Η Τουρκία έχει θετικές προσεγγίσεις στο κυπριακό, δεν έχει υπό κατοχήν εδάφη των γειτόνων της, έχει ανησυχίες ασφάλειας στην Κύπρο και στο Ιράκ, είναι πιο κοντά στην Ευρώπη από την Κύπρο, οι αξίες της συμφωνούν με εκείνες της Ευρώπης, έχει δημοκρατικό πολιτικό σύστημα παρόμοιο με εκείνα της Δυτικής Ευρώπης και είναι φιλειρηνική χώρα, είναι μέλος του ΝΑΤΟ και έχει ενεργό θετική δύναμη, έχει στενές σχέσεις με όλες τις αραβικές χώρες, η ασφάλεια της περιοχής στηρίζεται στις ισχυρές της σχέσεις με το Ισραήλ, με την πολιτική που ασκεί για μηδενικά προβλήματα με τους γείτονές της διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ασφάλεια της περιοχής, έχει θετική προσέγγιση στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Ιράκ, στον Καύκασο, στα Βαλκάνια και στην Κύπρο, αποτελεί στοιχείο ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, έχει κοσμική κοινωνία…

και διερωτήθηκε:

Από πότε η ΕΕ αποφάσισε ότι είναι θρησκευτική κοινότητα για να μην εντάξει την Τουρκία;

Αυτό συνοπτικά ήταν το παραλήρημα του Τζέιμς Τζέφρι.

Το ότι οι εκάστοτε κατά τόπους Αμερικανοί Πρεσβευτές είναι ανιστόρητοι και άσχετοι με τα θέματα της περιοχής είναι καλά γνωστό. Το ότι επίσης στηρίζουν πάση δυνάμει την Τουρκία και επιδιώκουν να την καταστήσουν δερβέναγα της περιοχής είναι καλύτερα γνωστό και διαπιστωμένο.

Το ότι όμως είναι τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα, το επιβεβαιώνει το παραλήρημα του εξοχοτάτου Τζέιμς Τζέφρι.

Δεν βλέπει την κατοχή, δεν ακούει τις οιμωγές των Κούρδων, δεν κατανοεί τις αρχές και τις αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ΕΕ. Δεν ξέρει τι είναι η Ευρώπη. Την αντιλαμβάνεται ως γεωγραφικό χώρο και όχι ως χώρο κοινού πολιτισμού που θεμελιώνεται στο Ελληνικό μέτρο, το Ρωμαϊκό δίκαιο και το Χριστιανικό ήθος.

Σκυταλοδρόμος και αυτός, που πήρε την σκυτάλη από τον Χένρι Κίσιγκερ, τον Άλεν Ντάλες, τον Ντάνιελ Φριντ και τόσους άλλους καλαμοκαβαλλάρηδες του πολιτισμού του Γουοτεργκέιτ, της Μόνικας Λεβίνσκι, της ισοπέδωσης της Σερβίας, της εξαγωγής δημοκρατίας, της εξόντωσης των Ινδιάνων.

Ούτε περνά από το μυαλό τους ότι κοινωνίες τούτης της περιοχής για 4000 χρόνια παράγουν περισσότερο πολιτισμό από όσο μπορούν να καταναλώσουν, με εξαίρεση βέβαια την Τουρκία των τελευταίων 100 ετών.

Ο Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης είναι Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

Με τα όσα άδονται ανά τας οδούς και τας ρύμας, κυριολεκτικά αλλά και στην σύγχρονη έκφραση τους μέσα από τα ερτζιανά και τις τηλεοπτικές συχνότητες σε σχέση με τον εν εξελίξει διάλογο, το κλίμα που τον περιβάλλει και την υποστήριξη εχθρών, φίλων και δήθεν φίλων δημιουργείται η εντύπωση ότι όλα βαίνουν καλώς και οδεύουμε πλησίστιοι ολοταχώς στην λύση.

Τούτο όμως είναι μονο η επικοινωνιακή, η εικονική πραγματικότητα. Η αληθινή εικόνα, η σκληρή πραγματικότητα, είναι ότι οι παραδοχές που έγιναν ή γίνονται οδηγούν αβίαστα και με μαθηματική ακρίβεια στην απομάκρυνση, αν όχι στον ενταφιασμό της οποιασδήποτε λύσης.

Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι συζητούνται και συνομολογούνται πράγματα τα οποία μπορεί οι άμεσα εμπλεκόμενοι να τα θεωρούν βήματα προς μια λύση οδυνηρού συμβιβασμού -λύση όμως- και για αυτό τα κάνουν, όμως η κοινή γνώμη, οι πολίτες, τα απορρίπτουν εκ προοιμίου. Ως εκ τούτου οδηγούν σε μια πρόταση διευθέτησης που δεν έχει καμιά πιθανότητα να υπερψηφισθεί από τον κυρίαρχο λαό. Τούτο όμως είναι μεθόδευση παγίωσης τετελεσμένων και όχι μέθοδος για εξεύρεση λύσης. Και οι διαπραγματευόμενοι, συνεχίζοντας τον διάλογο, ως να λειτουργούν εν κενώ και όχι σε πραγματικό περιβάλλον κοινής γνώμης, τον οριστικό ενταφιασμό της λύσης θα επιτύχουν και όχι την λύση που πολυδιαφημίστηκε θα φέρουν.

Συγκεκριμενοποιώντας όχι όλα όσα θέτουν οι διαπραγματευόμενοι απέναντι στον λαό αλλά σε ένα μόνο, σημειώνεται η εισαγωγή της εκ περιτροπής προεδρίας με εκτελεστική εξουσία και με εκλογή με σταθμισμένη ψήφο. Οι πολίτες χωρίς δεύτερη σκέψη το έχουν απορρίψει ως συστατικό της λύσης.

Οι πολίτες γνωρίζουν καλά ότι ένα τέτοιο μοντέλο θα οδηγήσει σε αδιέξοδα και συγκρούσεις και άρα δεν θα αποτελέσει ενοποιητικό στοιχείο αλλά θα σφραγίσει τον διαχωρισμό. Γνωρίζουν ότι ο αντιδημοκρατικός τρόπος εκλογής θα είναι βόμβα στα θεμέλια της λύσης. Γνωρίζουν ακόμα ότι τέτοιο μοντέλο διακυβέρνησης, ως παγκόσμια πατέντα, δεν έχει δοκιμασθεί για να υπάρχει αν όχι εχέγγυο, έστω όμως και ένδειξη ότι μπορεί να λειτουργήσει σε πραγματικό περιβάλλον «in vivo» και όχι σε δοκιμαστικό σωλήνα «in vitro», και τους ενοχλεί που οι διαπραγματευόμενοι αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι η διακυβέρνηση είναι πράξη και όχι θεωρία.

Είναι αφελές να πιστεύεται ότι προκρίνεται ένα τέτοιο μοντέλο σε αντικατάσταση, έστω του Ανανικού προεδρικού συμβουλίου, όπου η πλειοψηφία ανήκει στην μεγάλη κοινότητα και η μειοψηφία στην μικρή με αναλογίες 4/2 ή 6/4 ή 6/3 που προεδρεύεται χωρίς εκτελεστική εξουσία εκ περιτροπής από τα μέλη του και ότι μπορεί να τύχει έγκρισης.

Ας ανακρούσουν πρύμναν λοιπόν οι διαπραγματευόμενοι και ας αποδεχθούν το πικρό ποτήριο να είναι εκ περιτροπής προεδρεύοντες χωρίς εκτελεστική εξουσία και όχι πρόεδροι με εκτελεστική εξουσία. Για να απαλλαγούμε και από την ρατσιστική σταθμισμένη ψήφο.

στον Μιχάλη Κοντό

Ο κ. Ουράνιος Ιωαννίδης μας μιλά για τα προβλήματα και τις προοπτικές των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Κύπρο, καθώς επίσης και για την σχέση πολιτείας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Πώς αξιολογείτε την μέχρι σήμερα λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Σε ποιες προκλήσεις πιστεύετε ότι έχουν ανταποκριθεί θετικά και ποια προβλήματα παραμένουν άλυτα;

Μια αντικειμενική και αυστηρή αξιολόγηση της μέχρι τώρα (3ος χρόνος) λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων αβίαστα οδηγεί στην αποτίμηση ότι η ίδρυση και λειτουργία τους ήταν αναγκαία και αποδείχτηκε καταλυτική στην δραστική μείωση της εκπαιδευτικής μετανάστευσης, στην προσέλκυση ακαδημαϊκών και από το εξωτερικό, στην συμπλήρωση του όλου χώρου της τριτοβάθμιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και στην αποδοχή τους από την κυπριακή κοινωνία και την αγορά εργασίας της Κύπρου.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν ανταποκριθεί θετικά ξεπερνώντας και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις στο να καλύψουν τους σκοπούς και τους στόχους της ίδρυσής τους και κύρια στο να καταστούν πόλος έλξης για άριστους φοιτητές, να διασφαλίσουν ποιότητα σπουδών, να αναβαθμίσουν εγκαταστάσεις και εξοπλισμούς και να εναρμονισθούν στα ζητούμενα της σύγχρονης πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής.

