιλάμε για αντικείμενο, αλλά για έναν άνθρωπο, για ένα αθώο παιδί.

Το «παιδί της αγάπης» θα καταφέρει επάξια να σας κάνει καλύτερο άνθρωπο. Θα σας συνεπάρει, θα σας μαγέψει και θα σας συγκινήσει. Και το σπουδαιότερο; Θα σας κάνει να εκτιμήσετε πράγματα που ως τώρα θεωρούσατε δεδομένα. Σαν ένα μυστικό και έξυπνα δοσμένο μάθημα για την αξία της οικογένειας, το μεγαλείο της μητέρας, τον καθοριστικό ρόλο της αγάπης στην εξέλιξη ενός ανθρώπου.

Το διάβασα μέσα σε δύο μέρες γιατί το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το βιβλίο αυτό με άγγιξε βαθιά και με έκανε να κλάψω περισσότερο από πολλά βιβλία που έχω διαβάσει. Ένα βιβλίο ύμνος στην ανθρώπινη ψυχή. Τόσο παραστατικό και καλογραμμένο, που είναι σα να ζεις κι εσύ από κοντά την ζωή του Στελάκη. Μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή, που θα σε κάνει να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου και να κατανοήσεις την έννοια της προσφοράς. Ένα βιβλίο που περνά πολλά μηνύματα και τελικά μας διδάσκει ότι ίσως πρέπει κι εμείς να δούμε την ζωή λίγο διαφορετικά, γιατί δεν είναι όλα εύκολα.

Τελειώνοντας θα ήθελα να γράψω αυτό που ο Στέλιος έγραψε στη μάνα του πριν φύγει: «Δεν αφήνω πίσω μου τίποτε. Ήρθα και φεύγω από τη ζωή αυτή σαν ένα φύλλο που ο άνεμος το πήγαινε πότε από ‘δώ και πότε από ‘κεί. Μόνο η δική σου αγάπη έδωσε νόημα σε αυτή τη σύντομη πορεία και θέλω φεύγοντας να σε βεβαιώσω πως δεν πήγε χαμένη.»

Εκδόσεις: Power Publishing

Λίγες, πολύ λίγες ιστορικές πληροφορίες υπάρχουν γι’ αυτή την μεγάλη ηρωίδα της κυπριακής ιστορίας. Κάποια Eλληνίδα, λένε τα ιστορικά βιβλία, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του πλοίου, που θα τη μετέφερε μαζί με πολλά άλλα κορίτσια στο χαρέμι του σουλτάνου. Ακόμη κάποιοι ιστορικοί πιθανολογούν για το πραγματικό της όνομα: Μαρία, Αρνάλδα κλπ. Λες και το όνομα θα μείωνε την πράξη της. Για τον συγγραφέα Κυριάκο Δ. Παπαδόπουλο αυτό είναι μόνο μια λεπτομέρεια. Όπως μια λεπτομέρεια είναι και τα ανύπαρκτα ιστορικά στοιχεία για την ζωή και τη δράση της πριν την ηρωική θυσία της. Με την ιδιαίτερη ικανότητα που τον διακρίνει στην εμφύσηση ζωής στα ιστορικά πρόσωπα, έχει διαπλάσει μέσα στην ιστορική εποχή της την προσωπικότητα της Μαρίας Συγκλητικής.

