Ο κόσμος της φαντασίας πλάθει καθημερινά ξεχωριστά σύμπαντα, λογοτεχνικά, κινηματογραφικά ή και άλλης μορφής. Τα περισσότερα από αυτά περνούν απαρατήρητα και λησμονούνται προτού ακόμα καθιερωθούν. Υπάρχουν, όμως, μερικά μετρημένα στα δάκτυλα σύμπαντα, που κατορθώνουν να γίνουν τμήμα της κουλτούρας και να σημαδέψουν ανεξίτηλα την εποχή τους.

Το παιχνίδι World of Warcraft (WOW) έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα σύμπαν το οποίο στους παίκτες του είναι συχνά γνωστότερο και από την καθημερινή τους πραγματικότητα. Περίπου δέκα εκατομμύρια συνδρομητές παγκοσμίως συμμετέχουν καθημερινά μέσω του διαδικτύου σε μια ατέρμονη περιπέτεια που διαδραματίζεται στον φανταστικό κόσμο του Azeroth, ένα κόσμο στον οποίο στοιχεία από διαφορετικούς πολιτισμούς και εποχές συμπλέκονται, δημιουργώντας ένα καινούριο πολιτιστικό πρότυπο.

Αν η επιτυχία μιας δημιουργικής πνοής στηρίζεται στο πόσο κατορθώνει να αναπαράγει τις δομές του υπαρκτού κόσμου μέσα από μια καινούρια αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας που μέχρι πρότινος δεν είχε καταστεί αντιληπτή, τότε αυτό εξηγεί γιατί τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καταστήσει το WOW ως τμήμα της καθημερινότητάς τους. Βασισμένο στην αριστοτέλεια συλλογιστική περί κοινωνικότητας ως προϋπόθεσης της ανθρώπινης ύπαρξης, το παιχνίδι αυτό στηρίζεται στην ανάγκη κάθε παίκτη να επιλέξει μια κοινωνία στην οποία να ανήκει. Κανένας παίκτης δεν μπορεί να αγωνιστεί από μόνος του σε υψηλό επίπεδο, χωρίς να συνεργαστεί με άλλους και να λειτουργήσει ως ομάδα.

Η επιλογή αυτή καθορίζει και τις δυνατότητες εκάστου να επιτύχει μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό κόσμο, στον οποίο ο καθένας δημιουργεί μια φήμη. Όπως σε μια καπιταλιστική κοινωνία, έτσι και στον κόσμο του WOW, οι παίκτες ανταμείβονται ανάλογα με την συνεισφορά τους στην ομάδα. Αν ένας παίκτης δεν αποδώσει ικανοποιητικά, τότε αυτός θα αποκτήσει κακή φήμη στην κοινότητα του διαδικτυακού αυτού παιχνιδιού και αυτό θα έχει συνέπειες στη δυνατότητά του να συμμετάσχει σε άλλες ομάδες. Αν αντίθετα αυτός αποκτήσει καλή φήμη ως επιτυχημένος παίκτης, τότε γίνεται περιζήτητος.

Το WOW συνιστά επομένως αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας, ακόμα και στις σκληρές εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής, χωρίς να υπάρχει οπουδήποτε κράτος πρόνοιας που να μπορεί να προστατεύσει τους κοινωνικά ανεπαρκείς, δηλαδή τους μη αποδοτικούς παίκτες. Αντίθετα όμως με την πραγματική ζωή, ο παίκτης μπορεί εδώ να κρύψει τα προβλήματα και τις ελλείψεις της κοινωνικής του προσωπικότητας, πίσω από την τέχνη του στο παιχνίδι. Ο κάθε παίκτης επιλέγει επομένως ένα χαρακτήρα για να συμμετάσχει στο παιχνίδι, ένα χαρακτήρα που σύμφωνα με κοινωνικές έρευνες αντικατοπτρίζει συχνά τις κρυφές επιθυμίες εκάστου.