Τα προβλήματα που παραμένουν άλυτα είναι σε ό,τι αφορά στην ευθύνη των ιδιωτικών πανεπιστημίων η μη εξασφάλιση του ECTS Label από την ΕΕ, πράγμα που ήδη πέτυχαν 60 Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια μεταξύ των οποίων και νέα και ιδιωτικά, η ελάχιστη συμμετοχή φοιτητών τους σε ανταλλαγές με άλλα πανεπιστήμια, όπως βέβαια και των ακαδημαϊκών τους, και η έλλειψη πρωτογενούς βασικής έρευνας, σε αντίθεση με την αυξημένη εφαρμοσμένη έρευνα στην οποία και διακρίνονται. Υστερούν ακόμα στην συγγραφή διδακτικών και άλλων βιβλίων των δικών τους ακαδημαϊκών και στην προβολή του έργου τους, τόσο διδακτικού όσο και ερευνητικού.

Προβλήματα άλυτα όμως παραμένουν χωρίς η ευθύνη να ανήκει στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρώτο τέτοιο πρόβλημα η μη αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων της Κύπρου από το ΔΟΑΤΑΠ, αφενός γιατί δεν υπογράφτηκε η από τριετίας διακρατική συμφωνία με την Ελλάδα και αφετέρου γιατί δεν δόθηκε ακόμα η έγκριση για διδακτορικές σπουδές από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τούτο είναι τροχοπέδη στην προσέλκυση φοιτητών από την Ελλάδα. Δεύτερο μέγα και άλυτο πρόβλημα είναι η μη εναρμόνιση της Κυπριακής νομοθεσίας με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και ιδιαίτερα με την οδηγία υποχρεωτικής εφαρμογής 36/2005 και η απαγόρευση, παρά πάσαν λογική και νόμο, των διεθνών συνεργατών των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τρίτο και μένω μέχρι εδώ, γιατί ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος, είναι η μη έγκριση στα ιδιωτικά πανεπιστήμια να προσφέρουν εναλλακτικές μορφές μάθησης που τα κρατεί καθηλωμένα σε μια παρελθούσα εποχή.

Πώς κρίνετε την στάση της Κυβέρνησης απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Η πολιτεία και όχι μόνο η Κυβέρνηση -και αναφέρομαι και στην Βουλή και στα κόμματα και σε θεσμούς όπως το SOLVIT- δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο πλαίσιο της ΕΕ και στην προσπάθειά της να γίνει ανταγωνιστική εκείνης των ΗΠΑ έχει μπει σε νέα εποχή. Απόδειξη το ότι εναρμονιστικές νομοθεσίες όπως η 36/2005 δεν ενσωματώνονται στο κυπριακό δίκαιο εδώ και τέσσερα χρόνια και αγνοούνται ως να μην είμαστε χώρα μέλος της ΕΕ. Απόδειξη ακόμα συνιστά ο τρόπος χειρισμού πληροφοριών που ζητούνται για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια από άλλες χώρες μέλη της ΕΕ.

Η πολιτεία δεν συνειδητοποιεί ότι η ποιοτική ανάπτυξη των ιδιωτικών πανεπιστημίων απαμβλύνει το πρόβλημα της φοιτητικής μετανάστευσης καθοριστικά, ανοίγει πόρτες για επαναπατρισμό πετυχημένων συμπατριωτών μας, ερευνητών και καθηγητών, απαλάσσει την πολιτεία από δαπάνες που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να επωμισθεί, αναβαθμίζει την πνευματική και πολιτιστική ζωή της Κύπρου, μορφώνει και όχι απλά εκπαιδεύει την κοινωνία και είναι η μόνη δυνατότητα για να γίνει η Κύπρος διεθνές περιφερειακό κέντρο εκπαίδευσης. Όταν με το καλό αφαιρεθούν, που αργά ή γρήγορα θέλοντας και μη θα γίνει, οι χειροπέδες και οι ποδοπέδες από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τότε και μόνο τότε θα αποδειχθούν πλούτος για τον τόπο και ισότιμος αξιόπιστος εταίρος της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι πρέπει να τονίσουμε ότι, ενώ τα εκπαιδευτικά προβλήματα παραμένουν άλυτα για τους λόγους που προανέφερα, έχουν γίνει γενναία βήματα στην κοινωνική προσέγγιση των προβλημάτων των φοιτητών. Το φοιτητικό πακέτο που δόθηκε φέτος για τους μη προνομιούχους εξ’ αυτών μπορεί να φτάσει και στα 4200ευρώ ετησίως για τον δικαιούχο φοιτητή, που συμπληρώνει την φοιτητική χορηγία των 2550 ευρώ που παίρνουν όλοι.