Η Μαρία Συγκλητική γεννήθηκε σε μια δύσκολη εποχή από Έλληνες γονιούς, τους περίφημους Συγκλητικούς, η γενιά των οποίων έφτανε μέχρι το Βυζάντιο. Η εποχή εκείνη όμως ήταν αβέβαιη, πολύ σκληρή για τους Κύπριους, ιδίως τους φτωχούς. Η κοινωνία στην Κύπρο, κάτω από τους Βενετούς, χαρακτηριζόταν από ένα σκληρό κι απάνθρωπο φεουδαρχικό σύστημα, στο οποίο οι περισσότεροι Έλληνες ήταν δούλοι.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν τότε στην πιο μεγάλη της δύναμη. Οι περισσότερες κτήσεις του Βυζαντίου και των Βενετών περιέπεσαν στα χέρια της. Το μόνο ελληνικό νησί, που παρέμενε στα χέρια των Βενετών, ήταν η Κύπρος. Έτσι κι ο Σελίμ Β που διαδέχθηκε τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, αποφάσισε ότι έφτασε η στιγμή για να πάρει και την Κύπρο.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες κινείται «η Μαρία Συγκλητική» του Κυριάκου Δ. Παπαδόπουλου. Οι Βενετοί για χρόνια απομυζούσαν τον κυπριακό λαό, εκμεταλλεύονταν τον κυπριακό πλούτο χωρίς να δίνουν τίποτε, χωρίς να γνοιαστούν ούτε και για την άμυνα του νησιού. Έπνιγαν κάθε φωνή διαμαρτυρίας για τις κακουχίες και τη δουλεία, πόσο μάλλον τα απελευθερωτικά κινήματα για λευτεριά και δικαιοσύνη. Την ίδια κατάληξη είχε και το κίνημα του δάσκαλου Διασσωρινού, ενός οραματιστή για μια καλύτερη κοινωνία χωρίς ξένους αφέντες. Οι Βενετοί δεν συγχωρούσαν αποστασίες, έπνιγαν στο αίμα κάθε ελληνική φωνή, κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης από τα δεσμά της δουλείας. Έτσι, όταν οι Τούρκοι έγιναν απειλητικοί, ήταν πολύ αργά. Πάσχισαν μέσα σε λίγο χρόνο να οχυρώσουν την Λευκωσία και την Αμμόχωστο αφήνοντας την υπόλοιπη Κύπρο στην τύχη της. Η Μαρία παρακολουθούσε με αγωνία την καταστροφή των παλιών κάστρων για να φτιάξουν τα νέα τείχη της Λευκωσίας, παρακολουθούσε τους Τούρκους που εισέβαλαν στο νησί, που λεηλατούσαν και σκότωναν. Ήταν εκεί, όταν φτιάχνονταν τα μπαλουάρδα, όταν χαλούσαν τα παλιά τείχη για να φτιάξουν νέα, πιο στενά, για να αρκέσουν οι πέτρες. Ήταν εκεί όταν ο απλός λαός, που πεινούσε, ήθελε να διώξει τους Βενετούς, ήταν εκεί όταν ο ίδιος αυτός ο λαός πήρε τα άρματα για να πολεμήσει τους Τούρκους που εισέβαλαν στην Κύπρο και πολιόρκησαν την Λευκωσία.

Όταν βάρβαροι λαοί έγραφαν μελανές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, εκείνη έγραφε σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Το βιβλίο, ιστορικό όσο και ερωτικό, περιπετειώδες όσο και πολεμικό, είναι έντεχνα γραμμένο, χωρίς να κουράζει, εντυπωσιάζει με την λυρικότητα και την ροή των γεγονότων, που κρατεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ταυτόχρονα δίνει με γλαφυρότητα την ατμόσφαιρα, τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής εκείνης μπάζοντας στοιχεία και γεγονότα που προκαλούν, εξάπτουν και προτρέπουν.

Αυτό το βιβλίο ανήκει σε μια τριλογία μεγάλων ιστορικών προσωπικοτήτων της Κύπρου, τους οποίους ο συγγραφέας Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ζωντάνεψε με έντεχνο και μοναδικό τρόπο επιτυγχάνοντας να μεταφέρει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής τους. Πρόκειται για τα ιστορικά μυθιστορήματα «Δραγουμάνος, ψυχή φυλακισμένη» και «Ισαάκιος Κομνηνός, ο Αντισταυροφόρος».

Εκδόσεις: Ψυχογιός

της Ευδοκίας Μιχαήλ

Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2007 και πέραν των 92,000 αναγνωστών -σε λιγότερο από ένα χρόνο- επέλεξαν το μυθιστόρημα της Λένας Μαντά Το Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι.

Εμφανίστηκε πάρα πολλές φορές στις λίστες των ευπώλητων βιβλίων μεγάλων και έγκριτων εφημερίδων και λογοτεχνικών περιοδικών. Πραγματοποιήθηκαν από την συγγραφέα πέραν των 30 επισκέψεων σε βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και της Κύπρου, ύστερα από απαίτηση των αναγνωστών για να γνωρίσουν την αγαπημένη τους συγγραφέα.

Το σπίτι του Γεράσιμου και της Θεοδώρας, βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και το συντροφεύουν δύο μεγάλες καστανιές και ένα ποτάμι. Ζουν εκεί αγαπημένοι και ευτυχισμένοι. Εκεί στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι ήρθαν στην ζωή οι πέντε τους κόρες, η Μελισσάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή. Ο Γεράσιμος πέθανε, όταν οι κόρες του ήταν μικρές, και η Θεοδώρα μόνη της ανάθρεψε τα κορίτσια με κόπους και πολλές στερήσεις στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και του εμφύλιου πολέμου. Πέντε κορίτσια το ένα τελείως διαφορετικό από το άλλο, αλλά όλα με ένα κοινό όνειρο. Αυτό που επιθυμούν είναι να γνωρίσουν την ζωή μακριά από το πατρικό τους. Και θα το καταφέρουν! Η μοίρα θα τις στείλει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, κάνοντας το όνειρο πραγματικότητα. Μόνο που, καμιά φορά, τα όνειρα γίνονται εφιάλτες που στοιχειώνουν και κυνηγούν…. Ένα συναρπαστικό βιβλίο γεμάτο έρωτες, ανατροπές, πάθη και έντονες συγκινήσεις, ενώ το σπίτι δίπλα στο ποτάμι περιμένει υπομονετικά αυτό που ξέρει ότι θα συμβεί!