Με τον τρόπο αυτό το WOW, πέραν από ένα εξαιρετικά επιτυχημένο φανταστικό σύμπαν, ανάλογο με αυτό του Lord of the Rings, είναι πολύ περισσότερο μια νέα αναδιανομή της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα σε ένα παιχνίδι που σε αντίθεση με ένα μυθιστόρημα, δεν έχει προδιαγεγραμμένο τέλος και στο οποίο η συμμετοχή κάθε παίκτη καθορίζει την εξέλιξη της πλοκής. Ο παίκτης είναι καθοριστικός παράγοντας της εξέλιξης, αλλά όπως και στην πραγματική ζωή, είναι η κοινωνία μέσα στην οποία ο παίκτης ζει, και η δυνατότητά του να δέσει αρμονικά με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, αυτή που θα καθορίσει τα όρια της επιτυχίας. Η ικανότητα ενός παίκτη να σκοτώνει ή να προστατεύει τους άλλους, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια, δεν συνιστά επαρκή προϋπόθεση για την επιτυχία. Ο παίκτης απαιτείται να επιδείξει εξυπνάδα, κοινωνικότητα και προσαρμοστικότητα στις καινούργιες προκλήσεις.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο διαδίκτυο ‘May the light of Elune shine on your path’.

Ένα άγονο τοπίο στην τεξανή έρημο, μία παράνομη συναλλαγή που άφησε πίσω της πτώματα μεξικάνων λαθρεμπόρων με δύο εκατομμύρια δολάρια κι’ ένας ανύποπτος κυνηγός που βρίσκεται στο λάθος μέρος τη λάθος ώρα γίνονται η αφετηρία για την τελευταία ταινία των αδελφών Κοέν Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους.

Η ιστορία είναι μια πιστή μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του βραβευμένου με Πούλιτζερ Αμερικάνου συγγραφέα Κόρμακ Μακάρθι και εξετάζει τις αποστάσεις που διανύουν οι ήρωες μεταξύ τιμιότητας και πειρασμού, επιτυχίας και αποτυχίας, βίας και επιβίωσης.
Ο Τόμι Λι Τζόουνς είναι ο μελλοθάνατος του τίτλου, ένας σερίφης στα σύνορα Τέξας Μεξικού, το 1980. Κινείται στο γεωγραφικό και χρονικό μεταίχμιο μιας εποχής, στην οποία η βία και το έγκλημα μεταλλάσσονται σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, υποκινημένο από τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών, με απρόσωπους και στυγνούς εκτελεστές. Η άγρια δύση δεν είναι αυτή που κατακτήσαμε κάποτε.
Ο βιοπαλαιστής κυνηγός του Τζος Μπρόλιν, βρίσκεται, όπως και ο Τζόουνς, στο επίκεντρο του κυκλώνα επιλέγοντας να κρατήσει τα χρήματα και να μετατραπεί έτσι σε θήραμα. Στο κατόπι του η σκοτεινή φιγούρα του διώκτη, Χαβιέρ Μπαρδέμ, ως το πιο αιμοσταγές λαγωνικό που έχουμε δει μέχρι τώρα σε έργα των Κοέν. Ο Δολοφόνος του Μπαρδέμ είναι το καινούργιο είδος βίας που χτυπά αδιάκριτα και αναίτια χωρίς δισταγμό, υπακούοντας σε προσωπικούς κώδικες τιμής. Εισβάλλει στο
οικογενειακό άσυλο, στο περιθωριακό μοτέλ και ανέκφραστα επιβάλλει το θάνατο χωρίς απολογίες και οίκτο.
Το Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους είναι μια ταινία καταδίωξης, βασισμένη στις σιωπηλές στωικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών και στα αρχέτυπα που αντιπροσωπεύουν. Οι σκηνές βίας είναι πιο γραφικές από ποτέ, τονίζοντας το θεματικό υπόβαθρο της ταινίας και η αφήγηση του Τζόουνς, που ανοίγει και κλείνει την ιστορία, ίσως να είναι και η μοναδική αδυναμία όσον αφορά τη δομή της.
Αδυναμία κυρίως γιατί είναι απόλυτα αναγκαία για να κατανοήσουμε την τραγικότητα του ήρωα, τις εσωτερικές του συγκρούσεις, την ανικανότητα του
να δράσει και να αντεπεξέλθει στην καινούργια τάξη πραγμάτων. Είναι όμως μια ταινία αρκετά «Κοενική» για τους θαυμαστές των δημιουργών της, αλλά και αρκετά διαφορετική από ό,τι είδαμε μέχρι τώρα, που ίσως μας θυμίσει ένα πιο πεσιμιστικό και σκοτεινό Μόνο Αίμα.
Η ταινία τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία ’Οσκαρ: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, προσαρμοσμένου σεναρίου και δευτέρου αντρικού ρόλου (Χαβιέρ Μπαρδέμ).