Πώς κρίνετε την πρόσφατη ενέργεια της Κυβέρνησης να αντικαταστήσει την Διοικούσα Επιτροπή του Ανοικτού Πανεπιστημίου;

Την κρίνω άστοχη και αδικαιολόγητη. Ο νόμος ίδρυσης του Ανοικτού Πανεπιστημίου καθορίζει ρητώς πότε η διοικούσα παραδίδει. Αντικατάσταση θα μπορούσε να επιδιωχθεί μόνον αν τεκμηριωνόταν αναντίλεκτα η αποτυχία της. Τα γεγονότα όμως δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το ΤΕΠΑΚ;

Δεν πιστεύω ότι τα πανεπιστήμια δρούν σε άλλη χώρα ενώ εδρεύουν στην Κύπρο, όπου οι πολιτικές παρεμβάσεις είναι αναντίλεκτες σε όλους τους τομείς. Αν παντού υπάρχουν, γιατί να μην υπάρχουν και στα κρατικά πανεπιστήμια;

Δεν έχει λοιπόν σημασία τι πιστεύω εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος. Σημασία έχει τι καθημερινά καταγγέλλεται μεταξύ των πανεπιστημιακών, των Συμβουλίων ή των Διοικουσών Επιτροπών τους για τα τεκταινόμενα. Και για να μην αφήνουμε τα πράγματα μετέωρα, υπενθυμίζω τα όσα λέχθηκαν και λέγονται και άδονται, όχι ανά τους οδούς και τας ρύμας αλλά από επίσημα θεσμικά βήματα, Βουλή, Δικαστήρια, Συμβούλια για αντικαταστάσεις, ανακλήσεις εκλογών ή διορισμούς.

Είναι εφικτός ο στόχος να γίνει η Κύπρος διεθνές κέντρο παροχής ποιοτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;

Ανεπιφύλακτα ΝΑΙ. Υπό τις προϋποθέσεις που ήδη σημείωσα στις προηγούμενες απαντήσεις μου.

Η θετική διάκριση προς τους λίγους από τους πολλούς όχι μόνο είναι αποδεκτή από τον σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό, αλλά είναι ζητούμενο. Οι ποσοστώσεις στα όργανα πρέπει να διασφαλίζονται. Δεν μπορεί όμως οι λίγοι να αποφασίζουν για τους πολλούς. Ούτε γίνεται αποδεκτό η πλειοψηφία να αποφασίζει μόνη για την μειοψηφία. Για αυτό και παραχωρείται στις μειοψηφίες για διάφορα θέματα δικαίωμα αρνησικυρίας. Πολύ όμως περισσότερο δεν γίνεται αποδεκτό η όποια μειοψηφία να δικτατορεύει την πλειοψηφία.

Η μια ψήφος σε κάθε κοινότητα δεν μπορεί να αναιρεί την μία ψήφο σε κάθε πολίτη. Τα δύο οφείλουν να συνυπάρχουν. Όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο και σε όλα τα όργανα.

Επομένως η στάθμιση ψήφου και η εκ περιτροπής προεδρία είναι εκτός συζητήσεως. Είναι όμως λογικό να υπάρχουν δυο βουλές, πάνω και κάτω, ή βουλή και γερουσία ή όπως αλλιώς ονομασθούν, που στην μια να υπάρχει ίση αντιπροσώπευση (κοινότητες) και στην άλλη αναλογική αντιπροσώπευση (πολίτες) με σαφείς και διακριτές αρμοδιότητες, που να διασφαλίζουν την πολιτική ισότητα σε όλα τα επίπεδα.

Ανάλογα πρέπει και μπορούν να ισχύουν και στην εκτελεστική εξουσία. Και υπάρχουν στον κόσμο σχετικά δοκιμασμένα συστήματα που δεν οδήγησαν σε διάλυση της δι- ή πολύκοινοτικής ομοσπονδίας από τα οποία πρέπει να επιλέξουμε και όχι να ψάχνουμε εκείνα που απέτυχαν διαλύοντας την ομοσπονδία είτε μέσα από συγκρούσεις, είτε με βελούδινα διαζύγια. Το πιο λογικό βέβαια από όλα είναι εκείνο όπου ο Πρόεδρος προέρχεται από την μεγάλη κοινότητα και ο Αντιπρόεδρος από την μικρή, με καθορισμένες εξουσίες και αρμοδιότητες στον καθένα και με συγκεκριμένα δικαιώματα αρνησικυρίας επί των αποφάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου που, και αυτό πρέπει και μπορεί να διασφαλίζει το δικαίωμα πολιτικής ισότητας που δεν είναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι και αριθμητική ισότητα.