Η μάνα έδινε την ίδια συμβουλή στην κάθε κόρη της την ώρα του αποχαιρετισμού: “…Η ζωή είναι σαν το ποτάμι που κυλάει αυτή τη στιγμή μπροστά μας. Εύκολα σε παρασύρει και σε τραβάει όπου εκείνο πηγαίνει. Όπως ένα ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, έτσι κι εσείς, αν σας παρασύρει, δεν θα μπορέσετε να γυρίσετε… Να προσέχετε πάντα το ποτάμι… Μη σας παρασύρει…”

Η Θεοδώρα, η οποία ζει μετά τον θάνατο του πατέρα της με την γριά μητέρα της στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι, προσεύχεται για τις κόρες της και εύχεται μια μέρα να τις ξαναδεί.

Καταρχάς να πούμε ότι είναι ευρηματική η δομή του βιβλίου. Αποτελείται από επτά διακριτά μεταξύ τους μέρη, ώστε ο αναγνώστης ανά πάσα στιγμή να ανατρέξει στην πολυτάραχη ζωή της κάθε γυναίκας. Το πρώτο τμήμα έχει τον τίτλο “Τα πρώτα χρόνια” και το τελευταίο, το έβδομο, τον τίτλο “Ο γυρισμός”. Και δεν πρόκειται για κανέναν άλλο γυρισμό, παρά για εκείνον που ο αναγνώστης περιμένει, προετοιμασμένος από την συγγραφέα, στο τέλος του βιβλίου.

Όλες οι ιστορίες είναι δυνατές. Οι χαρακτήρες ολοκληρωμένοι. Οι διάλογοι τόσο ζωντανοί, ώστε ο αναγνώστης νιώθει την κάθαρση, κάθε φορά που υπάρχει ανατροπή στην ιστορία.

Πάντως το υλικό δουλεύτηκε πολύ καλά από την συγγραφέα, η οποία έφερε με επιτυχία εις πέρας το εγχείρημα. Η διήγηση ρέει αβίαστα και η αγωνία για το τι θα συμβεί στην επόμενη σελίδα δεν σου επιτρέπει να σταματήσεις το διάβασμα. Το τέλος του βιβλίου βρίσκει όλες τις αδελφές στο σπίτι δίπλα στο ποτάμι.

της Ευδοκίας Μιχαήλ

Κουτάκι: Η Αθηνά αναδεικνύεται μέσα από το βιβλίο ως το είδος του ανθρώπου που καταφέρνει παρ’ όλες τις δυσκολίες που συναντά στη ζωή του να γίνει ή να παραμείνει «άρχοντας», χωρίς όμως τα ευτελή υλικά αγαθά να αγγίζουν ή να επηρεάζουν ποτέ τη μεγαλοσύνη της ψυχής.

Το βιβλίο του Κώστα Καρακάση Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη…, παρόλο που πρωτοκυκλοφόρησε το 2000, παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων χρόνων. Έχει, επίσης, τιμηθεί με το Βραβείο Πεζογραφίας και Πνευματικών Αξιών από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων.

Το βιβλίο βασίζεται σε πραγματικά και συγκλονιστικά γεγονότα από τη ζωή μιας πλούσιας νεαρής κοντεσίνας που χάρη στην μεγαλοψυχία της μένει φτωχή, διατηρώντας όμως πάντα τη μεγάλη καρδιά της. Η ιστορία διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Αθηνά, μόλις 18 χρόνων, μια πανέξυπνη και δυναμική κοπέλα, κόρη του φημισμένου Καπετάν Βαγγέλη Καληβωκά, χάνει την ανεμελιά της ηλικίας της όταν ο πατέρας και τα αδέρφια της χάνονται στη θάλασσα. Η Αθηνά αναγκάζεται απότομα να αναλάβει όλες τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της οικογένειας σε μια προσπάθεια να φανεί αντάξια του ονόματος του πατέρα της. Αφήνει πίσω τον τόπο της και οδηγείται σε τόπους μακρινούς, στη Βενετία, στη Ρωσία, στην Αίγυπτο. Γνωρίζει ανθρώπους απλούς και ταπεινούς αλλά και βασιλιάδες, πολιτικούς και καλλιτέχνες και κερδίζει τον θαυμασμό και την εκτίμηση όλων ως μια γυναίκα μοναδική, γοητευτική, υπέροχη, και, πάνω απ’ όλα, Ελληνίδα. Δεν τα βάζει ποτέ κάτω, αν και οι αντιξοότητες στη ζωή της, όπως και στις ζωές όλων μας, δεν κοπάζουν ποτέ.