Τα ανάλογα πρέπει να ισχύσουν και στην δικαστική εξουσία. Το ζητούμενο δεν μπορεί και δεν πρέπει τον εδαφικό διαμελισμό που επέβαλε και συντηρεί η εισβολή και η κατοχή να τον ακολουθήσει και διαμελισμός της κυριαρχίας, της διεθνούς προσωπικότητας και της εν γένει υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά η αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και εδαφικά, στο πλαίσιο ενός ομοσπονδιακού πολιτεύματος που θα σέβεται την πολιτική ισότητα των κοινοτήτων και ταυτόχρονα θα τιμά την πολιτική ισότητα των πολιτών. Αν τούτο δεν επιτευχθεί τότε η διευθέτηση ή λύση του χρονίζοντος προβλήματος θα αποδειχθεί θνησιγενής, με όλα όσα θα συνοδεύσουν τον θάνατό της.

Τα όσα άδονται και λέγονται ανά τας οδούς και τας ρύμας, σκόπιμα και υποβολιμαία, υποδηλούν ότι οι διαπραγματεύσεις για το κυπριακό μεταξύ των δύο κοινοτήτων, των Ελλήνων της Κύπρου και των Τούρκων της Κύπρου, και όχι όπως ψευδώς προβάλλεται μεταξύ Κυπρίων με την ευφάνταστη θεωρία «λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους», οδηγεί σε συγκλίσεις όπου η Κυπριακή Δημοκρατία ακρωτηριάζεται και σε αποκλίσεις όπου η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να ανακτήσει όσα της αναλογούν και τα οποία κατέχει δια των όπλων ο εισβολέας κατακτητής από το 1974.

Πιο απλά, στην λογική «κυριαρχία έναντι εδάφους» που καθ΄ υποβολήν υιοθετήθηκε ως πολιτική από το 1974, έγινε και γίνεται διάλογος και διαπραγμάτευση που οδηγεί σε συγκλίσεις μεταξύ των διαπραγματευόμενων εκ μέρους των δύο κοινοτήτων, όπου εκχωρείται η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το μόνο έρεισμα ύπαρξης της, ενώ υπάρχουν και προκύπτουν αποκλίσεις όπου ζητείται και απαιτείται ανάκτηση εδάφους και περιουσιών της Κυπριακής Δημοκρατίας και αποκατάσταση των δικαιωμάτων των πολιτών της. Των Κυπρίων πολιτών της. Ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και εθνική ταυτότητα και με μόνο κριτήριο τη πολιτότητά τους.

Συνεπάγεται λοιπόν ότι η διαπραγμάτευση, με τις όποιες συγκλίσεις και αποκλίσεις της, οδηγεί αναπόδραστα σε λιγότερη Κυπριακή Δημοκρατία, σε καθόλου Κυπριακή Δημοκρατία και σε συνιστώντα κράτη, ή κρατίδια ή πολιτείες ή ό,τι άλλο εμφάνταστο θα υποβληθεί.

Το αύριο λοιπόν της Κύπρου φαίνεται ότι θα είναι αύριο χωρίς Κυπριακή Δημοκρατία αλλά με δύο γειτονικές οντότητες που θα οριστικοποιούν με την όποια παρουσία τους σε πρώτη φάση την νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της κατοχής, του σημερινού απαράδεκτου status quo, της διχοτόμησης κάτω από την ψευδεπίγραφη «επανένωση», σε δεύτερη φάση στην επικυριαρχία της Τουρκίας σε ολόκληρη την υπό αναδιαμόρφωση «Νέα τάξη πραγμάτων» και σε τρίτη και τελευταία φάση την αλεξανδρεττοποίηση και την πλήρη τουρκοποίηση.

Είναι λοιπόν η ώρα να ξεκαθαριστεί οριστικά και αμετάκλητα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αδιαπραγμάτευτη. Οι όποιες ρυθμίσεις για τις σχέσεις συνύπαρξης των δύο κοινοτήτων στο νησί θα πρέπει να είναι στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν τούτο δεν γίνεται αποδεκτό ή κατανοητό, τότε είναι η ώρα για την έξοδό μας από τον παράλογο διάλογο και την παράνομη διαπραγμάτευση.

Η στρατηγική της Τουρκίας για αναβίωση του Οθωμανισμού ως Νέο-οθωμανισμού, με στόχο να διαφεντεύσει τις περιοχές όλες που υπήρξαν υποταγμένες στους σουλτάνους και ακόμα έμμεσα να ρυθμίσει και τις τύχες της Ενωμένης Ευρώπης, έχει ανάγκη τους ζωτικούς εκείνους χώρους που θα της το επιστρέψουν.