Η Αθηνά αναδεικνύεται μέσα από το βιβλίο ως το είδος του ανθρώπου που καταφέρνει παρ’ όλες τις δυσκολίες που συναντά στη ζωή του να γίνει ή να παραμείνει «άρχοντας», χωρίς όμως τα ευτελή υλικά αγαθά να αγγίζουν ή να επηρεάζουν ποτέ τη μεγαλοσύνη της ψυχής. Η καρδιά, η ψυχή, είναι μεν έννοιες ασαφείς και αέρινες, αλλά καταφέρνουν, εν τέλει, να επιβεβαιώνουν πάντα την αξία τους και την ισχύ τους μέσα από τη ίδια τη ζωή, όταν το άτομο μπορεί να φανεί αντάξιο να μεταλάβει από την κοινωνία τους, και μόνο τότε. Διαμάντια της ψυχής και του νου είναι τα μόνα παντοτινά, τα μόνα πραγματικά, και αυτά λάμπουν περισσότερο από κάθε άλλο διαμάντι στη γη και σήμερα σε αιώνες ψηφιακούς και πάντα.

Το Νησί είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Βικτόριας Χίσλοπ. Η Αγγλίδα συγγραφέας κέρδισε το πρώτο βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στα βρετανικά βραβεία βιβλίου, γνωστά ως Nibbies. Οι πωλήσεις του βιβλίου ξεπέρασαν τις 850.000 αντίτυπα.Η Σοφία είναι η μητέρα της Αλέξις, η οποία κρατά ως επτασφράγιστο μυστικό το παρελθόν της. Το μόνο που γνωρίζει η κόρη είναι ότι η μητέρα της μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της Κρήτης, προτού εγκατασταθεί στο Λονδίνο. Όταν αποφασίζει η Αλέξις να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ’ αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη, η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό κι’ εγκαταλειμμένο νησί της Σπιναλόγκας, την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από τον πόλεμο, την τραγωδία και τα ανθρώπινα πάθη.

Η περιγραφή της Βικτόριας Χίσλοπ είναι τόσο ζωντανή που σε κάνει να διερωτάσαι εάν έζησε στη Σπιναλόγκα των λεπρών. Παρόλο που η ζωή στο νησί δεν ήταν καθόλου εύκολη για την ιδιαίτερη αυτή ομάδα ανθρώπων, η Βικτόρια βρίσκει τον τρόπο να μας μεταφέρει την αισιοδοξία και την ελπίδα για προσωπική Ανάσταση. Μας περιγράφει τον υπεράνθρωπο αγώνα των λεπρών να αναδιοργανώσουν το μικρό τους νησί, να ασπρίσουν τα σπίτια τους, να φυτέψουν τα λουλούδια τους, να φτιάξουν καφενείο και με αυτοθυσία, να μάθουν στα μικρά παιδιά γράμματα.

Η έντονη δράση, τα δυνατά συναισθήματα, το μυστήριο των βαθιά κρυμμένων οικογενειακών μυστικών, το άρωμα της Ελλάδας κατά τη γερμανική κατοχή και η ιδιαιτερότητα του θέματος της κοινωνίας των λεπρών κάνουν την ανάγνωση συγκλονιστική. Η εμπειρία του πολέμου, η αγάπη, η προσωπική τραγωδία και η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, πάντα και πάνω από όλα, συνθέτουν τους χαρακτήρες των ηρώων και πρωταγωνιστών του βιβλίου της Βικτόρια Χίσλοπ. Χαρακτηριστικότερος διαγράφεται ο πόνος του σύζυγου/πατέρα, ο οποίος ήταν ο μόνος υγιής που είχε πρόσβαση στη Σπιναλόγκα με τη μικρή του βάρκα, για να μεταφέρει προμήθειες και το γιατρό, και ο οποίος αναγκάστηκε τελικά να μεταφέρει εκεί πρώτα τη γυναίκα του και αργότερα την κόρη του….

Χαρακτηριστικότερος διαγράφεται ο πόνος του σύζυγου/πατέρα, ο οποίος ήταν ο μόνος υγιής που είχε πρόσβαση στη Σπιναλόγκα με τη μικρή του βάρκα, για να μεταφέρει προμήθειες και το γιατρό, και ο οποίος αναγκάστηκε τελικά να μεταφέρει εκεί πρώτα τη γυναίκα του και αργότερα την κόρη του….

Συγγραφέας: Βικτόρια Χίσλοπ
Εκδόσεις: Διόπτρα
Μετάφραση Μ. Δέλεγκος