Πρώτος τέτοιος χώρος η Κύπρος από όπου άρχισε την επεκτατική πολιτική της με την εισβολή το 1974 και την συνεχιζόμενη κατοχή των βορείως του 35ου παραλλήλου περιοχών του νησιού. Τούτο όμως δεν την ικανοποιεί. Επιδιώκει παντί τρόπω την επικυριαρχία σε όλο το νησί. Για να ελέγχει τόσο τον εναέριο χώρο της όσο και την θαλάσσια οικονομική ζώνη αποκλειστικής εκμετάλλευσης και να αποκτήσει σύνορα ακόμα και με την Αίγυπτο, ελέγχοντας απολύτως με τον στρατιωτικό και πληθυσμιακό της μέγεθος την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Την ίδια ώρα ορέγεται τον έλεγχο του Αιγαίου και τα μισά νησιά του, γι’ αυτό και προκαλεί την Ελλάδα, γι’ αυτό και συντηρεί το casus belli, για να μην επιτρέπει στην Ελλάδα την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της.

Γι’ αυτό δημιουργεί πρόβλημα μειονότητας στην Θράκη και εσχάτως στην Ρόδο. Για να παρενοχλεί και να εκβιάζει την Ελλάδα.

Όμως η υποστήριξη των Αμερικανών, των Βρεττανών και των δορυφόρων τους στην ΕΕ προσφέρεται επ’ ανταλλάγματι. Ως αντάλλαγμα από την Τουρκία ζητείται να μπει στην ΕΕ ώστε να σχηματισθεί με τους Βρεττανούς και τους δορυφόρους των ΗΠΑ -τις πρώην ανατολικές Ευρωπαϊκές χώρες που έγιναν μέλη της ΕΕ με την τελευταία διεύρυνση- η πλειοψηφία εκείνη που θα εξουδετερώσει τον Γαλλογερμανικό άξονα και έτσι να γίνει η ΕΕ υποτελής στις ΗΠΑ.

Τούτο το αντάλλαγμα, η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ, είναι και το ισχυρό όπλο της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την αξιοποίηση του οποίου στο τέλος της χρονιάς, μπορεί να οδηγήσει στον τερματισμό της κατοχής. Αν το ορόσημο του Δεκέμβρη του 2009 ξεπεραστεί από την Τουρκία με την υποστήριξη Αμερικανών, Βρεττανών και Σουηδών που προεδρεύουν στην ΕΕ τούτο το εξάμηνο, αβρόχοις ποσίν, τότε η μονιμοποίηση και η νομιμοποίηση της κατοχής θα γίνει αποδεκτή κατάσταση και κανένας δεν θα ενδιαφερθεί, αν για την εθνική και την φυσική μας επιβίωση θα σημαίνει το τετέλεσται.

Γιατί όμως εμφανίστηκε τόσο μεγάλο ποσοστό αποχής σε μια χώρα όπως η Κυπριακή Δημοκρατία που πολλά περιμένει από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή καλύτερα πολλά μπορεί να πάρει από αυτήν; Έχουν λεχθεί και γραφεί πολλά. Και θα λεχθούν και θα γραφούν ακόμα πιο πολλά. Και θα είναι τα πιο πολλά σωστά, αλλά δεν θα δικαιολογούν το μέγεθος της αποχής.

Λίγοι ή πολύ λίγοι θα δουν την πραγματικότητα χωρίς παραμορφωτικούς φακούς και θα ερμηνεύσουν την αποχή αντικειμενικά και ψυχρά.

Χωρίς να θεωρώ ότι κατέχω την μόνη αλήθεια θέλω να καταθέσω την προσωπική μου εκτίμηση για την αποχή και να δώσω την προσωπική μου ερμηνεία.

Η αποχή λοιπόν είναι αποτέλεσμα της κατάργησης της υποχρεωτικότητας της ψηφοφορίας κατά κύριο λόγο. Πράγμα που μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι με την κατάργηση της υποχρεωτικότητας της ψήφου και στις βουλευτικές, δημοτικές και προεδρικές εκλογές θα οδηγήσει στα ίδια μεγάλα ποσοστά αποχής. Μια δοκιμή θα το επιβεβαιώσει ή θα το διαψεύσει. Τούτο όμως πρακτικά σημαίνει ότι ένας στους δυο περίπου πολίτες έχει αποστασιοποιηθεί από την πολιτική και απορρίπτει συνολικά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως την ξέραμε μέχρι τώρα. Μήπως έφτασε η ώρα να κάνουμε πιο συμμετοχική την αντιπροσωπευτική δημοκρατία π.χ. μειώνοντας την διάρκεια των θητειών, βάζοντας ανώτατο όριο θητειών και άλλα μέτρα για να ξαναφέρουμε κοντά τους πολίτες; Μήπως ήλθε η ώρα για ηλεκτρονική ψηφοφορία; Γιατί ήδη έχουμε δυο πληθυσμούς. Αυτούς που ψηφίζουν και αυτούς που απέχουν.

Ο Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης είναι Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά δεν ζητούνται οι ευθύνες από τους παίκτες γιατί αυτοί δεν είχαν δικαίωμα αποφάσεων. Ευθύνες ζητούνται από τους επικεφαλής διοικητικούς και τεχνικούς που αποφάσιζαν και οι αποφάσεις τους δεν έφερναν τα προσδοκώμενα. Και άμεσα οι οπαδοί απαιτούν και επιτυγχάνουν την αποπομπή τους.

Στην παρούσα οικονομική κρίση βλέπουμε το παράδοξο να μένουν στο απυρόβλητο αυτοί που οδήγησαν στην κρίση και να τιμωρούνται με μειώσεις μισθών με απολύσεις, με ελαστικά ωράρια εργασίας, με αυξήσεις στις τιμές, με υψηλά επιτόκια δανεισμού, οι αθώοι του αίματος, οι εργαζόμενοι. Αυτοί που με τον ιδρώτα τους δημιούργησαν την ανάπτυξη και τον πλούτο από τον οποίο έπαιρναν ψίχουλα, την ώρα που την μερίδα του λέοντος έπαιρναν αυτοί που τελικά οδήγησαν τα πράγματα στην παρούσα κρίση. Αυτοί που άνοιξαν την ψαλίδα πλουσίων και φτωχών, αυτοί που έπαιρναν και παίρνουν σε ένα χρόνο, όσα θα πάρει ο εργαζόμενος σε μια ολόκληρη ζωή.

Αντί λοιπόν να πληρώσουν για τις αστοχίες των αποφάσεών τους, την ανικανότητα και την αγραμματοσύνη τους, την απληστία και κάποιοι για την στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων για ίδιο όφελος και κάποιοι άλλοι για τις απάτες τους, συνεχίζουν με την ανοχή και την πριμοδότηση των κυβερνήσεων να βρίσκονται στο πηδάλιο για να βγάλουν την κοινωνία από την κρίση.

Πληρώνουν και πάλι, οι αθώοι του αίματος, οι εργαζόμενοι, το κόστος των ανικάνων που συνεχίζουν να διατηρούν τα προνόμιά τους και να οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την κοινωνία, σε κοινωνία πατρικίων και πληβείων με την κάλυψη των συνήθων υπόπτων, των αναποφάσιστων της πολιτικής τάξης.

Ούτε στο ποδόσφαιρο δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Γιατί στο ποδόσφαιρο όλα είναι στο φως, οι κανόνες γνωστοί και ίδιοι για όλους και το αποτέλεσμα μετρήσιμο. Τίποτε δεν γίνεται εν κρυπτώ και παραβύστω. Για αυτό πληρώνουν οι ένοχοι, όχι οι αθώοι του αίματος. Το ποδόσφαιρο όμως είναι σοβαρή υπόθεση.

Ο Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης είναι Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ο θεσμός εκείνος της ΕΕ όπου ο ρόλος και ο λόγος μας ποσοτικά είναι μηδαμινός. Με έξι ευρωβουλευτές δεν μπορούμε να καθορίζουμε τις αποφάσεις. Το ποσοτικό μας εκτόπισμα δεν το επιτρέπει. Επομένως ο λόγος και ο ρόλος μας πρέπει να αναβαθμίζεται ποιοτικά. Τούτο εξαρτάται από τις ικανότητες, το ενδιαφέρον και την δουλειά των ευρω-βουλευτών μας. Εξαρτάται ακόμα από το αν οι ευρωβουλευτές μας λειτουργούν ως ομάδα και όχι ως υποομάδες ή ακόμα και ως άτομα. Τέλος εξαρτάται από το πόσο ως προσωπικότητες μπορούν να επηρεάζουν τις ομογάλακτες ομάδες των άλλων ευρωπαίων στις οποίες ανήκουν.

Είναι λοιπόν χρήσιμο και σκόπιμο ο πυρήνας της ομάδας της Κύπρου, των έξι σήμερα ευρωβουλευτών, να αποκτήσει κοινή γλώσσα και να προσυμφωνήσει πολιτική, στρατηγική και τακτική για να επιτύχει τους αυτονόητους στόχους μας που όπως και αν ερμηνευθούν πρέπει στο τέλος να συνοψίζονται στον τερματισμό της κατοχής και στην αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιω-μάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς μεταβατικές και προσωρινές διατάξεις που ακρωτηριάζουν το διεθνές δίκαιο, το κοινοτικό κεκτημένο και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ευρωπαίων πολιτών, μονίμων και νομίμων κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τούτο τον στόχο πρέπει να τον περάσουν σε συνεργασία και συντονισμό με τους Ελλαδίτες συναδέλφους τους που τον υιοθετούν ούτως ή άλλως και μαζί και στους άλλους Ευρωπαίους συναδέλφους τους.

Τούτο είναι ή πρέπει να είναι το κύριο ζητούμενο των εκλογών του Ιουνίου. Να εκλεγούν εκείνοι εκ των υποψηφίων που μπορούν να ανταποκριθούν καλύτερα στις ανάγκες του τόπου, του τόπου που ένα μεγάλο μέρος του τελεί υπό κατοχή και έχουν τη βούληση να πολεμήσουν γι’ αυτές.

Είναι γι’ αυτό που είναι αδήριτη ανάγκη οι πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες. Δεν έχουν την πολυτέλεια των υπολοίπων ευρωπαίων πολιτών, οι πολίτες της Κύπρου, της αποχής. Η κάλπη δεν κρίνει μόνο τους υποψηφίους, κρίνει και τους πολίτες. Τους ενεργούς πολίτες. Αυτούς που δεν επιτρέπουν ν’ αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτούς χωρίς αυτούς.

Ο Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης είναι Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

του Ουράνιου Μ. Ιωαννίδη

Πρέπει να δεχθούμε ότι κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις. Όποιος δεν το δέχεται ή δεν έχει δει νόμισμα ή κοροϊδεύει τον ίδιο τον εαυτό του. Το ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν όλοι να βλέπουν την ίδια όψη του νομίσματος αλλά επιλέγουν άλλοι την μια κι άλλοι την άλλη είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους. Ο αντικειμενικός όμως και υπεύθυνος παρατηρητής-μελετητής οφείλει να δει και τις δυο όψεις του νομίσματος. Και είναι χρέος του όταν θα δείξει σε τρίτους το νόμισμα να δείξει με τον ίδιο τρόπο και τις δύο όψεις. Όσοι και όποιοι το αποφεύγουν και δείχνουν την μια όψη αποκρύβοντας την άλλη κάνουν λάθος.

Τούτο ισχύει και για τα γεγονότα. Ισχύει για τις αιτίες, τις αφορμές, τα αποτελέσματα και τις συνέπειες. Ισχύει για την διαδοχή του ενός από το άλλο στον δοσμένο χρόνο και τόπο, στην δοσμένη συγκυρία αναγκών και δυνατοτήτων και στα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Όπως τούτα όλα ισχύουν για όλα τα γεγονότα, ισχύουν και για τα ιστορικά γεγονότα. Η απόκρυψη λίγων ή πολλών, μικρών ή μεγάλων, η αφαίρεσή τους από την αλληλουχία ή η ανακατανομή τους στην διαδοχή είναι ιστορική παραχάραξη. Όπως παραχάραξη είναι και η σκόπιμη υποτίμηση κάποιων από αυτά και η υπερτίμηση κάποιων άλλων. Παραχάραξη είναι ακόμα και η εξίσωση της μαρτυρίας των παρόντων με την μαρτυρία των απόντων. Κάνουν λάθος όσοι το επιχειρούν. Κάνουν λάθος όσοι παραμένουν δεσμώτες σε παραμύθια που τους γίναν εμμονές. Κάνουν λάθος όσοι παραμένουν αιχμάλωτοι σε καταδικασμένες πρακτικές που μπορεί για μικρό χρόνο να επιβληθούν αλλά πολύ γρήγορα μόνο την χλεύη επισύρουν.

Κάνουν λάθος όσοι επιχειρούν να θολώσουν την αλήθεια, να διαγράψουν την πραγματικότητα, να την προσαρμόσουν στις ανάγκες τους ή να την εναρμονίσουν με τις επιθυμίες τους.

Δεν αποδομείται η αλήθεια με παραμύθια.

Δεν αποδομείται η βιωματικά δομημένη μνήμη.

Δεν διαψεύδονται τα ντοκουμέντα της εποχής, της κάθε εποχής, με ύστερες επινοήσεις και ερμηνείες που εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

Οι πολίτες έχουν και μνήμη και κρίση και πολιτική ωριμότητα. Έχουν ανεξίτηλα τα σημάδια των όσων βίωσαν και δεν ξεχνούν. Όσα κι αν τους σερβιριστούν μπορούν και να τα συγκρίνουν, μπορούν και να τα αξιολογούν. Σε αυτά τα θέματα ισχύει πάντα η ρήση του Δημοκρατικού Adlai Stevenson προς τους Ρεπουμπλικάνους: «Προτείνω μια συμφωνία. Αν σταματήσουν να λένε ψέματα (για μας) θα σταματήσουμε να λέμε (γι’ αυτούς) την αλήθεια».

Ρήση καθολικής ισχύος. Και για τους μεν και για τους δε. Αλήθεια λοιπόν για την ιστορία και όχι ψέματα και παραμύθια.

Ο Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης είναι Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού